Headlines

“Je kunt niet altijd zes gooien” is een kreet die in Huize Hoogkamer nogal eens valt wanneer iets niet helemaal lekker lukt. Dat lijkt maar matig op te gaan voor Armored Saint want de band met topzanger/schuurpapieren nachtegaal John Bush slaagt er toch telkens in de hoogste ogen van de dobbelsteen te gooien wanneer men een nieuwe plaat uitbrengt. Natuurlijk kun je er een boom over opzetten of de groep niet al in 1991 zijn absolute en onaantastbare meesterwerk heeft neergezet, maar de laatste twee platen Win Hands Down en Punching The Sky waren ook lang niet misselijk.Lees verder ›

Ophidic Gnosis was in 2024 het eerste echte Satanische wapenfeit van dit viertal uit Oostenrijk. Verba Serpentis bestaat uit leden van bands als Schänder en Draugr komt nu opnieuw met een EP: Torchbearers. De heren weten van geen ophouden want tussen de vorige release en de nieuwe EP hebben ze menig live-optreden weten geven op kleine en grotere podia. Het moet er allemaal, als ik het tenminste mag geloven, erg energiek aan toegaan.Lees verder ›

Rond de lente-equinox (21 maart), een van de twee dagen van het jaar waarop dag en nacht even lang zijn, bracht Oerheks in alle stilte Relieken I uit, een split met geestgenoot Aerdryk. Elk brengen ze één nummer waarvan de speelduur de dertien minuten overschrijdt. Sfeervolle, in het verleden gewortelde black metal: de muziek past naadloos bij het lyrische concept van Relieken I.Lees verder ›

Het gebeurt wel eens vaker dat labels samenwerken om een release op een welbepaald fysiek format aan de man te brengen. Dit geldt ook voor de nieuwste plaat van het uit Elsterheide uit Duitsland afkomstige Vimbullnatt, Der dunklen Tugenden. Echos. Op dit album wordt de kracht van de natuur bezongen en de inspiratie dat dit allemaal kan opleveren. Deze centrale thematiek wordt vervolgens verweven met meer persoonlijke gevoelens die eerder als typisch of klassiek kunnen bestempeld worden. Het gaat over verlies, over pijn maar ook over blijdschap en hoop.Lees verder ›

Het uitbrengen van een single voordat een volledig album op de markt en de massa wordt losgelaten, is een strategische manier om aandacht te trekken en nieuwsgierigheid op te wekken. Het dient als een eerste kennismaking met het geluid en de sfeer van het aankomende album, waardoor luisteraars niet alleen alvast betrokken, maar ook geïnteresseerd raken. Daarnaast biedt het artiesten de kans om alvast te peilen hoe de reacties zijn en is het unieke kans om momentum te creëren, zodat het album bij uitgave al een publiek heeft dat klaarstaat om te luisteren... en kopen?Lees verder ›

In Avignon wordt niet alleen vrolijk en rond op bruggen gedanst, maar klopt ook een van de gotische harten van de Franse doomscene: Angellore. Met Nocturnes laat de zowat twintigjarige band ons genieten van zijn vierde langspeler, een melancholisch, authentiek, doorleefd, gotisch meesterwerkje. Zeker het vermelden waard is dat niemand minder dan Déhà betrokken was bij het productieproces; platenboer van dienst is Ardua Music, geen onbekende voor kwalitatieve doomreleases.Lees verder ›

Het gesnik, het gejank... dat is de vertaling van Le sanglot. De eerste plaat die door het Zwitserse Impure Wilhelmina volledig in het Frans wordt gebracht en ook komt via het Franse Season Of Mist. Impure Wilhelmina, met de nieuwe gitarist Nicod in hun gelederen, de heer Nicod, brengt al langer indie, new wave, post-black, post-rock en gaze-muziek of beter gezegd: een mengelmoes van dit alles. Ik kan er maar moeilijk de vinger op leggen maar het staat telkens als een huis en komt altijd binnen als een baksteen door de voorruit. Dat komt ook onder andere door het karakteristieke stemgeluid van de heer Schindl.Lees verder ›

The World Is Dying zag al het levenslicht in september 2025 maar lag al die tijd op mijn virtuele stapeltje te reviewen platen. Ergens in mijn achterhoofd was het de bandnaam die mij er stiekem van weerhield dit op te pakken. Het heeft iets anarchistisch, iets politieks, iets veel te moderns: allemaal zaken waar ik gewoon even helemaal geen zin in had. Toen ik de plaat dan toch maar opzette, werd ik direct met mijn vooroordelen om de oren geslagen en bleek het beestje maar gewoon een naam te moeten hebben. Want wat een werkelijk fantastische plaat is dit zeg! En dat voor een in eigen beheer uitgebracht debuut. Diep, diep respect voor deze mannen.Lees verder ›

Het uit Dokkum afkomstige Drôvich passeerde al eerder de revue met een schrijfsel over hun Weagan Fan Pine. Het uit Tilburg afkomstige Fronline Despair deed eigenlijk net hetzelfde met Pure Fucking War. Ditmaal hebben beide bands de handen in elkaar weten slaan en komt er een splitalbum uit met als titel: It sinneljocht oerskynt it slachfjild. Twee nummers van de eerste band, vier van de laatste en dan ben je wel rond.Lees verder ›

Op Aarde is er aan zand geen gebrek. Maar op de planeet Dune van de gelijknamige boeken- en filmreeks is er nóg minder gebrek aan zand. Heel die planeet ligt er namelijk vol mee. Het is zelfs zo veel, dat er twee dungeonsynthartiesten voor nodig zijn om hier recht aan te doen. Deze artiesten zijn Psychic Hood en Landsraad (of L A N D S R A A D voor intimi). En op het album Codex of Sand bundelen zij hun syntherige krachten.Lees verder ›

Met Infernal Angels heeft het Belgische Immortal Frost Productions een band getekend die maar voor één ding staat. Namelijk, black metal in zijn meer dan puurste vorm. Ook op plaat nummer zeven, As The First Blood Fell... - de opvolger van het drie jaar geleden verschenen Shrine Of Black Fire -, laat ons dat opnieuw horen.Lees verder ›

Het Noorse Feversea bracht vorig jaar met Man Under Erasure een sterke en verfrissende plaat uit, waarop de band een eigen draai gaf aan post metal, verrijkt met black- en doominvloeden en aan Julie Christmas herinnerende zang. De band heeft nu alweer en nieuwe EP: Wormwood in the Veins Of The World. Een mond vol, maar goed; er valt dan ook weer genoeg te verwerken. Wat de band meteen laat horen, en wat ook meer terugkomt op de EP, zijn rockende invloeden, die aan een trage variant van bijvoorbeeld Doomriders doen denken. Dat is gelijk het geval bij het de openingssong en gelijknamige titelnummer.Lees verder ›

Ontstaan uit de leegte en stilgevallen werkelijkheid van de coronapandemie zoekt de uit Münster afkomstige band Aghalmar naar een eigen plek binnen de atmosferische post-black metal. “Music for those who tend to lose track in a world of uncertainty.”, zo omschrijft de band zijn muziek zelf. In de huidige erbarmelijke staat waarin de wereld zich bevindt - nee, voorbeelden om dat te onderbouwen hoeven er niet eens bijgehaald te worden - zijn gevoelens van emotionele verdoving, onmacht en zinloosheid nauwelijks nog verwonderlijk te noemen, toch? Zulke gevoelens kunnen iemand beetje bij beetje van de wereld doen vervreemden, waarbij verbondenheid langzaam plaatsmaakt voor afstand, berusting en innerlijke leegte. Fatalisme en nihilisme liggen dan al snel op de loer.Lees verder ›

Le Coven Du Carroir is een Franse blackmetalband waarvan het label, Chapitre XIII Production, de redactie verblijde met een fysiek exemplaar. Iets wat in tijden van de elektronische snelweg niet al te vaak meer voorkomt. Het is dan jammer te moeten zien dat dit Tenebrae Fabulae eigenlijk al in 2024 uitkwam via de band zelf. De nieuwe versie van deze plaat kreeg er prompt een nummertje bij en werd hernoemd naar In Tenebris Foederis. Gewoon luisteren toch, als dit draaiende ding op de mat neervalt?Lees verder ›

Dead Witch records is nu niet direct een platenlabel van waaruit ik veel promo's ontvang. De laatste Zkarv werd door hen wel uitgebracht en ligt nu onder de vorm van een digitale promofolder voor me. De band ontsproot aan het brein van K in het jaar 2019 ergens in het wijds en uitgestrekte Australië. Dit brave heerschap is tussen 2019 en 2026 toch bijzonder bedrijvig geweest. Hij wist maar liefst vijfentwintig releases op zijn conto te noteren.Lees verder ›

Ergens in 1984, ik was toen zes jaar oud, kreeg ik de strip De Kraken in mijn nog jonge handen gestopt. Het stripverhaal stond vol bijzonder mooie tekeningen van de hand van Karel Biddeloo. De geestelijke vader van De Rode Ridder is de intussen overleden legendarische Willy Vandersteen. Het bleek album nummer 110 in de serie. Sindsdien verzamel ik deze strips en mag trots zijn want ik heb ze intussen allemaal. Waarom nu dit verhaal? Ik struin wel eens vaker door de zware lijst, de lijst waarop alle releases verzameld staan van waaruit wij als redacteurs kunnen kiezen welke plaatjes we wensen te voorzien van een kritisch schrijfsel. Mijn oog viel op de bandnaam Obey The Kraken. Het is een vierkoppig Duits deathcore-collectief dat schrijft over Chtulhu maar ook, en dat doet hij dan op de meest recente EP Apocrypha, over een gevallen engel. Verder kende ik deze band niet en evenmin heb ik vorig werk Worship The Sunken God of de EP The Omega Of Creation, weten draaien. Seek & Strike stuurde ons het promopakket en hup vandaar. Toch een gek verhaaltje niet?Lees verder ›