Headlines

Kijk, op gepaste tijden krijg ik vanop het Griekse eiland Kreta enkele nieuwe extreme releases toegezonden door FYC Records. We hebben al jaren een aangenaam digitaal contact. Je kan heel wat reviews van dit label terugvinden op je geliefde webstek. Merk ik wel op dat de heer Nick een voorliefde heeft voor black metal, maar dat nu en dan projecten of bands die heel wat elektronica hanteren, zoals bijvoorbeeld Pulsar1081, ook de weg naar zijn label toe vinden. Zo ook The Mute, de band van een andere Nick, met name Nick Chalntoupis.Lees verder ›

Ijverige jongs die heren in Røkkr. Sindets Skygger Hvisker is album nummer drie op nog geen twee jaar tijd en daartussenin besloten ze ook nog eens een splitalbum uit te brengen samen met Drengskapur en Gennem Tågen. Ondanks dit alleraardigste aantal releases hadden we misschien toch net wat meer verwacht van deze band uit Aarhus die sinds 2014 actief is, of is dat weer te kort door de bocht? Vermoedelijk wel.Lees verder ›

In dit House By The Cemetary huizen een paar aardige namen. De vocalen worden zeer overtuigend voor rekening genomen door Mike Hrubovcak die eerder een aardige stint voor zijn rekening nam als frontman van Monstrosity (onder meer op Spiritual Apocalypse) en Vile. De snaren – zowel dik als dun – worden beroerd door de alom aanwezige Rogga Johansson en voormalig The Project Hate-drummer Thomas Ohlsson rammelt de potten en pannen. De band heeft al twee eerdere albums uit, maar die zijn nooit op deze waanzinnige webzine beland.Lees verder ›

Ik moet eerlijk toegeven: sinds ik het Zweedse The Quill dankzij Zware Metalen leerde kennen, kijk ik er altijd naar uit als een nieuw album wordt aangekondigd. Met Master Of The Skies is dat niet anders. Het album Earthrise uit 2021 maakte me instant fan dankzij de groovy combinatie van doom, beukende hard rock, melodie, zware riffs én een krachtig stemgeluid, verpakt in een degelijke productie. Opvolger Wheel Of Illusion tapte voor een groot deel uit hetzelfde vaatje, maar was net iets rustiger. De band beloofde vooraf dat Master Of The Skies donkerder en steviger ging worden. Laat ons kijken of dat ook het geval is.Lees verder ›

Death Is The Master Of This World is een nieuw project uit de Lage Landen. Meer nog, een project dat ontsproot aan het brein van de heer Kruitwagen. Introduceren? Nee, toch. Die brave man kennen we natuurlijk allemaal. In samenspraak met het eveneens Nederlandse New Era Productions komen zijn eerste gedachtenspinsels uit op tape en het laat het zich vangen in twee erg lange tracks van meer dan veertien minuten muziek. Black metal met snuifjes ambient? Ik ben benieuwd.Lees verder ›

The Absolution Sequence is een technische death- en groovemetalband uit Hobart. En hoewel Australië een rijke extrememetalscene kent, zal de in 2013 opgerichte band bij velen geen belletje doen rinkelen. En dat terwijl de band sinds zijn oprichting toch een demo, drie EP’s en een reeks singles heeft uitgebracht. Zorgden al die afzonderlijke, kleinschalige releases ervoor dat de band tussen de vele nieuwe uitgaven nauwelijks opviel? Of zorgt de afgelegen ligging van Tasmanië ervoor dat de lokale metalscene maar moeilijk buiten het eiland wordt opgemerkt? Hoe dan ook: na jaren waagt het gezelschap zich nu voor het eerst aan een volwaardig album: Dread Cycle.Lees verder ›

We kunnen vinden wat er ervan vinden (en dat doen we ook), maar ondertussen brengt het Amerikaanse Five Finger Death Punch met dit Legacy gewoon even plaat nummer tien uit en neemt men bands zoals Lamb Of God en Megadeth als voorprogramma mee op tour. Er valt ook genoeg te pronken en de waslijst aan titels en behaalde billboard noteringen waarmee het promopakket is vormgegeven, spreekt in dat opzicht boekdelen. Persoonlijk ben ik de band na Got Your Six (2015) een beetje kwijtgeraakt, voornamelijk door een herhaling van zetten in muzikaal opzicht. Zelden kreeg ik in de tussentijd het gevoel dat ik daadwerkelijk wat interessants miste, maar 2026 is het jaar van verzoening: laten we Legacy - waarom die 'AI-hoes' in godsnaam? - een kans geven.Lees verder ›

Enige weken geleden heeft het Brusselse Emptiness zijn zevende album Nowhere Speaks op de niets vermoedende mensheid losgelaten. Niets vermoedend omdat de band op deze nieuwe krachttoer drukkender en daarmee benauwender uit de hoek komt dan op de laatste platen. De bedoeling was deze recensie rond de tijd van uitkomen van de plaat online te hebben, maar juist de intensiteit van de plaat maakte dat ze wat meer tijd nodig had om te doorgronden. Dat had ik eigenlijk met één blik op het promovel al kunnen weten.Lees verder ›

1997, Hongarije... ja, en? Toen werd deze band Agregator opgericht. En wat nog? Tja in 1997 zullen er waarschijnlijk een heleboel dingen verder gebeurd zijn. Interessant voor dit schrijven is dat de Hongaren toen zich bedachten melodische death metal te gaan spelen. Maar liefst vijf volwaardige albums en een hele sloot ander werk waaronder een live-album werden uitgebracht. En nu? Tja, een EP, Elízium, met vier nummers om ons warm te maken voor album zes? Het zou zo waar even kunnen.Lees verder ›

Er zijn wel tientallen bands die zich Belialed noemen of genoemd hebben maar zij die The Echoless Chasm uitbrengen, de band's tweede plaat, komen uit Duitsland en meer precies uit de stad of dorp in Noordrijn-Westfalen, Porta Westfalica. Ik schreef tweede plaat. Want de eerste kwam er al in 2023, Beyond Resigned. Nochtans gek, want als je kijkt naar het oprichtingsjaar 2012 hadden we misschien toch al eerder van deze melodische blackmetalformatie verwacht. Niet dus, het zal zijn redenen wel hebben.Lees verder ›

Het is alweer vier jaar geleden dat we Cinis in woorden probeerden te vatten. Het derde album van Consecration beviel goed, zij het dat de plaat niet met kop en schouders boven het doom-deathmaaiveld uitstak. Nu zijn de heren uit Norwich terug met nog maar eens wat sonische duisternis.Lees verder ›

Moet een plaat per se vernieuwend zijn om goed te zijn? Dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Ook weer na het luisteren van Worlds To Conquer van Ironflame. Het project van de in Ohio gestationeerde Andrew D’Cagna bestaat sinds 2016 en heeft in de tussentijd al vijf albums opgeleverd. Worlds To Conquer sluit als zesde aan in de rij. Dit nieuwste album is opgenomen in de studio bij D’Cagna thuis, waarbij hij zelf de zang en een deel van de muziek tot zijn rekening heeft genomen, net als op de andere albums van Ironflame.Lees verder ›