Headlines

Alleen al de fantastische albumhoes is reden genoeg om dit nieuwste album van Ennui onder de aandacht te brengen, al is het iets aan de late kant. Nog belangrijker misschien, omdat deze Georgische brengers van ultieme droefenis slechts één keer eerder de revue passeerden op de belangrijkste verzamelplek der zware metalen. Destijds kreeg het vorige album The End Of The Circle een schappelijke score, maar waren er toch ook enkele kritische noten te bespeuren. Acht jaar later – niet alleen voor de nummers wordt de tijd genomen, maar daarover later meer – vinden we de opvolger met de mystieke naam Qroba.Lees verder ›

Op papier lijkt Hellfuck altijd een bandnaam die vooral bedoeld is om je moeder boos te maken. Alsof iemand bij het bedenken dacht: “Wat als we twee woorden kiezen die zelfs op een Slayer-shirt nog zouden worden gecensureerd?”. Maar goed, achter die puberale middelvinger schuilt al jaren een band die verrassend consistent smerige black/death uitbraakt. Met hun tweede langspeler 9 Nails Hammered Into the Flesh of God proberen ze opnieuw de grens op te zoeken tussen blasfemie, geweld en muzikaal vakmanschap - alsof de kruisiging een IKEA-project was dat net iets te enthousiast is uitgevoerd.Lees verder ›

Canadese black metal ligt me nauw aan het hart of beter, de black metal uit de Canadese school. Dit Cogadh die nu komt met zijn debuutplaat Kingmaker is me echter onbekend. Het enige wat in de meegeleverde informatie bij mij een belletje doet rinkelen is dat zanger en drummer Alex Snape ook op de drumkruk zit bij het Poolse Gurthang en dat is dan weer een band die getekend staat op het Belgische Immortal Frost productions.Lees verder ›

Unverkalt is een internationale band die we nog niet van een review voorzien hebben op Zware Metalen. De band is nochtans toe aan een derde langspeler en zit sinds het debuut L'origine du monde op die manier aan een mooie regelmaat van releases. Twee van de leden zijn Grieks, twee Duits en tot slot vinden we ook nog een Rus terug. Oorspronkelijk was de band wel uitsluitend Grieks, maar sinds de vorige plaat A Lump of Death: A Chaos of Dead Lovers vond dus een verschuiving naar het internationale toneel plaats.Lees verder ›

In 2023 werd dit Mývalyĭr boven de doopvont gehouden ergens in Groot-Brittannië. The Past Tales is het eerste volwaardige album van dit zestal dat zich graag laat vergelijken met Wolfheart, Amon Amarth en andere grootheden uit het melodische deathmetalstraatje.Lees verder ›

Tijdens het creatieve proces van Blackbraid III ontsproot er aan Sgah'gahsowáh’s brein meer materiaal dan uiteindelijk op de plaat belandde. Met de uitgave van de EP Nocturnal Womb krijgen deze intense nummers, die met hun rauwe en zware toon niet aansloten bij het verhaal van dat album, de kans om te schitteren.Lees verder ›

Vijf jaar na Wild North West keert Vreid terug met The Skies Turn Black. Album nummer tien, en volgens de band en diens label de meest ambitieuze release van de band tot nu toe, en “een terugkeer naar de kern van hun Sognametal-identiteit”.Lees verder ›

Het is zelden rustig rondom Exodus. Het begon al met het licht legendarische debuut Bonded By Blood, dat op nog legendarischer wijze bijna twee jaar op de plank bleef liggen, zodat de (toen voormalige) koningen van de Bay Area al aan diverse kanten voorbij gestreefd waren toen de plaat uitkwam. Daarna splitte de band met zanger Paul Baloff. Voormalig vocalist van Legacy (het latere Testament, u kent ze wel), Steve “Zetro” Souza voorzag de volgende platen van zijn kenmerkende zang. Die platen hadden echter steeds minder impact en klonken meer alsof de band uit gewoonte platen uitbracht. En dus eindigde het verhaal na Impact Is Imminent (1990) en Force Of Habit (1992) voorlopig. In 1997 ging de band weer aan de slag met Baloff om onder meer een stevig optreden op Dynamo Open Air neer te zetten (“Why so heavy?”). Het feest was van korte duur, want in 1998 lag de boel al weer op zijn gat. In 2001 volgde een hernieuwde poging met Baloff die eindigde met het jammerlijke overlijden van het Bay Area-icoon in 2002.Lees verder ›

Kijk, een band als Koldbrann die al actief is sinds 2001 ongeveer moet je toch niet meer voorstellen aan hen die al jaren, zo niet decades black metal beluisteren. De band uit Drammen bracht in 2024 nog het uitstekende Ingen Skånsel uit. Nu gaan Mannevond en trawanten een verbintenis aan met Tilintetgjort. Een blackmetalcollectief dat sinds 2020 Oslo en omstreken onveilig maakt en dat in 2023 met debuutplaat In Death I Shall Arise bijzonder veel indruk op me maakte.Lees verder ›

Gerochristos de man achter dit Griekse Decipher is ook actief in onder andere Lucifer's Child. Met θελημα (Thelema) jaagt hij met zijn twee andere trouwe trawanten echter andere doelen na. De band ontstond ergens in 2017 in de Griekse hoofdstad, maar sinds zijn jaar van conceptie overspoelde hij ons niet met een karrevracht aan releases. Er was in 2019 de EP A Fire And Brimstone en in 2023 volgde dan toch het debuutalbum Arcane Paths To Ressurection. De Grieken laten zich graag inspireren door hun eigen scene en verwijzen naar Yoth Iria, Varathron, Necromantia en Dodsferd maar halen er ook een Bölzer of Emperor bij als ijkpunten.Lees verder ›

Niks is blijvend. Zo vertaalt de titel van de nieuwste uiting van Rosa Faenskap zich vrij naar het Nederlands. Ingentling Forblir kan hierbij zowel positief als negatief opgevat worden. Al het moois in de wereld is vergankelijk en zal onherroepelijk tot een einde komen. Maar hoe donker en uitzichtloos de situatie in de wereld ook mag zijn: ook dit zal weer ten einde geraken en dat biedt een uitzicht op een sprankje hoop.Lees verder ›

Dungeonsynthartiest Old Sorcery zit niet stil. Sinds 2017 heeft deze Finse eenmansfractie namelijk maar liefst zeven albums en hele sloot aan EP’s, splits en compilatiebijdragen uitgebracht. Het vorige album The Escapist broedde nog in het warme synthnest met filmische passages en en mysterieuze melodieën. Het meest recente album The Outsider kruipt echter uit een ei met een zwartmetalen schaal.Lees verder ›

“Let the metal flow”. Aan dit adagium van Chuck Schuldiner (Death, Control Denied) moet ik regelmatig denken bij beluistering van de nieuwe Monstrosity. Niet alleen vanwege de stortvloed aan magistraal vloeiende gitaarsolo’s, maar ook omdat de oude rotten ons in de openingstrack ineens verrassen door wat los te komen van het vertrouwde geluid. Nochtans is de output van de band moeilijk als een vlot stromend beekje te bestempelen. De Amerikanen zijn al sinds 1990 aan de (zware) slag, maar hebben in die 36 jaar maar zeven studioalbums uitgebracht. En dan tellen we dit Screams From Beneath The Surface alvast mee! Ach, kwaliteit boven kwantiteit zullen we maar zeggen! En die gemeenplaats doet zonder meer (weer) op voor het zevende werkje.Lees verder ›

Alsof de lege crypte onder een vergeten Oostenrijks kasteel plotseling een mengpaneel heeft gekregen: Transilvania keert terug met Magia Posthuma. De titel alleen al klinkt als een Latijnse spreuk die je beter niet hardop uitspreekt na middernacht. Wat we hier krijgen is geen halfbakken seance, maar een welbewuste, hoog geproduceerde necromantische aanval. Het geluid is helder zonder zijn weerhaakjes te verliezen. Elke riff snijdt, elke blastbeat voelt als een schep aarde op een vers gedolven graf.Lees verder ›