Headlines

Cruel Force is een Duitse metalband die werd opgericht in 2008. Hun eerste twee albums, The Rise of Satanic Might (2010) en Under the Sign of the Moon (2011), brachten een uitgesproken old-school mix van rauwe black, speed en thrash metal. Ondanks dat beide albums, en dan vooral het debuut , goed ontvangen werden, werd het na het uitbrengen van het tweede album vrij stil rond het viertal uit Rheinzabern (iets ten noorden van Karlsruhe, Duitsland).  In 2012 viel de band uiteen, vooral omdat de leden zich op andere projecten richtten. Jarenlang bleef het stil, tot Cruel Force in 2022 opnieuw de draad oppakte en aan nieuw materiaal begon te werken. Dat resulteerde een jaar later in Dawn of the Axe, waarop de band trouw bleef aan hun roots, al waren de zwartgeblakerde randjes wel zo goed als weggepoetst. Dit album kende verfijnder uitgewerkte composities; het viertal klonk er niet alleen krachtiger, strakker en sneller op, maar het album ademde ook een uitgesproken old-school charme. Diezelfde charme is ook duidelijk aanwezig op hun vierde en meest recente album Haneda.Lees verder ›

Voor mij ligt een split EP uit de Verenigde Staten van Amerika en moesten de beide bands meedingen naar de prijs van één van de lelijkste hoesontwerpen van de laatste jaren, ze zouden zo maar eventjes kans maken op die prijs me dunkt. Nixil en Drouth hebben een EP in elkaar geklust met als titel Toward Dead Temples. Nixil levert drie en Drouth twee nummers aan.Lees verder ›

Cross-overs zijn er in vele soorten en maten, maar op uw favoriete zware site zal toch niet al vaak geschreven zijn over flamenco. Nu wel dus, want op op een mooie zondagmiddag in april wordt de PHIL aangedaan door de voorstelling (met dans erbij schiet de term concert tekort) Vientos Flamencos. Het optreden is onderdeel van een vierdaags klassiek festival in Haarlem. Daarmee leer ik gelijk wat nieuws, want hoewel ik er bekend mee was dat het genre een (zeer) lange en grotendeels mondelinge geschiedenis heeft, heb ik flamenco nooit vanzelfsprekend tot de klassieke muziek gerekend. Maar wat hebben wij Zware Mensen hier allemaal mee vandoen? Het antwoord op die vraag is in drie woorden samen te vatten: Florian Magnus Maier… U heeft meer nodig? Nou vooruit dan. Florian is in onze kringen mogelijk beter bekend als Morean van Changeling-, Alkaloid- en Dark Fortress-faam en drukt vanmiddag de stevige stempel.Lees verder ›

Verwonderd! Verrast! Ja, dat was het gevoel dat ik kreeg, toen op vrijdag 24 april 2026 de nieuwste Wrang met als titel Verwording uitkwam. Prompt bestelde ik, nog zonder de volledige plaat beluisterd te hebben, de vinyleditie en een nieuw shirt. Oude school, zo kan je me noemen.Lees verder ›

Voor Ordh was er Barishi; een progressieve sludgeband uit Vermont (Verenigde Staten), die drie volledige albums en een EP heeft uitgebracht. Toen de bassist van Barishi er in 2023 mee stopte, vond gitarist en zanger Graham Brooks het moment rijp voor iets anders. Een nieuwe band waarbinnen de focus verschoof naar zijn grote muzikale liefde: death metal. Brooks nam drummer Dylan Blake, eveneens afkomstig uit Barishi, mee en ook Josh Smith (KiefCatcher) sloot zich aan bij het gezelschap. Het drietal werkte vervolgens enkele jaren aan het materiaal voor het debuut, waarbij de nummers steeds verder werden aangescherpt en uitgewerkt.Lees verder ›

Hopelijk is het beluisteren van een album en vervolgens neerschrijven van een gepaste review geen nutteloze, steeds maar te herhalen arbeid of taak. Dit uit Vilnius afkomstige Sisyphean dat al actief is sinds 2014 komt met Divergence op de proppen na eerder al een drietal platen te hebben uitgebracht, als ik het goed heb. De vorige kreeg nog de hoopvolle, kleurrijke titel Colours Of Faith mee en kwam uit in 2022.Lees verder ›

The Eternal Hunger is het zoveelste wapenfeit uit de koker van het onvolprezen undergroundlabel Dying Victims Productions. Ik heb het over de eerste langspeler van het Zweedse Harrowed die onlangs het licht zag. Het Zweedse duo speelt Zweedse death metal, zoveel is meteen duidelijk bij het horen van de eerste klanken van The Eternal Hunger. Het blijkt gelukkig niet de zoveelste in de rij van bands die een HM2-pedaal aanzwengelt en met wat rechttoe rechtaan polka’s aan komt zetten.Lees verder ›

We hebben het vandaag niet over een gebod om het licht zachter te zetten, maar over dungeonsynth-avonturier DIM. Met een albumtitel als Compendium V zou je verwachten dat we hier te maken hebben met het vijfde album van dit heerschap. Niks blijkt minder waar, want Compendium V is alweer de twaalfde langspeler die uit zijn handen komt.Lees verder ›

Ergens in de regio Silezië - en dan zitten we in Polen - werd dit Hegeroth in 2010 gevormd. Het is een tweemansformatie die al vijf volwaardige albums op zijn blackmetalconto heeft staan en dit Soaked In Rot, dat in eigen beheer wordt uitgebracht, is dus nummer zes. Hoe kan het ook anders. De vorige plaat, Desintegration uit 2023, werd door vriend en collega Aarts nu niet bijzonder warm onthaald. Tja, Joost zal het wel weten zeker.Lees verder ›

Atlantic Ridge komt uit Italië en bestaat uit twee heerschappen die tussen 2019 en 2024 de tijd gevonden hebben om hun gelijknamige debuut in elkaar te knutselen. Het duo  hanteert hiertoe atmosferische black metal die wordt vermengd met funeraldoomelementen. Denk aan het vroege werk van Ahab dat zich weet te versmelten met Wolves In The Throne Room of een Altar Of Plagues. Het Italiaanse Dusktone heeft een trawant gevonden in het Nederlandse Void Wanderer Productions om dit debuut aan de man te brengen.Lees verder ›

Ildfar, opgericht onder het waakzame oog van het enige bandlid Favn, zou al actief moeten zijn sinds 1994 maar het duurde jaren, decennia eer er muzikaal werk vanuit Viken, Noorwegen doorsijpelde. Dit Der ligger et land is nog maar plaat nummer vier en de opvolger van het in 2024 uitgekomen Sorrowfull Echoes Of Perdition. Het Duitse Purity Through Fire Records brengt de plaat uit terwijl de vorige nog in eigen beheer kwam.Lees verder ›

De naam is Solberg. Einar Solberg. Werp een korte blik op de albumcover en je snapt direct de referentie naar die ene al te bekende geheimagent. Het lijkt erop alsof Einar elk moment zijn revolver gaat trekken, terwijl hij met een strakke blik recht op je af kijkt. Met Vox Occulta brengt de man - die we toch vooral kennen als frontman van het Noorse proginstituut Leprous - zijn tweede werk onder eigen naam uit. Drie jaar geleden bracht hij namelijk zijn debuutalbum 16 uit, waarmee al een duidelijke stijlbreuk met zijn hoofdwerkgever Leprous werd afgekondigd in een prachtige uitvoering van muzikale én tekstuele introspectie. Hoewel de hoofdband van Solberg ook de afgelopen jaren verder verwijderd is geraakt van zware gitaren, door een mengelmoes aan prog, pop en elektronica te integreren, kon zijn solowerk grotendeels volledig buiten het zware spectrum geplaatst worden. Zwaar was het echter zeker, maar dan door de thematische invulling en persoonlijke worstelingen die in de muziek en teksten geïntegreerd werden. Op dat vlak kan Vox Occulta als een thematische opvolger gezien worden, waarmee Solberg andermaal zijn ziel en zaligheid op het hakblok legt. Muzikaal vinden we echter een totaal andere invulling. Hoog tijd om daar eens in te duiken!Lees verder ›