Headlines

Zou een filmregisseur als Rob Zombie met zijn nieuwe plaat een knipoog leveren naar 'The Great Dictator', met daarin slapstickfenomeen Charlie Chaplin? Hier en daar zal er wel ergens een zwarte satire huizen in de achtste soloplaat van Rob. Het zal uiteraard steeds wat verdoken zijn en dus nergens een Ministry-openheid meekrijgen, maar toch schuilt er ergens een boodschap in deze nieuwkomer. Het is ook geleden van de coronatijd dat er nog een nieuwe plaat kwam en dus zijn de verwachtingen hoog. Bij mij zal dat ook steeds betekenen dat ik het niveau verwacht van Hellbilly Deluxe 1 (niet twee) of van The Sinister Urge. Net zoals ik bij '3 From Hell' verwacht dat dit het niveau van 'The Devil's Rejects' aankan bij zijn filmproducten.Lees verder ›

Ædel Fetich is een relatief nieuwe band uit Denemarken en hij tracht black metal met een snuifje of geutje punk en experimentaliteit te vermengen. Dit mixproces werd reeds in het verleden door andere bands ondernomen, met wisselend succes. Sommige bands lukt dit bijzonder goed; denk dan aan Owls Woods Graves bijvoorbeeld. Ik ben benieuwd of dit Ædel Fetich ook zo een indruk weet te maken. In 2024 kwamen deze vier individuen al met een EP, I aftes I tunnellen, en nu dus met een volwaardige plaat, althans dat zou je vermoeden. Nochtans haalt dit Ædel Fetich de dertig minuten speeltijd niet.Lees verder ›

Het Belgische, melodische deathmetalfirmament kent wel wat sterren. Dit A Goat as Our Shepherd is aan dat firmament al aanwezig sinds 2018, maar tracht nu met zijn tweede langspeler Man Proposes, Earth Disposes de ster nog wat feller te laten schitteren tussen de rest. De band bestaat uit een collectie oudgedienden: heren die weten waar de klepel hangt en al jaren meegaan in de scene. De band speelt vaak live en gaat dit zeker ook verder opnemen ter promotie van deze nieuwste boreling.Lees verder ›

We maken samen met de Franse blackmetalband Supplices een reis naar de Middeleeuwen op hun nieuwste boreling De l’Infâme et du Trépas . Meer precies naar één of andere boer die helemaal gevangen blijkt te zitten in sociale constructies, dogma's en straffen tot hij helemaal gek wordt. Deze Franse band heeft onderdak gevonden bij een kleiner Frans label Chapitre XIII Production.Lees verder ›

Black Luster is een duo en bestaat uit Swordsman of Landstar en Invader of the Throne. Klinkt gek hoor ik jullie denken. Dat is waar maar het wordt nog gekker. De twee illustere figuren hebben drie composities in elkaar gestoken compleet met geprogrammeerde drums en noemen hun eerste hersenspinsel Revealing Light. We zijn er nog niet want in de begeleidende nota's valt mijn oog op het volgende: "een Yu-Gi-Oh!-themed black metal slaapkamerproject." Kijk, dan gaan mijn wenkbrauwen fronsen. Ik doe veel op de slaapkamer maar naar Yu-Gi-Oh! kijken hoort daar niet bij, misschien moet ik het eens aan mijn vrouw voorstellen. Wie weet staat ze er zowaar voor open.Lees verder ›

Fans van de Amerikaanse metalcoreband Converge hadden een lange adem nodig. Maar liefst negen jaar zit er tussen voorganger The Dusk In Us en dit kersverse Love Is Not Enough. Dat is als we het tegenvallende Bloodmoon: I - een plaat uit 2022, volledig in samenwerking met Chelsea Wolfe - niet meetellen uiteraard. In die tussentijd is er veel gebeurd en het nam de nodige tijd in beslag om tot dit album te komen. Love Is Not Enough bevat tien nummers, samen goed voor een krappe eenendertig minuten aan herrie. Had dat na zoveel jaren afwezigheid niet wat meer mogen zijn?Lees verder ›

Hoe vaak kan je als band van bandnaam wisselen. Zoveel keer als je maar wil natuurlijk. Deze Duitse, uit Memmingen afkomstige band noemt zich Nordlys sinds 2010. Voorheen stond deze echter achtereenvolgens bekend als Fjell, Pest, Die Pest en Schwarze Wut. Het maakt het er niet makkelijker op om te achterhalen wat die band allemaal heeft weten uit te brengen sinds 1994, het eigenlijke jaar van conceptie. Lichterglanz Finsternis is - als ik het goed heb - de eerste echte langspeler. Lees verder ›

Moosegut uit Canada, een folkblackmetalband die aangekomen is bij New Era Productions om er furore te maken in de ondergrond. Hoofdman Mooseman is geen onbekende in het genre, wellicht is zijn meest bekende andere bezigheid de band Ifernach. Moosegut kun je letterlijk nemen, maar is ook een Canadese term voor een grote, ronde buik, vaak geassocieerd met mannen die veel bier drinken, zwaar eten (wild) en werken in beroepen zoals houtkap, mijnbouw of visserij. Gezellig volk dus, met modder aan de laarzen, dennengeur in de baard en een pint binnen handbereik na een lange dag in de wildernis.Lees verder ›

Twee dames en één heer (die zit op de drumkruk), maken deel uit van dit uit Uppsala afkomstige Fayenne. The Calling From The Depth komt op tape uit via het Nederlande kwaliteitslabel Void Wanderer Productions. Ik kan me herinneren dat ik nog recentelijk, werk uit die Zweedse stad op mijn draaitafel heb weten spelen. Het bleek te gaan om de nieuwste van Nazghor, bijzonder sterk. Hoe het gesteld is met deze meest recente van Fayenne is me nog niet helemaal duidelijk.Lees verder ›

Sommige dingen in het leven lijken eindeloos te duren. Of beter gezegd: ze vóélen als een eeuwigheid, terwijl de tijd tergend langzaam voorbij kruipt. Een slapeloze nacht, een ellenlange wachtrij bij de kassa, een rood verkeerslicht wanneer je haast hebt, de blessuretijd in een zinderende wedstrijd waarin jouw ploeg op voorsprong staat, of het wachten op een belangrijke medische uitslag. En wat te denken van die ongemakkelijke stilte na een pijnlijke opmerking? In de metal kennen we ook flink wat bands die soms maar niet lijken te weten van ophouden. Ook de uit Leeds afkomstige technical death- en thrashmetalband Cryptic Shift beheerst die kunst tot in de puntjes…Lees verder ›

Het komt niet vaak voor dat in een biografie een plaat wordt aanbevolen voor fans van zowel Darkthrone als Dead Can Dance en Electric Wizard. Toch klopt het bij De Venom Natura, de tweede plaat van het eigenzinnige gezelschap Ponte Del Diavolo. De Italiaanse band timmert gestaag aan de weg en heeft al op festivals als Soulcrusher en Roadburn gestaan. Het optreden op Soulcrusher staat me nog bij en toen had ik nog wat twijfels; het was bij vlagen erg theatraal, waardoor de vraag rees of dat niet de muziek overschaduwde.Lees verder ›

Drie heren uit het land van de 1000 meren, Finland. De GPS brengt je in dit geval tot Tampere. De band die deze drie heren vormen heet Crowen. Hij maakt al melodieuze death metal sinds 2019. Een volwaardig album is er vooralsnog niet van gekomen. EP's produceren daarentegen wel. Dit Through The Dying Mist is in dat rijtje nummer drie na Prophecy (2021) en Where The Darkness Falls (2024). Als ik even kijk in de line-up dan herken ik een zekere Esa Uusimaa. Die speelde een blauwe maandag nog live bas voor het machtige Wolfheart.Lees verder ›

Albumrecensies behoren voor de volle honderd procent objectief te zijn, maar dat zijn ze nooit. Zelfs als je een review schrijft over het nieuwste werk van een voor jou tot dan toe onbekende band, word je toch (bewust of onbewust) beïnvloed door je eigen voorkeuren en referentiekader. Toch moet je als recensent steeds trachten het album in kwestie zo onbevooroordeeld mogelijk te benaderen, het tot in de fijnste details diepgaand te analyseren vanuit een kritische en comparatieve reflectie, en de sterke en zwakke punten te herkennen en te durven benoemen. Het is desalniettemin moeilijk om objectief te blijven als je Hulders Ritual, het nieuwste album van het Noorse Slagmaur, moet recenserenLees verder ›

Hotel Admiral, de zeemeermin, het water, Kongens Nytorv dat zijn zaken die ik me nog vrijwel onmiddellijk voor de geest kan halen als ik denk aan de Deense hoofdstad Kopenhagen. De stad van waaruit dit post-blackmetalgezelschap Lysbaerer opereert. Hun vorige plaat, I: Som et lys i natten, må vi alle finde frelse (2024), is me jammerlijk ontgaan maar hun nieuwste werkstuk, Trolddom, ligt nu voor me.Lees verder ›

Hopelijk bent u goed ingeolied, want Necrosexual gaat droog in de koker. Deze vuige punkthrashers presenteren met Road to Rubble hun eerste volledige album sinds 2018. En wederom barst het als een rijpe puist uit zijn voegen met bulderende riffs en themas die weinig tot de verbeelding overlaten.Lees verder ›