Headlines

De woelige baren zijn veranderlijk. The Ocean leek zich daar de laatste tien jaar niet al te veel van aan te trekken, want de bezetting was lange tijd behoorlijk stabiel… Totdat in 2024 maar liefst drie leden bandleider Robin Staps meedeelden dat het voor hen (en misschien ook voor hem, lees ons interview met Robin) genoeg was geweest. Het waren ook nog eens niet de minsten. Meest opvallende ‘Sjaak Afhaak’ was charismatische frontman Loïc die met zijn emotionele vocalen en maniakale podiumpresentatie (de man brak eens tijdens een show twee benen finaal door midden toen hij slecht landde) het collectief meer dan een decennium lang een duidelijk gezicht gaf.Lees verder ›

In mijn platenkast staan de EP Northern Twilight (2006) en een album dat in 2014 werd gebracht, Nedom og Nord. Het zijn allemaal werkstukken van de Noorse cultblackmetalbende Iskald. Dit Curse Of Mind, een complex werkstuk bestaande uit verschillende delen (maar daar kom ik zo op terug), is plaat zes. De in 2018 uitgebrachte plaat Innhøstinga kwam nog via Indie Recordings. Het huidige album komt via het Italiaanse Dusktone, ook een label dat intussen heel wat grote en grotere namen aan zich heeft weten te binden.Lees verder ›

Ik moet eerlijk zijn dat ik Gåte alleen maar kende van het optreden bij het Eurovisiesongfestival 2024, waar de band toen Ulveham speelde. Daar werden ze tevens laatste mee, wat ik compleet onterecht vond. Dat nummer pakte me als een van de weinige die avond met zijn aparte kijk op het genre van nordic folk. Voor alle duidelijkheid, ik heb een groot hart voor dit genre, maar het is ook een frustrerend beperkt geluid. Je kan maar zo vaak iemand horen keelzingen in een vorm van Oudnoors (of een andere Germaanse taal als je avontuurlijk bent) over Ragnarok, Odin, en ten strijde trekken voor de goden of een vrouw een kulning  horen zingen en de muzikanten hetzelfde shamandrumritme als elke andere band spelen.Lees verder ›

Servant kreeg ik te zien tijdens de promotietoer van hun vorige plaat, Death Devil Magick. De vier heren stonden op het podium samen met het machtige Groza en het even machtige Ellende. Ergens in oktober 2024 maakte ik de trip naar Arnhem om daar in de Willemeen deze drie bands te gaan bekijken. Servant was meer dan degelijk maar konden me op één of andere wijze toch niet helemaal overtuigen. Iets wat op plaat toch helemaal anders bleek te zijn. Nochtans is zijn melodische black metal wel iets wat ik graag lust.Lees verder ›

Diep, diep, diep in de Nederlandse blackmetalunderground en daar dan in de kelder, resideert Perfide. Een trouweloos, vals, verraderlijk en gemeen gezelschap. Althans, dat impliceert de naam. In werkelijkheid zijn het vast lieverdjes die boodschapjes doen voor hun moeder en oude vrouwtjes helpen met oversteken, maar natuurlijk niet in hun hoedanigheid als bandlid A, V Xul, RoacH, Geteisem en L.  Na een eerdere split, full length en twee EP’s, is er nu weer een split van de band en wel met het mij tot voor kort onbekende Wurgilnõ.Lees verder ›

In een steeds verder verstoorde wereld is het prettig om enigszins houvast te hebben om niet verder af te glijden. Daarbij kunnen we in dit geval rekenen op Hippotraktor, dat na twee jaar zijn derde album uitbrengt met wederom precies zeven nummers. En ook nu wordt dit nieuwe werk binnen de stal van Pelagic Records uitgebracht door deze Belgische raspaarden uit Mechelen. Daar zit toch verdomd bruisend water in de leidingen! Verder pakken we het verhaal weer op dat Hippotraktor op de vorige twee albums al had vormgegeven. We volgen ditmaal onze naamloze protagonist in een beter begrip van de cyclische aard van het bestaan, waarbij er wordt opgestaan tegen de goddelijke macht die dit heeft veroorzaakt – aldus het bijgeleverde promomateriaal.Lees verder ›

Alles in hoofdletters? Dacht het mooi niet hé, daar doen we niet aan mee. Ghøstkid dus, dat met Follow The White Rabbit zijn derde volwaardige plaat uitbrengt. Het gelijknamige debuut kreeg hier op Zware Metalen wel een review, voorganger Hollywood Suicide prijkt hier wel in de kast maar werd niet voorzien van een schrijfsel. Toen Sebastian Biesler in 2020 vertrok bij Eskimo Callboy (destijds nog Eskimo in plaats van Electric), werd al vrij snel Ghøstkid opgericht. Vanuit alle hoeken werden muzikanten opgetrommeld en zelfs nu, anno 2026, is het nog onduidelijk wie er nog meer in de band spelen. Enfin, toch ligt er een kersverse plaat voor ons die we van de nodige luisterbeurten gaan voorzien.Lees verder ›

Je moet het deze Zweedse Vikingen in Amon Amarth toch nageven. Wat een puike carrière hebben ze er al opzitten. Wie had dat gedacht toen ze ergens in 1992 in Tumba samenkwamen en een band begonnen? Wie had ooit gedacht dat na Once Sent From The Golden Hall, een beregoede schijf trouwens, uit 1998 dat er nog eens een sloot releases en meer albums zouden volgen? Intussen is dit Amon Amarth uitgegroeid tot een begrip, ja noem het zelfs een monument binnen de extreme metalwereld. Iedereen kent wel de band rond de rijzige frontman Hegg, een imposante figuur live maar ook tijdens interviews weet hij gestaag meer dan zijn mannetje te staan.Lees verder ›

Je krijgt niet vaak een band uit Ulaanbaatar op je bord, al gebeurt dat sinds het fenomeen The HU steeds vaker. In 2019 presenteerde deze Mongoolse band het debuut The Gereg en meteen omarmde onze webstek ook de gimmick. In 2022 kwam het vervolg Rumble of Thunder en met een beetje vertraging ligt sinds deze zomer de derde plaat HUN in de rekken. Wie de subjectieve rekensommen al bekeken heeft, merkt dat de band van een 9 naar 7 gezakt is bij ons reviewteam. Worden we The HU moe?Lees verder ›

Cascophonies is alweer album nummer vijf van Deathstorm, een thrashmetalformatie uit Oostenrijk. De band die al sinds 2010 bestaat wordt in de promo omschreven als een gerenommeerd instituut maar was voor mij tot voor kort onbekend. Debuutalbum As Death Awakes uit 2013 werd wel voorzien van een recensie.Lees verder ›

Sysi uit het Finse Joensuu is geen prikkelend vruchtensapje, maar een blackmetalband pur sang die zingt over miserie, ellende, angst, boosheid en depressie. Zaken die de heren zelf tot op een bepaalde hoogte hebben meegemaakt als ik het zo allemaal lees. Dit debuut, dat ook Sysi wordt genoemd, komt uit in eigen beheer, omhelst drie nummers en werd gemixt en gemastered door de vooraanstaande knoppenman Hiili Hiilesmaa. En ja, het ding komt enkel digitaal op de markt. Kan toch niet! Er moet toch ergens een mogelijkheid zijn om dit spel op een fysieke drager te lanceren, niet?Lees verder ›

Hardcore wordt vaak geassocieerd met jeugdige woede. Een paar akkoorden, een hoop frustratie en vooral niet te lang nadenken voordat de microfoon ter hand wordt genomen. Maar wat gebeurt er wanneer de muzikanten inmiddels gezinnen, carrières en een paar decennia levenservaring achter de kiezen hebben? Verdwijnt die urgentie dan langzaam, of heb je juist steeds meer om je druk over te maken? Bij Thrive hoeven we niet lang op het antwoord te wachten.Lees verder ›

De eerste demo van Runemagick zag in 1991 het levenslicht. Er wordt wel eens gegrapt over de vlijt waarmee deze death-doomband releases uitbrengt, ook op deze zwaarste der webstekken, zeker voorafgaand aan het hiaat van een klein decennium een tijd geleden. Nu, vijfendertig jaar later, brengt deze band volwaardige langspeler nummer vijftien uit. Een dubbel jubileum zeg dus maar, dit After Chaos: Nocturnal Vigil (zalige titel toch?), en dat vieren we met een uur en drieëntwintig minuten aan occulte doomdeath. Lees verder ›

Theosophy komt uit de regio Barnaul in Rusland. De band passeerde al meermaals de revue op onze schrijftafel dus het moet niemand verbazen dat plaat nummer zeven in het rijtje, Line Before The Event Horizon, uitkomend via Apocalyptic Witchcraft Recordings dat recent nog Wyrdstæf uitbracht ook, eveneens op mijn schrijfafel terechtkwam. In het redelijk recente verleden schreef collega Raes proza over Towers Of Dark Pantheon (2020) en hield ik hetzelf wat korter voor Bleedings Wounds For The First And The Last (2023).Lees verder ›