Headlines

Nee, dit is niet het nieuwe album van de Portugese gothicmetaltrots en kwaliteitsband Moonspell. Far From God verschijnt 3 juli. Dit is nog een overblijfsel uit 2025, een liveplaat opgenomen op 26 oktober 2024 in de MEO Arena in Lissabon, met een aantal gastmuzikanten. 45 gastmuzikanten om precies te zijn, want de band trad samen met het Orquestra Sinfonietta de Lisboa op.Lees verder ›

Het Duitse Fyrnask, opgericht in 2008, ontstond vanuit een eigenzinnige visie waarin black metal, rituele soundscapes, drones en texturen doordrenkt van ambient samenkomen. Het project benaderde het genre vanaf het begin niet als enkel pure agressie, maar eerder als een vorm van bezwerende ceremonie. Wat oorspronkelijk een soloproject was, groeide in 2014 uit tot een volwaardige liveband, waardoor de dichte, meeslepende atmosfeer van Fyrnask zich ook op het podium kon ontvouwen. De band heeft tot op heden vier volledige albums uitgebracht: Bluostar (2011), Eldir Nótt (2013), Fórn (2016) en VII Kenoma (2021). Vijf jaar na dat laatste werkstuk dient zich nu Íosir aan.Lees verder ›

Klaar om je te laten meevoeren op psychedelische synths en zwaar vervormde vocalen? Of heb je liever monolitische gitaarriffs met de panache van twee bataljons aanstormende cavalerie? Genghis Tron leeft op het middenveld tussen deze twee werelden, zoals de bandnaam doet vermoeden. Oud versus nieuw. Analoog versus digitaal. Organisch versus elektrisch. Het gaat flink schuren tussen die verschillende werelden op deze vierde langspeler van culthelden Genghis Tron uit de Verenigde Staten van Amerika. Lees vooral mee.Lees verder ›

Feto in Fetus, Narrenwind, Onira en Thempest zijn niet direct bands waarbij een bel gaat rinkelen misschien. Een formatie als Non Opus Dei denk ik wel. Mensen die mijn schrijfsels wel eens lezen, weten dat één van mijn favoriete blackmetalscholen de Poolse is. In die Poolse school zitten heel wat leerlingen, de ene soms al wat beter dan de andere. Dit Yfel1710 is meer dan een degelijke leerling en kwam al met drie platen, noem het huistaken, aandraven. Dit Live 2026 a.y.p.s is, maar dat had je al verwacht, een liveplaat. Waar hun debuut Willa wisielców in 2020 nog kwam via Malignant Voices, spelen de heren al sinds de laatste langspeler, Black Metal Gnosis, samen kaart met Societas.Lees verder ›

Ex-labelbaas van het intussen opgeheven Apathia Records, Jehan Fillat, heeft besloten een eigen band op te richten onder de naam Aeger Anima. Dit The Falling Leaves is de eerste EP van zijn hand. De centrale thematiek waarrond de blackmetalmuziek is verweven is behoorlijk zwaar te noemen. Het gaat immers over de miserie in Wereldoorlog I. Er werden gedichten uit die periode opgediept van Alan Seeger, Wilfred Owen en Margaret Postgate Cole als ik het allemaal goed kan volgen.Lees verder ›

Ruim twee jaar geleden verscheen From Hell I Rise: de debuutplaat van de solocarrière van Slayer-gitarist Kerry King die na het officiële stoppen van de legendarische band (er worden af en toe alleen nog wat incidentele concerten gegeven) wel een uitlaatklep nodig had voor de nummers die hij al had geschreven en nog wilde schrijven. Het resultaat: een prima plaat die uiteraard veel overeenkomsten met Slayer heeft en King de mogelijkheid gaf weer de wereld over te trekken. Nu, twee jaar later, bedacht platenmaatschappij Reigning Phoenix Music dat het een leuk idee was stil te staan bij de verjaardag van de plaat met een heruitgave.Lees verder ›

Ik had er bijna geld op ingezet dat ik de vorige plaat van dit uit Stockholm afkomstige Zweedse Flykt al had beluisterd en van enig commentaar had voorzien. Het ging om Charnel Hearts, uitgebracht via Folter Records. Dat blijkt toch niet zo te zijn. Tja, ik zal me wel vergist hebben en er niks over hebben geschreven. Daar komt dus verandering in met hun tweede plaat: Sinister Strain. Ditmaal komt de fysieke en digitale variant via het Nederlandse Hammerheart Records.Lees verder ›

Heavy metal zoals het bedoeld is, althans volgens mijn oren. Eternal Dagger, inmiddels al de derde plaat van Iron Kobra, klinkt alsof het regelrecht uit de jaren tachtig komt. De Duitse mannen kiezen niet voor onnodige elektronische poespas, maar juist voor een authentieke metal sound, voortbordurend op de New Wave Of British Heavy Metal.Lees verder ›

Jongens toch! Het is toch ongelooflijk lang geleden dat ik nog iets heb gehoord van het Portugese Heavenwood. Het dark/gothic metalgezelschap dat nu tien jaar na I met het tweede deel in The Tarot Of The Bohemians-saga komt. Alhoewel, gezelschap. Het is een éénmansformatie rond de heer Dias Dos Santos en dit tweede deel komt via het Deense Mighty Music.Lees verder ›

De beste Italiaanse gerechten ontstaan niet uit haast. Ze sudderen, bouwen laag voor laag spanning op en laten smaken langzaam in elkaar overvloeien tot iets dat tegelijk zwaar, scherp en verslavend werkt. Het is een vergelijking die verrassend goed past bij If I Die Today. Want ook het viertal uit Noord-Italië heeft de voorbije twintig jaar zijn geluid niet hals over kop opgebouwd, maar langzaam laten rijpen tot een compacte mix van hardcore, noise, metal en vuile rock-’n-roll.Lees verder ›

Tussen alle zwartgeblakerde en met bloed besmeurde promo’s, die snoeihard op de digitale deur van de redactie staan te bonken, wil een band met de genresticker ‘heavy psych rock’ nogal eens het onderspit delven. Toch kent uw favoriete webstek der zwaarste metalen een lange traditie specifiek in het behandelen van dit Amerikaanse, maar inmiddels in Berlijn gehuisveste, viertal met de naam Elder. Net als dit kwartet is de belangrijkste voordrager en liefhebber van deze band binnen onze redactie inmiddels elders gestationeerd. We starten dus weer op het ultieme nulpunt en proberen voor dit Through Zero de kennismaking nieuw leven in te blazen.Lees verder ›

Helemaal alleen in een donker hol muziek maken: zo stel ik me voor hoe een éénmansformatie zou moeten werken. Obscure figuren die hun miserie en ellende muzikaal omvormen op een tochtige zolder of in een vochtige kelder. Of dat voor dit Franse Inherits the Void ook zo zal gelden is me niet helemaal helder. Misschien moet ik het bandbrein en multi-instrumentalist AS eens vragen. Hij heeft met dit The Silent Abscission toch opnieuw het gerenommeerde Avantgarde Music label weten overtuigen en dat wil wat zeggen.Lees verder ›

Luxuria Sanguis Plenilunium is een auditieve necromantie waarbij je je afvraagt of dit nog muziek is of een ritueel om de buren permanent stil te krijgen. Het geesteskind van S. N. Nosfer heeft sinds 2022 een opmerkelijke productiedrift laten zien. Demo’s, samenwerkingen en een eerste langspeler (Fukk Everyone - Destroy Everything) volgden elkaar op alsof de man een contract met de duivel heeft getekend waarin deadlines belangrijker zijn dan zielen. Waar het vroege werk nog wat zoekende klonk als een mix van rauwe dungeon synth en black ambient, die soms meer sfeer dan richting had, voelt Luxuria Sanguis Plenilunium als een doelbewuste afdaling.Lees verder ›

Primordial Black komt uit Carthago, Tunesië. Dit Heterotopia is de tweede plaat die komt via Darkside Records. In 2025 kwam nog Dark Matter Manifesto via datzelfde label. Het viertal laat zijn black metal geuren en kleuren en doet dit door er progressieve, experimentele, atmosferische en cinematische elementen aan toe te voegen die moeten helpen om het verhaal te vertellen. Een verhaal dat bijzonder complex in elkaar steekt en waar ik niet direct een touw aan vastgeknoopt krijg. Wat ik kan en mag begrijpen dat een gedeelte van de thematiek ook handelt over psychologische fragmentatie. Tja, daar heb je een terminologie, een thema, een titel waar je alle kanten mee uitkan.Lees verder ›

Nachtheem is een Nederlandse atmosferische blackmetalband die met zijn demo, Nacht, Zij Met Ons..., in 2024 kwam via het machtige Van Records. De band heeft nu voor het eerste volwaardige album gekozen om met Terratur Possessions in zee te gaan en dat noem ik knap. Het is toch ook een cultlabel in mijn ogen. Waan Van De Leegte komt na twee splitalbums. Eén met Moft en daarvoor was er nog een samenwerking met Wirdha.Lees verder ›

Nederland is niet bepaald rijk aan folk of pagan metal te noemen. Toch heb ik een zwak voor die stoere en serieuze kant van het genre. Zelf was ik nooit zo van de folk metal die met zelfspot en rubberen eendjes tekeer gaat. Nee, vertel mij liever een verhaal over de goden en doop mij onder in vergane jaren van de oude tijd zoals Moonsorrow of Heidevolk dat kunnen. Daarom staat Alvader al sinds enkele jaren op mijn radar.Lees verder ›