Headlines

Fans van de Amerikaanse metalcoreband Converge hadden een lange adem nodig. Maar liefst negen jaar zit er tussen voorganger The Dusk In Us en dit kersverse Love Is Not Enough. Dat is als we het tegenvallende Bloodmoon: I - een plaat uit 2022, volledig in samenwerking met Chelsea Wolfe - niet meetellen uiteraard. In die tussentijd is er veel gebeurd en het nam de nodige tijd in beslag om tot dit album te komen. Love Is Not Enough bevat tien nummers, samen goed voor een krappe eenendertig minuten aan herrie. Had dat na zoveel jaren afwezigheid niet wat meer mogen zijn?Lees verder ›

Hoe vaak kan je als band van bandnaam wisselen. Zoveel keer als je maar wil natuurlijk. Deze Duitse, uit Memmingen afkomstige band noemt zich Nordlys sinds 2010. Voorheen stond deze echter achtereenvolgens bekend als Fjell, Pest, Die Pest en Schwarze Wut. Het maakt het er niet makkelijker op om te achterhalen wat die band allemaal heeft weten uit te brengen sinds 1994, het eigenlijke jaar van conceptie. Lichterglanz Finsternis is - als ik het goed heb - de eerste echte langspeler. Lees verder ›

Moosegut uit Canada, een folkblackmetalband die aangekomen is bij New Era Productions om er furore te maken in de ondergrond. Hoofdman Mooseman is geen onbekende in het genre, wellicht is zijn meest bekende andere bezigheid de band Ifernach. Moosegut kun je letterlijk nemen, maar is ook een Canadese term voor een grote, ronde buik, vaak geassocieerd met mannen die veel bier drinken, zwaar eten (wild) en werken in beroepen zoals houtkap, mijnbouw of visserij. Gezellig volk dus, met modder aan de laarzen, dennengeur in de baard en een pint binnen handbereik na een lange dag in de wildernis.Lees verder ›

Twee dames en één heer (die zit op de drumkruk), maken deel uit van dit uit Uppsala afkomstige Fayenne. The Calling From The Depth komt op tape uit via het Nederlande kwaliteitslabel Void Wanderer Productions. Ik kan me herinneren dat ik nog recentelijk, werk uit die Zweedse stad op mijn draaitafel heb weten spelen. Het bleek te gaan om de nieuwste van Nazghor, bijzonder sterk. Hoe het gesteld is met deze meest recente van Fayenne is me nog niet helemaal duidelijk.Lees verder ›

Sommige dingen in het leven lijken eindeloos te duren. Of beter gezegd: ze vóélen als een eeuwigheid, terwijl de tijd tergend langzaam voorbij kruipt. Een slapeloze nacht, een ellenlange wachtrij bij de kassa, een rood verkeerslicht wanneer je haast hebt, de blessuretijd in een zinderende wedstrijd waarin jouw ploeg op voorsprong staat, of het wachten op een belangrijke medische uitslag. En wat te denken van die ongemakkelijke stilte na een pijnlijke opmerking? In de metal kennen we ook flink wat bands die soms maar niet lijken te weten van ophouden. Ook de uit Leeds afkomstige technical death- en thrashmetalband Cryptic Shift beheerst die kunst tot in de puntjes…Lees verder ›

Het komt niet vaak voor dat in een biografie een plaat wordt aanbevolen voor fans van zowel Darkthrone als Dead Can Dance en Electric Wizard. Toch klopt het bij De Venom Natura, de tweede plaat van het eigenzinnige gezelschap Ponte Del Diavolo. De Italiaanse band timmert gestaag aan de weg en heeft al op festivals als Soulcrusher en Roadburn gestaan. Het optreden op Soulcrusher staat me nog bij en toen had ik nog wat twijfels; het was bij vlagen erg theatraal, waardoor de vraag rees of dat niet de muziek overschaduwde.Lees verder ›

Drie heren uit het land van de 1000 meren, Finland. De GPS brengt je in dit geval tot Tampere. De band die deze drie heren vormen heet Crowen. Hij maakt al melodieuze death metal sinds 2019. Een volwaardig album is er vooralsnog niet van gekomen. EP's produceren daarentegen wel. Dit Through The Dying Mist is in dat rijtje nummer drie na Prophecy (2021) en Where The Darkness Falls (2024). Als ik even kijk in de line-up dan herken ik een zekere Esa Uusimaa. Die speelde een blauwe maandag nog live bas voor het machtige Wolfheart.Lees verder ›

Albumrecensies behoren voor de volle honderd procent objectief te zijn, maar dat zijn ze nooit. Zelfs als je een review schrijft over het nieuwste werk van een voor jou tot dan toe onbekende band, word je toch (bewust of onbewust) beïnvloed door je eigen voorkeuren en referentiekader. Toch moet je als recensent steeds trachten het album in kwestie zo onbevooroordeeld mogelijk te benaderen, het tot in de fijnste details diepgaand te analyseren vanuit een kritische en comparatieve reflectie, en de sterke en zwakke punten te herkennen en te durven benoemen. Het is desalniettemin moeilijk om objectief te blijven als je Hulders Ritual, het nieuwste album van het Noorse Slagmaur, moet recenserenLees verder ›

Hotel Admiral, de zeemeermin, het water, Kongens Nytorv dat zijn zaken die ik me nog vrijwel onmiddellijk voor de geest kan halen als ik denk aan de Deense hoofdstad Kopenhagen. De stad van waaruit dit post-blackmetalgezelschap Lysbaerer opereert. Hun vorige plaat, I: Som et lys i natten, må vi alle finde frelse (2024), is me jammerlijk ontgaan maar hun nieuwste werkstuk, Trolddom, ligt nu voor me.Lees verder ›

Hopelijk bent u goed ingeolied, want Necrosexual gaat droog in de koker. Deze vuige punkthrashers presenteren met Road to Rubble hun eerste volledige album sinds 2018. En wederom barst het als een rijpe puist uit zijn voegen met bulderende riffs en themas die weinig tot de verbeelding overlaten.Lees verder ›

Blodørn komt uit Noorwegen en bestaat uit leden die nog altijd actief zijn in of net andere bands hun rug hebben toegekeerd. Ik spreek dan over acts als Ulvhedner, Skygge en Ancestrum. Det Finnes Ingen Trone is sinds 2017 plaat nummer drie, een demo niet te na gelaten. In 2024 kwam de vorige plaat nog uit, Dødsjakt.Lees verder ›

Na een periode actief te zijn geweest bij de Britse metalcoreformatie Architects, heeft frontman Josh Middleton van Sylosis sinds 2023 de pijlen weer volledig gericht op zijn eigen band die opgericht werd in 2000. Alle opgedane ervaring is duidelijk hoorbaar op het kersverse The New Flesh, album nummer zeven in de discografie van de heren alweer. Van inactiviteit kunnen we de band in ieder geval niet betichten. Net als de voorganger A Sign Of Things To Come en al het eerder verschenen werk, is het plaatje via Nuclear Blast Records uitgebracht.Lees verder ›

Drie zaken heeft de Australische band Karnivool (uit Perth om specifiek te zijn, voor de geografen onder ons) gemeen met de progressieve rockers van Tool. Ten eerste eindigen beiden bands met de letters ‘’ool’’. Dat heeft verder weinig met de muziek te maken, maar een overeenkomst is nu eenmaal een overeenkomst. Ten tweede maken beide bands hun muzikale kunst in het spectrum der progressieve rock en metal. Hierbij leunt het leidend onderwerp van vandaag wat sterker op de alt-rock en alt-metal, maar dat zijn nuances voor de genrepuristen. De laatste overeenkomst kunnen we vinden in de tijd die tussen het meest recente album en de voorganger te vinden is. In beide gevallen hebben de bands er afgerond namelijk liefst dertien jaar over gedaan om het nieuwe werk aan de wereld toonbaar te maken. Iets met ingewikkelde nummers en songstructuren zal daar wel een deel van het euvel kunnen verklaren. In het geval van Karnivool kan gezegd worden dat persoonlijke gebeurtenissen, een wereldwijde pandemie, maar toch vooral ook eindeloos schaven, herschrijven en finetunen van de muzikale composities de grootste vertragende factor hebben opgeleverd.Lees verder ›

Wat voor soort bestaan ​​kan er zijn dat onverstoord blijft in het aangezicht van zoveel wereldse ellende?  Wie kan er onbewogen blijven bij een realiteit die steeds grotere dystopische vormen aanneemt? Kunnen en willen we de expansieve waanzin tot het punt van zelfvernietiging accepteren als een kenmerk van de mensheid? Het is niet geheel onvoorstelbaar dat dit soort existentiële vragen tot kopzorgen leidt en zelfs psychische uitputting kunnen veroorzaken, toch? Het zijn in elk geval zaken waar de uit Londen afkomstige, experimentele blackmetalband Unmother zich mee bezighoudt. Het verleidt ze ertoe hun tweede album State Dependent Memory te openen met een vertwijfeld “Τίποτα δεν ήθελα...”Lees verder ›

Ik weet niet of er op één of andere manier een connectie bestaat, anders dan een muzikale, tussen Duitsland en Mexico. Misschien lopen er wel belangrijke economische afspraken en zijn er in het verleden miljoenendeals gesloten; het zou zo maar even kunnen. Op muzikaal vlak is er alvast wel een duidelijke verbinding tussen deze twee landen die mijlenver uit elkaar liggen. Dit Vorago is daar een voorbeeld van, net als hun eerste EP Morulus, wat gewoon zwart betekent. Amor Fati Productions brengt de boel uit.Lees verder ›