Headlines

Hopelijk is het beluisteren van een album en vervolgens neerschrijven van een gepaste review geen nutteloze, steeds maar te herhalen arbeid of taak. Dit uit Vilnius afkomstige Sisyphean dat al actief is sinds 2014 komt met Divergence op de proppen na eerder al een drietal platen te hebben uitgebracht, als ik het goed heb. De vorige kreeg nog de hoopvolle, kleurrijke titel Colours Of Faith mee en kwam uit in 2022.Lees verder ›

The Eternal Hunger is het zoveelste wapenfeit uit de koker van het onvolprezen undergroundlabel Dying Victims Productions. Ik heb het over de eerste langspeler van het Zweedse Harrowed die onlangs het licht zag. Het Zweedse duo speelt Zweedse death metal, zoveel is meteen duidelijk bij het horen van de eerste klanken van The Eternal Hunger. Het blijkt gelukkig niet de zoveelste in de rij van bands die een HM2-pedaal aanzwengelt en met wat rechttoe rechtaan polka’s aan komt zetten.Lees verder ›

We hebben het vandaag niet over een gebod om het licht zachter te zetten, maar over dungeonsynth-avonturier DIM. Met een albumtitel als Compendium V zou je verwachten dat we hier te maken hebben met het vijfde album van dit heerschap. Niks blijkt minder waar, want Compendium V is alweer de twaalfde langspeler die uit zijn handen komt.Lees verder ›

Ergens in de regio Silezië - en dan zitten we in Polen - werd dit Hegeroth in 2010 gevormd. Het is een tweemansformatie die al vijf volwaardige albums op zijn blackmetalconto heeft staan en dit Soaked In Rot, dat in eigen beheer wordt uitgebracht, is dus nummer zes. Hoe kan het ook anders. De vorige plaat, Desintegration uit 2023, werd door vriend en collega Aarts nu niet bijzonder warm onthaald. Tja, Joost zal het wel weten zeker.Lees verder ›

Atlantic Ridge komt uit Italië en bestaat uit twee heerschappen die tussen 2019 en 2024 de tijd gevonden hebben om hun gelijknamige debuut in elkaar te knutselen. Het duo  hanteert hiertoe atmosferische black metal die wordt vermengd met funeraldoomelementen. Denk aan het vroege werk van Ahab dat zich weet te versmelten met Wolves In The Throne Room of een Altar Of Plagues. Het Italiaanse Dusktone heeft een trawant gevonden in het Nederlandse Void Wanderer Productions om dit debuut aan de man te brengen.Lees verder ›

Ildfar, opgericht onder het waakzame oog van het enige bandlid Favn, zou al actief moeten zijn sinds 1994 maar het duurde jaren, decennia eer er muzikaal werk vanuit Viken, Noorwegen doorsijpelde. Dit Der ligger et land is nog maar plaat nummer vier en de opvolger van het in 2024 uitgekomen Sorrowfull Echoes Of Perdition. Het Duitse Purity Through Fire Records brengt de plaat uit terwijl de vorige nog in eigen beheer kwam.Lees verder ›

De naam is Solberg. Einar Solberg. Werp een korte blik op de albumcover en je snapt direct de referentie naar die ene al te bekende geheimagent. Het lijkt erop alsof Einar elk moment zijn revolver gaat trekken, terwijl hij met een strakke blik recht op je af kijkt. Met Vox Occulta brengt de man - die we toch vooral kennen als frontman van het Noorse proginstituut Leprous - zijn tweede werk onder eigen naam uit. Drie jaar geleden bracht hij namelijk zijn debuutalbum 16 uit, waarmee al een duidelijke stijlbreuk met zijn hoofdwerkgever Leprous werd afgekondigd in een prachtige uitvoering van muzikale én tekstuele introspectie. Hoewel de hoofdband van Solberg ook de afgelopen jaren verder verwijderd is geraakt van zware gitaren, door een mengelmoes aan prog, pop en elektronica te integreren, kon zijn solowerk grotendeels volledig buiten het zware spectrum geplaatst worden. Zwaar was het echter zeker, maar dan door de thematische invulling en persoonlijke worstelingen die in de muziek en teksten geïntegreerd werden. Op dat vlak kan Vox Occulta als een thematische opvolger gezien worden, waarmee Solberg andermaal zijn ziel en zaligheid op het hakblok legt. Muzikaal vinden we echter een totaal andere invulling. Hoog tijd om daar eens in te duiken!Lees verder ›

Snel, sneller, snelst, Archspire: voor hen die metal graag een tandje extremer wil beleven. Of het nu op plaat of live is, het vijftal levert constante kwaliteit en blaast de luisteraar ten allen tijden compleet omver. Voor de totstandkoming van dit kersverse Too Fast To Die gooide de band het weliswaar over een andere boeg. Seasons Of Mist werd uitgezwaaid, men startte een crowdfunding voor het opnemen van een nieuwe plaat en haalde daarbij een recordtijd het beoogde streefbedrag op (en ging daar ver overheen). Het kwam Archspire ook op commentaar te staan, want waar ging al dat overige geld heen? Gitarist Dean Lamb nam onlangs speciaal voor de criticasters een video op waarin hij het een en ander uiteenzet daarover. Enfin, nieuw materiaal dus als opvolger van het erg goed ontvangen Bleed The Future. Daarop acht nummers die goed zijn voor veertig minuten aan extreme pleurisherrie.Lees verder ›

Je kan met je vuile was twee dingen doen. Ofwel steek je die in de wasmachine, ofwel hang je die buiten. Dit laatste is wat gebeurd is omtrent het enige overgebleven oorspronkelijk bandlid Ahren Stringer van het Australische The Amity Affliction. Hij en zanger Birsch waren verwikkeld in één of ander discussie en dat resulteerde eerder prompt in de verwijdering van die eerste uit de band. Of het dan zo gebeurd is, weet ik niet maar het wordt wel lekker en breed uitgesmeerd in de gespecialiseerde pers. Ik trek er me alvast geen bruine boterham van aan en stop House of Cards, plaat nummer negen van dit melodisch post-hardcore gezelschap, in de speler.Lees verder ›

Krijs komt uit Enschede en bestaat maar uit één enkel individu: ISB. Deze laatste kennen we van onder andere Hakselaar en Nooit. Het Is Hier Het Is Nu is volgens mijn inlichtingen de eerste plaat en komt als vervolg op eerdere releases zoals deze uit 2024, De Leegte Der Tranen. Het Nederlandse Zwaertgevegt heeft de band opgepikt en brengt dit album uit in tapeversie en dat is terecht.Lees verder ›

Er lopen heel wat duistere figuren rond in de catacomben van de lokale, Belgische blackmetalondergrond. Velen kennen hen bij naam, weinigen hen persoonlijk. Zo ook deze twee oudgedienden die samen Archaic Oath vormen. Beide heren met een ongelooflijk lange staat van dienst hebben de tijd gevonden om de jaren '90 melodische black metal opnieuw tot leven te wekken. Merk ik wel dunnetjes op dat die "revival-gekte" al een tijdje bezig is, doch mij hoor je alvast niet klagen.Lees verder ›

Misschien is het een verkeerde aanname, maar ik heb altijd het idee dat mensen die doom metal maken niet alleen trage muziek voortbrengen maar ook lang wachten tot er nieuw materiaal klaar is om te laten horen. Alsof er een directe connotatie tussen muziek en releasedrang is. Al moet ik direct in de verdediging schieten als het om Structure gaat, want dat is een eenmansproject van Bram Bijlhout (Jammerhout in Grafjammer, ex-Officium Triste) die alleen de vocalen (en nu ook de drums; door Dirk Bruinenberg van Elegy, bepaald geen koekenbakker dus) van zijn band heeft uitbesteed en dus veel zelf moet doen. In 2022 verscheen de uitstekende debuut-EP Structure, vorig jaar in april de eerste volledige plaat Heritage. Vorig jaar april ja, 2025. En nu pas een review. En dan durf ik nog verwijten te maken over traagheid bij een ander.Lees verder ›