Dubbel zo hard, dubbel zo legendarisch, dubbel zoveel core deze ronde. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. We pakken een album beet dat vraagt om van meerdere kanten bekeken te worden, in het geval van Dubbel Zo Zwaar dus door twee redacteuren van Zware Metalen. Dit keer bespreken we Not Your Kingdom, de nieuwste telg van de New York hardcore-helden van Madball. Redacteuren Barry en MaartenO nemen je graag mee in hun beleving van deze plaat.Lees verder ›
Op vrijdag 25 september 2026 brengt een vernieuwd The Ocean de nieuwe plaat Solaris. Na grote wijzigingen in de bezetting - zanger Loïc, drummer Peter en gitarist David verlieten het collectief - komt de band weer bovendrijven met in deze incarnatie zelfs een zanger én een zangeres. De eerste resultaten van de nieuwe samenstelling zijn al gepresenteerd in de vorm van twee singles, waarvan met name Belligerence de golven hoog opstuwt. Wat een brute track is dat!Lees verder ›
De beste 'roadtripalbums' herken je niet aan de snelheid waarmee ze voorbij razen, maar aan het moment waarop je ineens beseft dat je al drie nummers verder bent zonder één keer op de skipknop te drukken. Solace levert met Fading Failing Ruin precies zo'n plaat af. De Amerikanen draaien al dertig jaar mee, maar klinken nergens als een band die op routine teert. Integendeel: de riffs zijn smerig, de grooves verslavend en de liefde voor klassieke heavy metal, doom, stoner en hardcore spat uit iedere noot.Lees verder ›
Er zijn van die albums die alle ingrediënten netjes op het aanrecht uitstallen, het recept nauwgezet volgen en vervolgens een bord serveren waarvan je na afloop denkt: best aardig, maar waar was nou de smaakexplosie? Dat is zo'n beetje het lot van Cult of the Void Star, het debuut van Niveous.Lees verder ›
Enige tijd geleden, in de loop van de tweede helft van de maand mei, verscheen de derde langspeler van As The Sun Falls. Het contrast tussen de verzengende hitte die we sindsdien gehad hebben en de fjordse koude die de band met zich meedraagt was te groot om snel een review op papier te krijgen, waarvoor mijn excuses. Nog een opvallend contrast: waar de albumhoezen van vorige releases kleurrijk en eerder feeëriek waren - zoals het logo hieronder -, is deze van nieuweling Songs From The Veil een veel donkerder, harder kunstwerk geworden, wederom van de hand van Griekse zangeres en artieste Gogo Melone (o.a. Aeonian Sorrow). Is er op muzikaal vlak dan eveneens sprake van een groot contrast? Lees verder ›
Atmoran is een Friese band die zijn naam ontleent aan de videogame The Elder Scrolls. Van rustig scrollen is op zijn debuutlangspeler overigens geen sprake. Op We Fight Back! krijgen we namelijk een kaakslag van negen groovende thrashbeukers.Lees verder ›
Graven Image is een Nederlandse deathmetalentiteit die al sinds 2003 actief is. Veelschrijvers zijn deze heren voorwaar niet. Wat singles, wat EP's waaronder deze Cultus MCMXLV ook kan en mag gerekend worden, en één volwaardig plaat. Die laatste, Deus Bastardus, is intussen goed dertien jaar oud. Goed nieuws is dat de heren terug zijn van weggeweest; we mogen deze via Vidar Records uitgebrachte cd daarom ook als aankondiging van een nieuwe plaat beschouwen, die tegen het einde van het jaar via datzelfde label zal verschijnen.Lees verder ›
De laatste van de maand juli, deze keer opnieuw in zestienvoud. Hier zijn Insomnium, Hatebreed, Amon Amarth, Netherwilds, Chelsea Wolfe, Misery Index, Agnostic Front, Russian Circles, Imminence, Black Altar, Black Spikes, Madball, From The Vastland, Ministry, Excrementory Grindfuckers en Motionless in White. Lees verder ›
Het Britse Towards the Sinister maakt zijn opwachting als headliner van Ziele Klanken II, dat plaatsvindt op 20 februari 2027. De band brengt een indrukwekkende bezetting samen van muzikanten die mee aan de basis stonden van de klassieke periode van My Dying Bride. De line-up bestaat uit zanger Aaron Stainthorpe, oprichters Calvin Robertshaw en Rick Miah, aangevuld met voormalig bassist Adrian Jackson. Tijdens hun set ligt de nadruk op…Lees verder ›
Eind vorig jaar verschenen, maar volledig over het hoofd gezien: de The Unnatural Death EP van de Nederlandse formatie TombNail. Waarom we dit toch nog uit de vergetelheid trekken? Omdat het hier gaat om een bandje van twee man: ene Bob Bagchus en ene Tjeerd de Jong. Ho, dat verandert de zaak natuurlijk. Want de heer Bagchus kennen we als oprichter van Asphyx maar ook van Infidel Reich, Grand Supreme Blood Court en Siege of Power. De heer De Jong draait al heel wat jaartjes mee in bands als Phantom Druid, Canyon Company, Demon Lodge en voorheen Stone in Egypt. Bovendien is hij eigenaar van platenlabel Off the Record Label. Om het tienjarig bestaan van die club te vieren schoof hij met stem, gitaar en bas aan in de studio waar Bagchus zijn drumstel heen sleepte.Lees verder ›
Als ik denk aan power metal, dan denk ik aan bands als Blind Guardian en Helloween. Anderen noemen bands als Sabaton en Powerwolf. Ondanks dat ik alle vier kan waarderen, vind ik dat er een noemenswaardig verschil zit tussen het ene soort power metal en het andere soort. Over het algemeen gaat mijn voorkeur toch uit naar power metal van de oude stempel en StormHammer kan zich voegen bij dat lijstje.Lees verder ›
Jonge, jonge wie verzint het toch allemaal. Nu, gelukkig is het maar folklore, is het maar een verhaal. Of zit er toch een zekere waarheid achter de bandnaam Mylingen? Die zou een verwijzing moeten zijn naar een verhaal met folkloristische Zweedse achtergrond dat de ziel van ongewenste kinderen die door hun moeders werden vermoord nog ergens ronddwalen.Lees verder ›
Zelden is de naam van een tour beter gekozen dan de Mass Hallucination-karavaan die in april door Europa trok. Want het gezelschap Hypocrisy, Abbath, Vreid en Vomitory deed op 26 april Leiden aan. Leiden? Maar concertzaal Nobel is toch veel te klein voor een dergelijke verzameling klassebands? Dat bleek ook. Redacteur Remco Faasen trok hallucinant door de straten van de sleutelstad op zoek naar muziek. Esther 't Lam was present met haar fotocamera.Lees verder ›
Micro- en macrokosmische chaos. Dat is de centrale thematiek op de vierde plaat van het uit Athene afkomstige en dus Griekse Heretic Cult Redeemer. De naam van de plaat? In Oculum Chaos. Deze komt via het voor mij onbekende Serpent Sun Records, ook gestationeerd in of opererend vanuit Griekenland.Lees verder ›
Diep onder de Limburgse grond, ver weg van daglicht en frisse lucht, werkten mijnwerkers jarenlang in nauwe gangen waar kolenstof en steenstof als een grijze sluier bleven hangen. Elke boring, elke houw, elke lading steenkool joeg opnieuw een wolk van microscopisch kleine deeltjes de lucht in. Dag na dag ademden de koempels die stof in. Onzichtbaar, maar onverbiddelijk, drongen silica- en steenstof diep door in hun longen, waar ze zich vastzetten en langzaam hun verwoestende werk deden.Lees verder ›
Welkom bij een nieuwe aflevering van Naderend Onheil! Het is een release-luwe week, maar toch hebben we een aantal tips voor je. Deze week Mongoolse folk metal, NYHC-veteranen en een heruitgevoerde soundtrack uit 1986, plus onze aanraders: Chileense death/thrash, en een Australische ‘supergroep’. Naderend Onheil houdt de komende weken een zomerstop maar in week 34 zijn we er weer!Lees verder ›
Op zaterdag 18 juli 2026 stond Tilburg in het teken van Tilburg Metal Fest. Ook deze editie liet zien dat zware muziek niet alleen draait om volume, snelheid en intensiteit, maar minstens zozeer om saamhorigheid. Vanaf de eerste optredens hing er een uitgelaten sfeer in de zaal: energiek en enthousiast, maar tegelijkertijd opvallend gemoedelijk. Op het podium volgden uiteenlopende bands elkaar in hoog tempo op, terwijl het publiek zich vol overgave liet meevoeren door de muziek.Lees verder ›
In één of ander groot boek bestaande uit verschillende delen staan er wat parabels verzameld. De parabel van het riool waarover de Australiërs van Faustian op hun eerste echte langspeler Parable Of The Sewer spreken, is me echter niet bekend. De uit Melbourne afkomstige supergroep meldde zich in 2023 voor het eerst aan het blackmetalfront met de EP We Come As Angels. Nu verschijnt het debuut via het Britse Apocalyptic Witchcraft Recordings, dat in de afgelopen maanden al heel wat lekkers wist rond te strooien.Lees verder ›
Onheilspellend lijkt het juiste woord te zijn om deze EP te beschrijven. Where Pale Winds Take Them High… van Witching Hour komt oorspronkelijk uit 2014, maar wordt nu opnieuw onder de aandacht gebracht vanwege een heruitgave door Dying Victims Productions, onder licentie van Evil Spell Records. De plaat is ongeveer vierentwintig minuten lang en bevat zes nummers die de kracht hebben om je een heerlijk ongemakkelijk gevoel te bezorgen.Lees verder ›
Wat je van ver haalt hoeft helemaal niet zo lekker te zijn en dus bekijk ik de Nederlandse en Vlaamse extreme metalscene met een oplettend oog en oor. Mijn ervaring is dat death of black metal uit mijn achtertuin doorgaans minstens zo goed is als het werk dat al die grote jongens uit Amerikaanse wouden of moerassen, Franse banlieues, Poolse grotten, Noorse bergen, Finse meren of vanuit die schattige rode huisjes in Zweden op ons afvuren. Eén van die lekkere snoepjes uit eigen omgeving is deathmetalorkest Necrotesque. De kale koppen uit Noord-Brabant zijn niet te stoppen en leveren na twee EP’s en een debuutplaat nu een nieuw werkje af: Et Mortui Resurgent, hetgeen zoveel betekent als En de doden zullen opstaan.Lees verder ›
