Headlines

Dit Franse Sans Roi dat in leven werd geroepen ergens rond 2022 in de regio Clermond-Ferrand, heeft het nobele idee opgevat om en nu luister goed, drie trilogieën te gaan schrijven. Dit Le rêve & la vie is het laatste deel in de eerste van de drie. Het Franse ondergrondproductiehuis Chapitre XIII Production is de platenboer die ook al de vorige albums heeft weten uitbrengen. Het bracht ook het meest recente en erg interessante werkstuk uit van Supplices.Lees verder ›

Tja, binnen deze nieuwe Portugese blackmetalentiteit Somnia Finem is het me wel niet helemaal duidelijk wie instaat voor wat. Desassossego is het eerste werkstuk dat komt via Signal Rex en is blijkbaar losjes gebaseerd op Fernando Pessoa's Livro do Desassossego. Een soort van autobiografisch werk dat niet meer werd bijgewerkt door de auteur zaliger.Lees verder ›

En waar komen we dan na een reis van iets meer dan veertig minuten aan? Juist, op een gouden banket, georganiseerd ergens in het universum op een planeet hier ver vandaan. De Franse vrienden van Deliverance zullen daar de show stelen met hun black/sludge die wordt geïnfuseerd met psychedelische rock, post-rock en avantgardistische invloeden. The Voyager Golden Banquet is een smakelijk gebeuren.Lees verder ›

Een bandnaam in het Frans, een albumtitel in het Oudengels… En dat alles afkomstig van een band uit Duitsland. Misère laat met Bēacn meteen horen dat het zich niet zomaar in één taal, traditie of vastomlijnd kader laat vangen. Die taalkundige gelaagdheid blijkt niet louter versiering, maar een eerste aanwijzing voor de spanning waarop deze EP drijft; ook tussen bandnaam en albumtitel tekent zich een veelzeggend contrast af. Het woord misère duidt op ellende en ontbering; het verwijst naar een bestaan dat wordt getekend door leed, kommer en tegenspoed. En dat lijkt wat in tegenspraak met de titel van het album. Bēacn betekent namelijk teken, signaal, baken.Lees verder ›

The Golden Citadel Of The Astral Sphere van het Duitse gezelschap (?) Junon is toch een bijzonder bezwerende, eigenaardige trip in blackmetalland. Eerder karakteristieke black metal wordt er vermengd met vrouwelijke vocalen die uit een andere dimensie lijken te komen. Vervolgens word je door een expressief en bij wijlen dissonant klankenpalet net in die andere dimensie gezogen. Kan je nog volgen?Lees verder ›

Suicidal Winds werd in Zweden ergens in 1992 opgericht en gaat dus in blackmetalland al een hele poos mee. Dit In The Fire 666 dat komt via het Nederlandse Wolfkult Religion is nog maar plaat nummer zes. Ik tel natuurlijk de vele split's, singels, EP's en demo's niet mee. Ondanks het feit dat de band al sinds mensenheugenis bestaat, heeft deze nog maar één keer weten verschijnen op onze geliefde webstek.Lees verder ›

Release nummer zes voor deze Poolse blackmetalhorde Teufelsberg is een EP geworden en kreeg de titel Ignivore. Deze EP komt niet, net als hun vorige release Pakt mit dem Teufel via Signal Rex maar wel via het eveneens Poolse Under The Sign of Garazel Productions. Een label dat zich volgens mij vooral gegooid heeft op de eigen markt.Lees verder ›

Toen alweer bijna twee jaar geleden de kaartjes voor de The Moth-concerten van Devin Townsend en het Noord Nederlands Orkest in de verkoop gingen, ging ik er stiekem een beetje vanuit dat de plaat waar het om draaide wel uit zou zijn tegen de tijd dat de concerten plaats zouden vinden (maart 2025). Niets bleek minder waar. De plaat was zelfs nog niet eens af. In het Facebookbericht dat ik over de show dichtte, schreef ik dan ook dat het moeilijk te beschrijven was wat The Moth nu precies is (en vooral of alles nu werd uitgevoerd als de bedoeling was). Zaak om het nog eens terug te horen op een of andere geluidsdrager. Dat moment is nu dan eindelijk aangebroken en nog steeds valt het niet mee om in woorden te vatten wat The Moth nu precies is.Lees verder ›

Noemt dit Poolse Piołun zich nu naar een kruid dat ook in sterke drank kan verwerkt worden? Dat is me even nieuw. Nochtans ken ik de band rond Sorh of XCIII al een poos. Hij is immers gestationeerd op het cultlabel Malignant Voices. Die platenboer moet ik je vermoedelijk…Lees verder ›

All Them Bitches, is wat ik zou zeggen als het zevende album, House Of Mirrors, niet met de sonische ervaring Red Rocking Chair zou openen. De heavy bluesmannen uit Tennessee staan bekend om duistere atmosferen overgoten met sabbathiaanse riffs, maar wat er gebeurt op Red Rocking Chair is van een ander kaliber. Zanger Charles Michael Parks Jr. grijpt je van de eerste noot, met heel weinig, meteen bij het nekvel en escaleert met de vuilste riff uit de discografie. De bas buldert, de gitaar scheurt als een berenklauw en de keys zijn zo belachelijk heavy dat ze wel op standje Richter-8 moeten staan. Wat belooft dit voorspel voor House Of Mirrors?Lees verder ›

Vijf EP’s ver ondertussen, maar Imprisoned in Flesh klinkt nog altijd alsof de band met veel goesting en zonder compromissen death metal wil maken. Op Malignant Mankind trekt het vijftal uit Oostburg de lijn van From Arrogance To Extinction verder door, al valt direct op dat deze nieuwe EP een pak brutaler en directer uit de hoek komt. Waar de vorige soms een beetje zompig en dof aanvoelde, zit hier toch een pak meer snelheid en agressie in de songs.Lees verder ›

Agnomysticisme (in het Engels: agnomysticism) is geen officieel erkende of gangbare term binnen de filosofie of godsdienstwetenschap. Het is een vrijelijke samenstelling van twee bestaande begrippen: agnosticisme en mystiek (of mysticisme). Agnosticisme is de opvatting dat we niet kunnen weten of God, goden of iets bovennatuurlijks bestaat. Volgens deze gedachte ligt zulke kennis buiten wat mensen kunnen waarnemen of met wetenschap kunnen aantonen. Het is dus geen kwestie van wel of niet geloven, maar eerder een houding dat we het simpelweg niet weten.Lees verder ›

Ergens in de hitte van Brisbane in het jaar 2014 kwam Graveir voor het eerst bij elkaar. Via het Britse Apocalyptic Witchcraft Recordings komt de band nu met zijn derde plaat The Festering Triad. In 2020 was het nog Impure Sounds dat de voorganger King Of The Silent World uitbracht.Lees verder ›

Uit het land van de duizend meren komen er zo nu en dan nog verrassingen. Ik doel dan op het feit dat er bands ontstaan uit restanten of samenraapsels van andere bands of dat een band gewoon zo maar eventjes plots verschijnt aan het blackmetalfirmament. Wat voor dit Finse Riena geldt is me nog niet geheel duidelijk maar dit Miekka ja Varjo, wat een EP is, is hun eerste boreling. Het duo bestaande uit Woewrb Korpinsiipi en Draghn waarvan die eerste nog actief is in Iätön, vormt dit Riena.Lees verder ›

Het is moeilijk om dit album te bespreken zonder het eerst over Kristian Eivind Espedal te hebben. Afhankelijk van wie je het vraagt, wordt zijn bekendere naam Gaahl met bewondering of weerzin uitgesproken. De Noorse vocalist heeft een verleden bedolven onder controversie. Er zijn mensen die hem vandaag de dag nog vrezen (of uitlachen) voor zijn iconische antichristelijke en heidense retoriek tijdens de jaren 2000. Anderen haten hem voor zijn dispuut met mede-bandlid Infernus van Gorgoroth, wat zelfs resulteerde in een rechtszaak die niet over rozen ging. De documentaire True Norwegian Black Metal (tevens één van de allerslechtste documentaires ooit) zorgde er voor dat hij een reputatie kreeg als een mysterieus en duister figuur om te vrezen. Daar zit een kern van waarheid in, aangezien hij meerdere keren veroordeeld is voor geweldpleging. Tegelijkertijd had de man een uitgesproken mening over mode, wijn en verfkunst. Hij is openlijk homoseksueel, wat sommige mensen in de blackmetalscene om de een of andere reden controversieel vonden. Sommigen noemden hem een poser, of niet passend in de scene, maar de man bleef muziek maken.Lees verder ›

In 2023 was collega Pjotr zeer te spreken over Distortions, de tweede langspeler van Godthrymm. Voor de samenstelling van deze stevige doomband verwijs ik graag nog eens naar zijn recensie. Hier volsta ik ermee te zeggen dat twee leden een verleden hebben in deathdoomgrootheid My Dying Bride. Dat is al weer even geleden, maar zij hebben hun voorkeur voor warme, duistere muziek gewoon behouden. De heren en dame hebben het overigens ook nogal voor “ionen” want na eerste plaat Reflections en voornoemde tweede plaat, komt men nu met Projections. Het blijkt dan ook het laatste deel van de Visions Trilogie te zijn. Geen idee of de eerste plaat vooral reflecterend was en de tweede vooral zeer verstoord, maar het lijkt alvast interessant om te zien of de nieuwe visualiserend is ingestoken.Lees verder ›