Headlines

Met het schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik, voordat ik me inschreef voor een recensie van deze plaat, nog nooit van Krallice had gehoord. Dat is best knap, aangezien Scour Order reeds hun zestiende plaat is en liefst hun achtste worp sinds 2020. Daarbij wil het ook nog dat de heren behoorlijk in mijn straatje liggen met hun bonte mix van diverse zware metalen. Krallice werd in 2007 opgericht in de wijk Queens, New York.Lees verder ›

Dat we dit nog mee mogen maken! Een nieuw album van Anthrax! Anthrax, van bouwjaar 1981. Lid van de Big 4 der thrash metal, als enige niet afkomstig uit de Bay Area-scene maar uit New York en altijd een buitenbeentje geweest wat betreft presentatie en muzikale uitstapjes. De grijzen en kalen onder u herinneren zich vast nog wel het komische rapmetalnummer I’m the Man of de korte broeken waar de heren in rondliepen. Maar liefst tien jaar zijn er verstreken sinds de vorige plaat, het toch wel teleurstellende For All Kings.Lees verder ›

Myhrding bestaat twintig jaar en komt ter viering hiertoe met een EP, Echoes From The Past. Dit quartet afkomstig uit Jönköping, meer nog Skillingaryd, combineert thema's als boosheid en verdriet en vermengt deze met verhalen en vertellingen uit lokale folklore. Hun vorige album kreeg daartoe nog de titel 1350 mee vermoed ik. Downfall Records is de platenboer van dienst. Gek toch dat in die twintig jaar geen enkele redacteur iets van deze Zweden heeft weten vastnemen. Tja, kan gebeuren.Lees verder ›

Zes jaar is het stil geweest rond Moloken. In die tijd is er volgens de band het nodige gebeurd. Verlies, tegenslag en verandering hebben hun sporen achtergelaten en vormen mede de voedingsbodem voor het vijfde album van de Zweden. Een plaat die simpelweg Moloken heet en waarop de band teruggrijpt naar een meer primitieve, door doom gevoede basis, maar tegelijkertijd zijn muzikale blikveld verbreedt. Cleane zang, akoestische passages en invloeden uit Noordse folk krijgen allemaal een plek.Lees verder ›

Stel je een oude fabriek voor. Het is donker, het vocht loopt langs de muren en tussen roestende machines ontsnappen wolken stoom. Mensen met zwartgeblakerde, bezwete gezichten werken zwijgend door, terwijl opzichters vanuit de schaduw toekijken en de zweep er zo nodig letterlijk overheen gooien. Ergens klinkt metaal op metaal. Een uitgang lijkt er niet te zijn. Welkom in de wereld van Decay.Lees verder ›

Na eerder deze zomer Skáld op Castlefest te hebben zien spelen, was ik geboeid om te zien wat de band in de studio aan het bekokstoven was. Het optreden was een sfeervolle en maximalistische melange van stoere vocalen, sjamanistische vrouwenzang en een heleboel slaginstrumenten. De Franse nordicfolkband telt negen leden, waaronder zeven die vocalen toevoegen. Dat zorgt voor een dijk aan geluid die live opzwepend en toch ruimtelijk was. Ørlǫg dient te bewijzen of dit ook op plaat tot zijn recht komt.Lees verder ›

Met wat raakt jouw innerlijke ik in de fik? Ik zou je een tiental zaken kunnen opsommen die bij mij de zaken in brand steken. Ik ben er echter zeker van dat het uit Karlsruhe, Duitsland, afkomstige Nail By Nail toch een andere insteek heeft weten verzinnen voor de centrale thematiek van hun tweede album, Internal Inferno, die komt via War Anthem Records.Lees verder ›

De folkmetalband Vanaheim onthulde zich aan mij als voorprogramma voor Heidevolk in 2024. Toen was ik al verrast door het hoge niveau van een band die mij tot dan toe onbekend was. Nummers als The Dwarven Chant en Gevallen In De Nacht bliezen me kort daarna op Heidenfest 2026 weer omver. Naar mijn mening had Vanaheim die dag met de kwaliteit van hun optreden enkele ervaren bands onzeker kunnen maken. Ik was benieuwd of de band dit waar kon maken voor Roede Voor De Borst, een conceptalbum waarin een molenaar zich isoleert van zijn dorp nadat hem een groot verlies overkomt. Het album legt zijn daaropvolgende strijd om zijn leven met het bovennatuurlijke vast. Het is een album over spijt, samenzijn en levenslust.Lees verder ›

Bij het duo van Mountainscape zijn soundtracks van games ook een invloed op hun muziek en zij hebben besloten om games centraal te stellen op deze deze EP (alhoewel deze een half uur klokt). De nummers zijn hun eigen interpretaties op het werk van de soundtrack van bijvoorbeeld Elder Scrolls. Een toffe, originele invalshoek! Daarnaast is er ook een interpretatie gewijd aan de Dune Soundtrack, waarvan het origineel natuurlijk geschreven is door meestercomponist Hans Zimmer.Lees verder ›

Het is een regenachtige dinsdagavond en je zit lukraak op Youtube wat filmpjes aan te klikken. Het monotone gezever van de werkweek schalt nog in je hoofd na als een ettervlek op je bewustzijn en die stapel verkeersboetes doen je wegdromen naar betere oorden. Tot er een filmpje van Magnetic Eye Records je rechterooghoek vindt. Restless Spirit, self-titled album, waarom niet? Je scherm licht op, een wervelende gitaarriff torpedeert je oorschelpen en vuurt vonken door al je neuronen. De sonische knal waarmee Restless Spirit je zenuwstelsel binnendringt zet je haren stokstijf overeind, verwijdt je pupillen en doet die verkeersboete het raam uitvliegen... Geïntrigeerd? Lees verder.Lees verder ›

Soms heb je nog een trein die je gemist hebt. De Duitsers van Electric Callboy zijn pas recent op mijn pad gekomen en alles moest werken volgens terugwerkende kracht. Sinds de vorige plaat van Babymetal vond ik mijn weg in de discografie van deze heren en begon ik de gimmick te waarderen. Misschien gaf ik de clips op een plaat als Tekkno in het verleden wel eens wat draaibeurten, maar schrikten de trainingspakken en foute nummers me af. Het vervolg ligt sinds deze maand klaar onder de noemer Tanzneid. Ben jij ook 'jaloers' op alle luisteraars die de oogklappen af kunnen zetten bij muziek van dit ensemble en wil je gewoon meedansen? Zet je dan maar schrap.Lees verder ›

Memories Of A lost Soul komt uit Italië, Calabrië en maakt al platen sinds 1995 als ik het goed heb. Dit Lost Memories is plaat zeven en eerlijk gezegd is de band me niet bekend. Evenmin kan ik schrijfsels of andere gedachtespinsels opdiepen uit de krochten van ons geliefde archief en dat vind ik toch een beetje eigenaardig. Of toch... Als ik ga graven tot 2006 kom ik nog een korte review tegen van hun album 7 Steps To Nothingness. Daar werd de tip gegeven om wat meer eigen invloeden te integreren om de grijze middelmoot te overstijgen.Lees verder ›

Violence, Blasphème et Pourriture! Niet schelden! Nee man, het is gewoon de titel van de tweede plaat van dit uit Vierzon afkomstige Miasmes dat sinds 2021 bestaat. Voor deze release bleek er al plaats gemaakt te zijn voor onder andere een EP met de giftige titel Vermines en vervolgens kwam dan de eerste plaat, Répugnance in 2023. De drie heren die heel wat ervaring hebben in andere bands vormen dus dit Miasmes al een poosje. Het is het Les Acteurs De L'Ombre label dat hen ook heeft weten binden. Om het ruwe en rauwe te behouden in hun composities kozen de heren ervoor het zelf allemaal op te nemen. Tegenwoordig is dat een heel koud kunstje natuurlijk. Alleen de mastering gaven ze uit handen en in die van de befaamde BST studio die geen introductie meer vergt.Lees verder ›