Headlines

Een bandnaam die na veertien jaar ineens een muzikale gebruiksaanwijzing blijkt te zijn. Het Duitse Coal & Crayon heeft zijn vierde album simpelweg naar zichzelf vernoemd, maar doet dat niet zonder reden. De twee delen van de naam staan namelijk ook voor de twee gezichten van de plaat. Coal vertegenwoordigt het donkere, agressieve en zware karakter van de band, terwijl Crayon ruimte moet bieden aan melancholie, sfeer en kwetsbaarheid. Een aardig concept op papier, maar vooral eentje dat zich natuurlijk in de muziek moet bewijzen.Lees verder ›

Al meer dan een kwart eeuw verstaat Insomnium de kunst om tomeloze intensiteit met diepe melancholie te verbinden. Rauwe grunts en stevige riffs vloeien moeiteloos samen met meeslepende gitaarmelodieën, lange melodielijnen en ingetogen, atmosferische passages. Die herkenbare combinatie loopt als een rode draad door de negen eerdere studioalbums die de Finnen tot nu toe uitbrachten. Met Netherworlds bereikt het vijftal nu een bijzondere mijlpaal: het tiende album uit de discografie. Weet Insomnium daarop opnieuw te ontroeren met zijn karakteristieke samenspel van melodie, zwaarte en Scandinavische weemoed?Lees verder ›

Er zijn enkele bands die op sublieme wijze nog steeds instaan voor het brengen van oldies: psychedelische rock in een eigentijds en kwalitatief jasje. Het Zweedse Graveyard is niet voor niets al meer dan tien jaar actief onder Nuclear Blast, want dit verkoopt ongetwijfeld als zoete broodjes. Om de één of andere reden is de zesde langspeler met de creatieve naam 6 niet tot bij mij geraakt, maar ik was erg te spreken over de voorgangers Peace (2018) en Innocence & Decadence (2015), waar collega Remi nog mooie woorden over schreef.Lees verder ›

Heb jij je ooit afgevraagd of dromen een besmettelijke ziekte zijn? Nee? Rorcal wel. Op Mahre onderzoeken de vijf Zwitsers de vraag: Wat zou er gebeuren als dromen je onvrijwillig konden bezitten en vervolgens consumeren? Dat concept alleen is al genoeg om van wakker te liggen, maar dan komt de albumhoes van Caroline Vitelli daar ook nog bovenop. Die ogen voelen bijna té echt binnen die tekening. Voldoet de muziek aan deze huiveringwekkende verwachtingen?Lees verder ›

Gaat jouw hart sneller kloppen van US (brutal) death metal? Denk daarbij bijvoorbeeld aan Dying Fetus, Suffocation en meer van dat soort gure orkestjes. Schuif je kop effe dichter richting dat scherm dan! We hebben hier een nieuwe plak van Dawn Of Demise klaarliggen en hoewel de heren uit Denemarken komen, is dat zonder dat te weten werkelijk nergens aan te horen. Of zoals Kevin Muller (ex-Suffocation) ooit zei: "New York death metal... from Danmark." Nat achter de oren zijn de heren echter niet, want eerder werden er al vijf full-lengths op de wereld afgevuurd. Dit nieuwste Feed My Absurdity heeft tien clusterbommen meegekregen en ziet het levenslicht via kwaliteitslabel Unique Leader Records.Lees verder ›

Eén van de allereerste recensies die ik (in 2019) schreef voor Zware Metalen was een bespreking van Första Trulen, de tot nu toe laatste EP van de Zweedse antikosmische, occulte blackmetal-entiteit Arckanum. Ik noem het hier heel bewust geen band, want Arckanum is een soloproject. Shamaatae, de man achter Arckanum, is een schimmig, raadselachtig figuur die zich schuilhoudt achter een grotesk trollen/tentakelmasker. Deze vermomming is niet alleen bedoeld als ritueel werktuig om een duister aspect van zijn persoonlijkheid naar boven te brengen, maar ligt ook in lijn met zijn toewijding aan de Thursatrú, een spirituele stroming, gebaseerd op de Noorse mythologie, waarin de reuzen (en bij uitbreiding de trollen) centraal staan, in plaats van de goden. Oud-Noorse mythologie, anti-kosmisch satanisme, chaos-gnosticisme en Thursatrú zijn onderwerpen die de man zo begeesteren dat hij er tussen 2009 en 2020 zelfs een aantal boeken over schreef…Lees verder ›

Kijk, soms lees ik bandnamen eventjes te snel en ik kan je wel vertellen dat bij dit Canadese Skumstrike er even iets anders door mijn oudere brein schoot. Maar kom. Het blijkt dus gewoon Skumstrike te zijn en dit Flawless Intrigue From Hell is de opvolger van de in 2022 uitgekomen debuutplaat, Deadly Intrusions. Het nieuwste plaatje komt via Dying Victim Records.Lees verder ›

Verrassing! Zonder uitgebreide aanloop of zorgvuldig opgebouwde campagne brengt Deafheaven de EP At Work In The Fields Of The Bomb uit. Het vinyl lag op 2 oktober plotseling bij de merchstand tijdens het concert in Chicago, waar de band ook het nieuwe Hunter speelde. Een week later volgde de digitale release en die op CD. Hoewel de band in augustus al had laten vallen dat er nieuwe muziek aankwam, bleef een concrete aankondiging uit. Volgens frontman George Clarke wilde de band voor deze korte EP het gebruikelijke promotietraject overslaan en de nummers ineens uitbrengen, naar voorbeeld van de pop- en rapwereld. Zo krijgen we amper anderhalf jaar na Lonely People With Power plots nieuw materiaal voorgeschoteld.Lees verder ›

Kijk, als je in een band speelt met leden die actief zijn of waren in bands als Taake, Terrestrial Hospice, Gorgoroth en Aeternus dan moet hetgeen je brengt toch één grote teringbende en muzikale janboel zijn? Dit Noorse Deathcult komt na een split met Taake, Jaertgen in 2020, terug met een volwaardig album via Soulseller Records. Voor Cult Of The Dog - want zo heet die nieuwste - was er al Cult Of The Dragon (2007) en Cult Of The Goat (2017).Lees verder ›

Hoewel de Amerikaanse hardcoreband Pain Of Truth pas sinds 2020 bestaat, heeft deze in een relatief korte tijd toch behoorlijk naam weten te maken. De heren tourden dan ook flink over de gehele wereld en deelden het podium met acts als Knocked Loose, Madball en Terror. Festivals, denk maar aan Ieper en Jera On Air, mochten ook niet op dat lijstje ontbreken. Deze zelfgetitelde plaat is nummer twee in de discografie en wordt wederom -net als het debuut Not Through Blood (2023) - uitgebracht via Daze. Achter de knoppen zat niemand minder dan Will Putney (Body Count, Incendiary, Counterparts).Lees verder ›

Aangezien het vorige album Terror Management Theory niet op Zware Metalen besproken is, zullen we Temic hier eerst van een uitgebreide introductie voorzien. Het woord ‘’temic’’ is afkomstig uit de Meso-Amerikaanse taal Nahuatl (ook wel Azteeks genoemd) en laat zich vrij vertalen als dromen of droomstaat. Een ‘’ceiba’’ is dan weer een tropische boom uit Midden- en Zuid-Amerika, die in de Mayacultuur een belangrijke spirituele rol speelt in de verbinding tussen aarde, de bovenwereld en de onderwereld. Je zou mogelijk verwachten dat de bandleden dan ook uit dit deel van de wereld komen, maar de bandleden wonen toch vooral in Noorwegen en de Verenigde Staten. Wel allen met de wortels stevig in de progressieve wereld. We zouden zelfs kunnen spreken van een zogeheten supergroep, al is dat toch ook een naam die vaak wel erg snel vergeven wordt door promoverdelers.Lees verder ›

Urisk is een Duits collectief afkomstig uit de regio rond Bonn. Het is sinds 2023 actief en in 2025 kwam men nog met Schrivelling Lights. Het goed draaiende Vendetta Records, een label met vaak wel een neus voor (lokaal) talent, heeft de band opgepikt en brengt prompt dit tweede album Call uit. Naar wat of wie roept de jonge deerne die op de hoes staat afgebeeld? Naar de prins in het verafgelegen kasteel? Of toch naar iets of iemand anders? Het is me vooralsnog een raadsel.Lees verder ›

John Coffey is geen band die zichzelf op ieder album opnieuw hoeft uit te vinden. Wie bij Not Alone een rigoureuze koerswijziging verwacht, kan die verwachting dan ook maar beter meteen bij het grofvuil zetten. De Utrechters doen nog altijd waar ze goed in zijn: hardcore en punk-rock-'n-roll vol energie, melodie, de herkenbare scream van David Achter de Molen en refreinen die eigenlijk pas compleet zijn wanneer een paar honderd bezwete kelen zich ermee bemoeien. Toch heeft Not Alone meer dan tien nieuwe redenen om een moshpit te beginnen.Lees verder ›

Poeh, wat een eigenaardig hoesontwerp is me dat. Wat voor trip staat ons te wachten? Gaan we met zijn allen een nieuwe melkweg ontdekken? Een andere planeet? Of heeft deze Russische uit St. Petersburg afkomstige bende toch net wat te veel substantia tot zich genomen. Het kan ook gewoon zijn dat dit Misery Spell met zijn derde album Wormhole ons bewust wil maken van iets. Wat dan? Het is me vooralsnog niet duidelijk.Lees verder ›