Midden in de zomervakantie van 2018, meer bepaald in augustus, besprak collega Al Foet nog plaat twee van het Finse blackmetalcollectief Paara. De titel van dat werkstuk was Riitti. Nu, ruim acht jaar later, zijn de heren en dame van dit gezelschap terug met hun meest recente boreling, met de goed bekkende titel Laulut tulen ja jään. Deze uit Helsinki afkomstige band heeft intussen een mooie deal op zak met het Italiaanse Dusktone Records.Lees verder ›
Een fascinerend uitstapje aan de randen van de wereld der metal. Zo is het concert van Mark Deeks, Jo Quail en Aaron Stainthorpe begin september in Utrecht het beste te omschrijven. ‘Een project dat drie stemmen uit de dark music, neoklassiek en experimentele muziek samenbrengt’, omschreef TivoliVredenburg de avond. Een zondagavond uiteraard, want dat is de beste dag van de week voor een optreden als dit. En dat in een bijzondere locatie: het Stadsklooster in de Domstad. Remco Faasen nam namens Zware Metalen plaats op de kerkbankjes.Lees verder ›
Written In Blood werd in 2019 opgericht door Bert "Beef" Hoving, bij velen uiteraard bekend als bassist van God Dethroned tussen 1997 en 2004. Hoving nam vervolgens Jos Eggens, Marcel Heutink en Jeffrey Zwart mee in zijn nieuwe onderneming. De band koos aanvankelijk voor melodieuze death metal waarin herkenbare songs en melodie belangrijker waren dan het behalen van een astronomisch aantal beats per minuut. Waar andere bands zich bezighouden met persoonlijke demonen, maatschappijkritiek of de vraag of hun vocalist eigenlijk wel genoeg corpsepaint draagt, gaat het Drentse gezelschap voor niets minder dan de definitieve afrekening tussen oude paganistische godheden en het monotheïsme. Lees verder ›
Het is een op het eerste zicht wat opmerkelijke combinatie die begin september door Europa trok: de Amerikaanse blackmetalpunkers van Devil Master en het legendarische Sigh uit Japan, dat zich van pure blackmetalband in de Scandinavische stijl ontwikkelde tot een zwartgeblakerd avantgardistisch gezelschap. 14 september was dB’s in Utrecht de halte tussen Leeuwarden en Parijs in. Remco Faasen nam een kijkje en had bepaald geen verspilde maandagavond. Lees verder ›
Vaarwel oktober 2026. 16 video’s om de maand definitief mee af te sluiten. Dat doen we met behulp van Enslaved, Dynazty, Thy Art is Murder, Beast in Black, Aether Realm, Myrkur, Stellvris, Zardonic & Dino Cazares, Withered Land, Floor Jansen, Down of Solace, Fleddy Melculy, Ministry, Organectomy, Serpent en Manntra (feat. Fabienne Erni van Eluveitie). Dat was het dan.Lees verder ›
Mastodon heeft na roerige tijden weer een nieuwe plaat uit. Je kan de band uit Georgia zo onderhand wel als een metalinstituut zien. De band geniet al jaren een uitstekende live reputatie en bracht eerder al acht platen uit, het is tijd voor nummer negen: Marrow Deep. Een plaat die niet zonder slag of stoot tot stand kwam. Zo was er daar eerst het ontslag van gitarist Brent Hinds en later volgde het tragische nieuws dat hij bij een motorongeluk is komen te overlijden. De band had in de tussentijd al twee nieuwe muzikanten ingelijfd (Nick Johnston - gitaar, João Nogueira - keys/synthesizers) waarmee deze plaat is opgenomen. Of dit alles zijn weg heeft gevonden naar het geluid? Dat beoordelen Elco Docter (favoriete genre alternative metal) en Friso Veltkamp (favoriete genre post-alles)Lees verder ›
Het Amerikaanse Iapetus ontstond in 2010 als het soloproject van zanger en multi-instrumentalist Matthew Cerami. Na de eerste demo sloot gitarist en toetsenist Jordan Navarro zich aan, waarna het duo met de EP Eviscerate Divine zijn kosmisch getinte mix van progressieve en melodieuze death metal verder begon uit te bouwen. Die ontwikkeling leidde in 2017 tot het zelfstandig uitgebrachte debuut The Long Road Home. Twee jaar later volgde The Body Cosmic, waarop onder andere Ne Obliviscaris-drummer Dan Presland en zangeres Emi Pellegrino te horen waren. Het album maakte indruk met zijn lange composities, rijke melodieën en filosofische sciencefictionthema’s. Daarna bleef het lange tijd stil rond de band, maar zeven jaar later keert Iapetus terug. Via Willowtip Records verschijnt het derde album: The Mother Void.Lees verder ›
De mens heeft altijd geprobeerd zijn plaats in de wereld te begrijpen. Eeuwenlang zochten onze voorouders naar antwoorden in de natuur, in goden en in rituelen die van generatie op generatie werden doorgegeven. Steencirkels, eeuwenoude gezangen en verhalen over de oorsprong van het bestaan vormden pogingen om grip te krijgen op iets dat eigenlijk niet te bevatten is. De wereld is sindsdien onherkenbaar veranderd, maar de vragen zijn grotendeels dezelfde gebleven. Waar komen we vandaan? Wat verbindt ons met degenen die ons voorgingen en waar ligt ons eigen middelpunt in een wereld die voortdurend in beweging is?Lees verder ›
Een afscheidstournee is niet voor iedere band een vanzelfsprekend succes. Na tientallen jaren op de planken ligt het gevaar op de loer dat een groep te lang doorgaat en uiteindelijk vooral herinneringen oproept aan betere tijden. Uriah Heep bewijst in PHIL Haarlem echter dat het ook anders kan. De Britse hardrockveteranen nemen afscheid van het reguliere tourleven terwijl ze nog altijd op topniveau kunnen presteren. Het resultaat is een avond die vooral voelt als een viering van een indrukwekkende carrière.Lees verder ›
Als de warme zomermaanden met hun openluchtfestivals langzaam achter ons verdwijnen, is er altijd één festival dat de overgang naar de herfst het best begeleidt: Soulcrusher. Het tweedaagse Nijmeegse evenement heeft al jaren een neus voor kwaliteit op het gebied van extreme metal. Dit jaar markeert alweer de negende editie, waarbij de organisatie weer de nodige bekende namen heeft geboekt, maar zoals altijd ook wat parels uit de underground. Voor de vierde keer op rij doen Friso (tekst) en Ruth (foto’s) verslag. Dag 1 was er een met rookgordijnen en breuklijnen. Lees verder ›
Als de warme zomermaanden met hun openluchtfestivals langzaam achter ons verdwijnen, is er altijd één festival dat de overgang naar de herfst het best begeleidt: Soulcrusher. Het tweedaagse Nijmeegse evenement heeft al jaren een neus voor kwaliteit op het gebied van extreme metal. Dit jaar markeert alweer de negende editie, waarbij de organisatie weer de nodige bekende namen heeft geboekt, maar zoals altijd ook wat parels uit de underground. Voor de vierde keer op rij doen Friso (tekst) en Ruth (foto’s) verslag. Dag 1 was er een met energetische dwarsheid.Lees verder ›
Hoe zou ons geliefde genre hebben geklonken zonder Tony Iommi? Zonder het fabrieksongeluk dat hem twee vingertoppen kostte, zonder de lager gestemde gitaar en zonder de riffs die Black Sabbath eind jaren zestig de wereld in slingerde? Daar valt alleen naar te gissen. Vast staat dat Iommi ruim een halve eeuw na de oerknal van de heavy metal nog altijd de maat aangeeft. Een jaar na het afscheidsconcert Back To The Beginning in Birmingham, waar Black Sabbath voor het laatst het podium op ging, verschijnt zijn vijfde soloalbum, From The Dark.Lees verder ›
Deze aflevering is het onheil dichterbij dan ooit, want Halloween staat voor de deur. Een Noorse band die na al die jaren nog steeds verrast en een oude held van een progressieve metalgroep die zijn eigen weg terugvindt. Daarna wordt het donker en experimenteel, met synthesizers en soundscapes, gevolgd door jazz, ambient en doom in één cocktail. Voor wie het liever traditioneler houdt, is er melodieuze death doom uit onverwachte hoek. En we sluiten af met een Fins gezelschap dat zich niets aantrekt van genregrenzen.Lees verder ›
Wolves In The Throne Room hoeft geen introductie meer te krijgen, toch? Deze Amerikaanse blackmetalband afkomstig uit de regio Olympia, Washington staat al sinds conceptie erg dicht tegen of bij de natuur. Zo kan en mag je hen misschien wel, samen met een beperkt aantal anderen, als grondleggers of tenminste verfijners bestempelen van wat ook wel de Cascadische of Cascadian black metal wordt genoemd.Lees verder ›
Een vriendelijk ogend bos. In de verte klinkt het gehuil van wolven. Gitaren komen langzaam opzetten en ergens tussen de bomen gloort zowaar iets van euforie. Wie Mental Cruelty vooral kent als een band die ooit vanuit de slamming deathcore vertrok, zou zich tijdens Weltennacht zomaar even kunnen afvragen of hij wel de juiste plaat heeft opgezet. Geen paniek. Loop vooral verder, want zodra Fenrir zijn muil opentrekt, zuigt datzelfde bos je met volle kracht naar binnen.Lees verder ›
10 oktober was het tijd voor de alweer vijfde editie van Deathtoberfest in het Centre Culturel de Chênée in Luik. Het werd een dag vol smerige riffs, lompe slam, brute death metal en een flinke bak herrie. Op het podium stonden onder andere Chokeslam, Mutilated Judge, Holocausto Canibal, Hurakan, Disavowed, Jig-Ai en Kraanium. Helaas moesten Party Cannon en Korpse afhaken, maar met Cutterred Flesh en Gutrectomy als vervangers bleef er genoeg geweld over. Het werd dan ook een geslaagd festival met brute optredens, een geweldige sfeer en een enthousiast publiek. Een heerlijke dag vol snoeiharde metal en fotograaf Mellow legde het allemaal vast. Lees verder ›
Chili: een land dat zich uitstrekt tussen de Andes en de Grote Oceaan, bekend om haar wijn, aardbevingen, koperwinning en kennelijk tegenwoordig ook voor het uit de grond stampen van bands die vinden dat 1987 nog steeds een uitstekend jaar is om muzikaal in te wonen. Maak kennis met Deathwards, een Chileense band die met Realms of Sin het debuutalbum aflevert.Lees verder ›
Mensen die de technische en progressieve deathmetalformatie Entheos al langer kennen, weet dat men - of beter gezegd het tweetal Chaney Crabb en Navene Koperweis - nooit met makkelijk verteerbare materie op de proppen komt. Inmiddels is de band alweer elf jaar actief en met Empty On The Inside zijn we aanbeland bij album nummer vier. Voorganger Time Will Take Us All ging erin als mierzoete koek en kreeg van mij 89 van de honderd punten. Een plaat die ik overigens nog steeds regelmatig uit de kast pluk en die dus zijn score volledig waard is. Toch werd mijn nieuwsgierigheid al aardig geprikkeld bij het uitbrengen van de eerste singles die op dit nieuwe schijfje zouden belanden: Crabb die ineens cleane zang toevoegt aan het klankpallet? Haar charme zat toch met name in de vurig- en venijnigheid van de vocalen, waarmee die perfect aansluiten op de techdeath. Eens kijken hoe dat gaat uitpakken.Lees verder ›
Ik ben een simpel mens. Ik zie Dan Swäno - niks minder dan een absolute legende - staan op de creditlijst als verantwoordelijke voor de mastering én de beste man blijkt ook zijn stembanden te hebben uitgeleend om een deel van de vocalen op het openingsnummer voor zijn rekening te nemen. Alleen dat al is reden genoeg om dit album van een woordelijke beschrijving te willen voorzien. Maar daarmee zouden we de mistroostige makkers van Mother Of Graves wel gruwelijk tekort doen. De melodische death/doom van deze vijf heren uit Indianapolis, Indiana is daar namelijk toch net iets te goed voor. Met The Light That Keeps Us brengt de band zijn derde album uit, na het sterke The Periapt of Absence. Maar als we dan de kans hebben om Edge Of Sanity nog een keertje te benoemen, dan moeten we die kans natuurlijk niet onbenut laten.Lees verder ›
Soms voel ik me wel eens ellendig, maar gelukkig komt dat niet al te vaak voor. Je kan je van veel dingen ellendig voelen eigenlijk. Eén of ander snot- en hoestvirus bijvoorbeeld, maar ook een ruzie of verdriet. De lijst is vermoedelijk wel langer dan deze. De Ijslandse blackmetalband Mannveira, die al een poos actief is vanop dat eiland, in 2014 zijn eerste EP uitbracht en in 2021 nog Vitahringer liet horen, komt nu met Vesöld. Dat betekent vrijelijk vertaald "ellendig". Kijk nu toch, het lijkt wel toeval.Lees verder ›
