Headlines

Vananidr is geen nobele onbekende in blackmetalland, deze Zweedse band ontstond uit de restanten van Hydra. Dit Vananidr bestaat sinds 2018 en heeft in deze toch wel korte tijd al vier volwaardige albums afgeleverd. Ook deze laatste, Beneath The Mold, liet niet echt lang op zich wachten. De heren van Black Lion Records schepten hun landgenoten op en brengen de plaat uit. Wanneer we even kritisch naar de line-up kijken, dan mag het je niet verbazen dat ook in dit Vananidr een aantal ouwe getrouwen terug te vinden is.Lees verder ›

Dit Duivelse vijftal komt uit Wenen, Oostenrijk. Theotoxin kennen we intussen wel al als een snoeiharde, smerige blackmetalband. Dit Fragment: Totenruhe is de tweede plaat die de heren uitbrengen op het AOP-label. In de gelederen van deze Oostenrijkse band treffen we niemand minder dan Flo Musil aan op drums. Deze heer klopt alles wat los en vasthangt met veel liefde en overtuiging aan gruzelementen. Iets wat hij ook al deed op onder andere de laatste plaat van de Duitsers van Agrypnie, Metamorphosis. Eveneens in de gelederen van deze band: de heer Ragnar. Ragnar neemt niet alleen binnen Theotoxin een prominente plaats in aan de microfoon maar deed dit ook, met verve trouwens, op de EP, Das Verderben, van Schattenfall.Lees verder ›

Sidder en beef! Timor Et Tremor. Althans dat maak ik ervan als ik wat vrijelijk vertaal. Deze Duitse melodische blackmetalband heeft deze bandnaam echter wel goed gekozen. Zes jaar geleden kwam dit viertal nog met For Cold Shades. Toen waren het ook de landgenoten van Trollzorn Records die de plaat uitbrachten. Als ik even het wereldwijde web op ga, vind ik toch maar bitter weinig promomateriaal terug. Het kan zijn dat ik wat te vroeg ben maar een maand voor de release mag er toch al wat meer te vinden zijn, maar kom. Chattic black metal noemen de heren van Timor Et Tremor hun muziek, als het beestje maar een naam heeft zou je ook kunnen stellen.Lees verder ›

Hoe ouder je wordt, hoe vaker je terugdenkt aan de leuke momenten uit het verleden (ik wel, tenminste). Eén zo'n leuk moment dat ik heb mogen meemaken (en waar ik zo nu en dan nog eens aan terugdenk) was een concert van het Amerikaanse Flogging Molly in de Paradiso te Amsterdam in 2006. Daarna ben ik de muziek een beetje uit het oog verloren, maar voilà: zestien jaar later bestaan ze nog steeds en is er een nieuw album! Plaat nummer zeven, getiteld Anthem, nemen we onder de loep. Eens kijken hoe nostalgisch ik mij ga voelen.Lees verder ›

Gothminister. Collega Kris was er blijkbaar wel voor te vinden in 2013, ik heb er nooit aandacht aan besteed omwille van de naam. Dat veranderde door de videoroulettes en de nummers Ich Will Alles, Liar en Someone Is After Me. Deze industrial gothmetallers gaan al mee van in de vorige eeuw en kennen aardig wat aanhang. De Noorse band wordt voorgezeten door Bjørn Alexander Brem en is trouwens niet enkel in metalkringen bekend. Ook gothic- en EBM-kringen houden hier wel van.Lees verder ›

Begin vorig jaar was ik behoorlijk in de wolken over Holy Ground, het eerste The Dead Daisies album met het strottenhoofd van Glenn Hughes (vroeger nog bij Deep Purple en Black Sabbath) in een hoofdrol. Minder dan twee jaar later levert de supergroep een nieuw album af, na veel toeren en wat liveregistraties als zoethouder. Is die nieuwe Radiance even opwindend? Je leest het hier.Lees verder ›

Deze moest van heel diep in de ondergrond komen: Stockhausen & The Amplified Riot met Era of the Inauthentic. Het is een project van ene Paul Chavez. De beste man begon de band ooit met twee anderen. De pandemie gooide roet in het eten en alleen Paul bleef nog over. Zo ontstond dit soloproject van een man die zelf Kraftwerk, David Bowie en Stereolab als belangrijkste invloeden noemt. De link in de bandnaam naar Karlheinz Stockhausen (veronderstel ik toch) is nogal gedurfd, misschien zelfs bespottelijk.Lees verder ›

Het uit California afkomstige Ripped To Shreds begon ooit als een soloproject van Andrew Lee (Azath, Houkago Grind Time, Reaver). Sessiemuzikanten completeerden de bezetting waarmee albums als 埋葬 in 2018 en 亂 (Luan) in 2020 uitgebracht konden worden. Nu we bij het derde album aanbeland zijn, heeft Lee een paar vaste waarden om zich heen verzameld en is Ripped To Shreds uitgegroeid tot een volwaardige band.Lees verder ›

Het is altijd lastig om een nieuwe Queensrÿche te beoordelen op de eigen merites. Waar menig band op de schouders van reuzen staat, worstelt de groep uit Seattle soms om zich staande te houden tegenover het eigen roemrijke verleden. Want wat te doen na het buitenwereldlijke Rage For Order, misschien wel het beste conceptmetalalbum ooit Operation Mindcrime, het kwikzilveren, maar ijzersterke Empire en het wonderlijke Promised Land met zijn stil makend mooie afsluiter Someone Else? Op Digital Noise Alliance - niet toevallig af te korten tot DNA - kiest Queensrÿche voor een muzikale zoektocht naar de eigen genen.Lees verder ›

De vakantieperiode is weer voorbij! Sommige bands zijn de festivalweides langs getrokken, andere bands hebben nieuw materiaal opgenomen en weer andere hebben van deze tijd gebruik gemaakt om ook even rustig te ontspannen. Zo ook de Zweedse death metal zombies van Heir Corpse One. Zij hebben hun vliegtuigje uit de plomp getrokken waar ze tijdens hun vlucht Fly The Fiendish Skies zijn neergestort en hebben koers gezet naar het gebied waar volgens de overleveringen de eerste zombies vandaan komen: de Caribbean. Met een noodlanding op het strand zijn ze daar op zoek gegaan naar rust, inspiratie (over bijvoorbeeld folklore, demonen, ondoden en de Cthulu mythologie) en natuurlijk… hersenen! Echt waar? Lees verder ›

Where the Void Rose is de derde plaat van het uit Frankrijk afkomstige kwartet, The Necromancers. Hun debuut Servants of the Salem Girl (2017), uitgebracht op Ripple Music, werd internationaal bejubeld en genoemd als een aanwinst voor het Europese stoner doom genre. Het label meldde toentertijd dat de band zo godvergeten occult is dat ze niet eens een biografie hebben. Muzikaal gezien liet het kwartet zich niet makkelijk classificeren. Denk aan een goede mix van proto metal uit de jaren 70 à la Black Sabbath, NWOBHM, progressieve rock en een vleugje psych. Ook het tweede album Of Blood and Wine (2018), wederom op Ripple Music, kreeg internationaal veel lof.Lees verder ›

In 1998 verscheen het toch wel invloedrijke album Gore Metal. Het Amerikaanse Exhumed stak daarbij zijn adoratie voor een band als Carcass niet onder stoelen of banken. Nu is frontman Matt Harvey sowieso niet de persoon die geheimzinnig doet over zijn inspiratie. Ook met Gruesome mag de gitarist en vocalist graag zijn helden van Death sinds 2014 een muzikaal eerbetoon brengen. Hoewel deze band ook even als duiventil gezien kon worden als we kijken naar de bezetting, is het inmiddels weer wat stabieler. Stokkenslijter Mike Hamilton van Deeds Of Flesh klopt al sinds Necrocracy (2013) steevast de drumpartijen in en 'Doc' Ross Sewage is gelukkig weer op te planken te zien met zijn oude liefde. Alle ingrediënten aanwezig voor plaat nummer tien die traditiegetrouw via Relapse Records verschijnt.Lees verder ›