De maand oktober ligt ook alweer achter ons: nog twee te gaan! Een zéér vruchtbare én interessante maand voor metalliefhebbers, want er verschenen erg veel goede platen. Nog nooit was ons lijstje met keuzes zo groot en we hebben nog wat sterke releases niet kunnen opnemen. Het zal niet meevallen om daar één favoriet uit te kiezen, maar we gaan het toch weer vragen aan jullie!Lees verder ›
De Verenigde Staten van Amerika. Zeker sinds die oranje ogende meneer er de baas is, is dat land niet weg te slaan uit het dagelijks leven van onschuldige burgertjes uit Nederland en Vlaanderen. Vluchten wil je ervan, wegrennen! Afleiding zoeken, bijvoorbeeld in muziek. Naar Musicon in Den Haag dus, op 3 november! Even geen gedoe over midterms, afgevaardigden, senatoren, Democraten en Republikeinen. Gewoon lekker naar twee deathmetalbandjes kijken! Waar komen die eigenlijk vandaan? Wat? Amerika!?! Aaarrgghh!Lees verder ›
Kennelijk heb ik het laatste album van de Amerikaanse deathcoreband Carnifex compleet gemist. Necromanteum (2023) kreeg dus geen review, maar mijn bevindingen van Graveside Confessions (2021) en de bevindingen van collega Bart over World War X (2019) zijn wel te lezen op Zware Metalen. Inmiddels heeft de band zich versterkt met een extra gitarist in de vorm van Niel Tiemann (speelde ook al mee op Necromanteum) en zodoende noteren we inmiddels een vijfmansformatie. Of dat de blackened en symfonische deathcore ook extra kracht kan bijzetten, moet nog blijken. Dit nieuwste More Than Misery heeft nochtans tien nummers meegekregen, die samen goed zijn voor om en nabij veertig minuten aan muziek: perfecte lengte als je het mij vraagt.Lees verder ›
Wat moet je doen als band wanneer je drummer besluit naar Ijsland te verhuizen? Juist, gewoon verder werken natuurlijk. Dit Canadese Arctos komt dit jaar met plaat nummer twee, A Path Apart, nadat ook het debuut in 2019, Beyond The Grasp Of Mortal Hands, uitkwam via Northern Silence Productions. Niks heeft hen dus tegengehouden om verder muziek te maken. Niet gek. Tegenwoordig loopt bijna alles via de elektronische snelweg en geluidsbestanden stuur je zo van het ene naar het andere continent; moeilijk is dat niet.Lees verder ›
Season of the Dead combineert een liefde voor cult horrorfilms met death metal én bestaat ook nog eens keer uit een rits muzikanten die hun sporen reeds verdiend hebben. En dan staat de band ook nog eens op vrijdag de dertiende op het podium van Musicon in Den Haag met het maffe Türböwitch in het voorprogramma. Dat kan alleen maar slecht aflopen...Lees verder ›
Base Record Production, een voor mij nobel onbekend Spaans extreem metallabel, komt met de tiende plaat van het eveneens Spaanse blackmetalduo Dantalion. Duo? Tja, ik lees het ook. In de afgelopen jaren is de line-up heel wat keren gewisseld en misschien net daarom hebben de twee vormende leden besloten het maar weer zelf te doen. Voor de vocalen blikten ze terug naar het verleden en stelden ze vast dat de stem van een zekere Diego het beste bij hun nieuwste composities paste. Lees verder ›
Dit Allied with the Enemy is voor mij dus de eerste kennismaking met de herboren band en die bevalt verrassend goed. Xentrix brengt met zijn nieuwe namelijk – voor zover ik het kan inschatten, er zitten maar 24 uur in een dag – een van de betere thrashalbums van het jaar uit.Lees verder ›
Twee dagen lang staat Poppodium 013 in Tilburg volledig in het teken van Kamfest, het eigen festival van de Amerikaanse symfonische metalformatie Kamelot. Met zeven bands, acht optredens en twee shows van de hoofdact belooft het een interessant muzikaal weekend te worden. Voor uw verslaggever betekent het bovendien een uitstapje naar relatief onbekend terrein. Symfonische en melodieuze power metal behoren immers niet tot de genres die dagelijks uit de speakers knallen, maar juist dat maakt het werk als recensent zo leuk: nieuwe muziek ontdekken, zonder al te veel verwachtingen een zaal binnenstappen en je laten verrassen door wat er op het podium gebeurt. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid begint dan ook een tweedaagse muzikale ontdekkingsreis in Tilburg.Lees verder ›
Om niet nader verklaarde reden opnieuw 15 video’s op deze zondag. Hier zijn de verse video’s van Thy Art is Murder, Spankraght, Brutal Sphincter, Brymir, Charlotte Wessels, Delain, Whitechapel, Sabaton, Raised by Owls, Bestia, Carnifex, Death Angel, Distant, Mothica en Blame Me!. Lees verder ›
Zaterdagavond 24 oktober, de avond waar een verschrikkelijk bruut pakketje aan Zware Metalen geprepareerd gaat worden door het immer gezellige Doornroosje. In het onstuimige Nijmegen trotseert JohannesV weer en wind om zich bloot te gaan stellen aan een technische storm aan muzieknoten die zullen samensmelten tot een orkaan aan decibellen. Deze verwoestende voorspelling zal aangevoerd worden door één van de hardste bands in het genre: Archspire, met in het woeste kielzog meesleurend de bands Analepsy, The Zenith Passage en Crown Magnetar. De foto’s van het spektakel worden door huisfotograaf van Doornroosje Victor Peters (ook Zware Metalen) aangedragen, waarvoor dank.Lees verder ›
Sinds de oprichting in 1993 heeft Extol, afkomstig uit Bekkestua, iets ten westen van Oslo, zich zelden door muzikale grenzen laten beperken. Op debuut Burial uit 1998 brachten de Noren technische death metal met blackmetalinvloeden en melodieuze passages samen. Op het in 2000 verschenen Undeceived kwam de death metal nadrukkelijker naar voren en diepte de band de progressieve kant verder uit. Vervolgens kregen hoekige thrashriffs in 2003 de ruimte op Synergy, voordat The Blueprint Dives twee jaar later de deur naar alternatieve en progressieve rock verder opende. De muzikale ontwikkeling verliep allerminst ononderbroken. Bezettingswisselingen en langdurige stiltes tekenden de bandgeschiedenis. Na The Blueprint Dives duurde het tot 2013 voordat het titelloze Extol de uiteenlopende kanten van de band weer samenbracht. Dertien jaar later verschijnt met Aura of Decay eindelijk een zesde langspeler, ditmaal met gitarist Christer Espevoll terug in de gelederen. Bouwt Extol daarop voort op de vertrouwde combinatie van technische inventiviteit en melodie, of krijgt de muzikale nieuwsgierigheid opnieuw een andere uitwerking?Lees verder ›
Het zal in de eerste jaren van de nieuwe eeuw zijn geweest dat een teamgenote naar me toekwam met de vraag of ik The Berzerker kende. Ze was net voor een jaar naar Australië geweest en was daar een kerel tegengekomen die haar vertelde dat hij in een metalband van die naam speelde die ook in Europa bekend was. Zij hoorde de muziek (voor haar niet eens muziek) eens aan en dacht dat hij volledig uit zijn nek kletste. Tot haar grote verbazing bevestigde ik dat die band inderdaad enige naam had in Europa.Lees verder ›
De wereld staat in brand. Oorlogen, maatschappelijke onrust, politieke verdeeldheid en een planeet die langzaam naar de verdommenis gaat. Je zou denken dat er inmiddels genoeg redenen zijn om je ergens druk over te maken, maar gelukkig is daar Fleddy Melculy, dat op zijn vijfde langspeler L'Avocat du Diable eindelijk de problemen aansnijdt waar de mensheid werkelijk van wakker zou moeten liggen. Wielertoeristen, autocorrect en tributebands bijvoorbeeld.Lees verder ›
Sinds de grote renovatie van Het Podium in Hoogeveen van vorig jaar kon het nooit lang duren voordat de meest bekende metalband van Drenthe er een keer langs zou komen. 24 oktober was het zover en stond God Dethroned op de planken. Met in het voorprogramma de even Drentse mannen van Facing the Madness en Fractured Insanity uit Moorsele werd een avond vol brute deathmetal van eigen bodem. Ruben was erbij voor Zware Metalen en deed verslag. Lees verder ›
Het tweede album van het Noorse trio Profane Burial, My Plateau, was voor mij persoonlijk de grootste ontdekking van 2024. Deze plaat stond dat jaar zelfs op een zesde plek in mijn persoonlijke jaarlijst, vóór Spectral Wound en Aara (en dat zegt toch wel iets). Profane Burial wist op dit album namelijk bij mij precies de juiste snaar te raken. De band speelt symfonische black metal die qua stijl nog het dichtst aanleunt bij het Israëlische The Bishop of Hexen en het Nederlandse Carach Angren. Verdere vergelijkingen met andere bands in hetzelfde genre vind ik in het geval van Profane Burial echter niet helemaal relevant, aangezien deze drie Noren een heel herkenbare, unieke, eigen identiteit aan hun muziek hebben meegegeven. Anders gezegd: je herkent een nummer van Profane Burial uit duizenden.Lees verder ›
Ováte bestaat al sinds 2015, is opgericht in het Noorse Bergen en bestaat maar uit twee leden. Maar dan ook wel niet de minste. Twee heren die live-werk verrichten of verricht hebben voor onder andere Taake en Gorgoroth. In 2018 kwam men nog met Ováte, nu ruim acht jaar later is er dan Rúin dat uitkomt via Soulseller Records. Beide heren kunnen blijkbaar enkel instrumenten hanteren, daarom dat ze vocalen liever uitbesteden.Lees verder ›
November begint met een flinke klap. Een prog-grootheid, een postmetalinstituut en een Franse cinematische gigant brengen allemaal nieuw werk uit. Mooi, maar mijn échte tips liggen deze week ergens anders. De ene is een Noorse band die in de jaren negentig dwars tegen de stroom in ging, daarna jarenlang in de ijskast lag en na dertien jaar stilte opeens weer opduikt. De andere is een vaderlands trio met meer…Lees verder ›
Op 20 oktober trokken de Vikingen van Amon Amarth naar Den Bosch, om de Brabantse hoofdstad te veroveren. En die zegetocht verliep moeiteloos! Soilwork opende die avond de aanval en stuurde de eerste crowdsurfers over het publiek. Daarna gooide Orbit Culture er nog een schep bovenop: twee walls of death later was de zaal helemaal klaar voor Amon Amarth. Onze fotograaf Wilco Lamers was erbij en legde dit spektakel op beeld vast.Lees verder ›
Na 25 jaar lijkt Cult of Luna alles al eens gezegd te hebben. Toch bewijzen de Zweedse post-metalgrootheden op hun tiende studioalbum dat er binnen hun herkenbare geluid nog altijd onbekende wegen te ontdekken zijn. In the Shadow of Your Shadow is een monumentale, duistere en verrassend veelzijdige plaat waarop schoonheid en ongemak voortdurend elkaars gezelschap zoeken.Lees verder ›
Modern metal of nu-deathcore. Aan hippe genre-aanduidingen geen gebrek. Geef het beestje een naam, maar in die hoek moeten we het zoeken bij de Amerikaanse band Left To Suffer. Onlangs aangekondigd als één van de eerste namen voor Dynamo Metal Fest 2027 en tegelijkertijd zullen er genoeg metalfans zijn die nog volledig onbekend zijn met dit gezelschap. Unwelcome Guest is album nummer vier en als we vervolgens bedenken dat de heren pas bezig zijn sinds 2019, kunnen we concluderen dat er niets mis is met de werkethos. Het album verschijnt via Hopeless Records dat ook onderdak biedt aan onder andere Taking Back Sunday, Sum41 en Avenged Sevenfold.Lees verder ›
Is er haat in de polders? Natuurlijk! Waar niet? Dit redelijk nieuwe atmosferische blackmetalduo Polderhaat komt met Klaagliederen en wist meteen de aandacht te vangen van I, Voidhanger Records. Ergens in 2020 kwam uit de regio rond Amsterdam zijn eerste single, Ellende en nu dus deze plaat, die voorzien werd van een intrigerend hoesontwerp.Lees verder ›
