Headlines

Misschien is het een verkeerde aanname, maar ik heb altijd het idee dat mensen die doom metal maken niet alleen trage muziek voortbrengen maar ook lang wachten tot er nieuw materiaal klaar is om te laten horen. Alsof er een directe connotatie tussen muziek en releasedrang is. Al moet ik direct in de verdediging schieten als het om Structure gaat, want dat is een eenmansproject van Bram Bijlhout (Jammerhout in Grafjammer, ex-Officium Triste) die alleen de vocalen (en nu ook de drums; door Dirk Bruinenberg van Elegy, bepaald geen koekenbakker dus) van zijn band heeft uitbesteed en dus veel zelf moet doen. In 2022 verscheen de uitstekende debuut-EP Structure, vorig jaar in april de eerste volledige plaat Heritage. Vorig jaar april ja, 2025. En nu pas een review. En dan durf ik nog verwijten te maken over traagheid bij een ander.Lees verder ›

Malauriu komt oorspronkelijk uit Italië maar resideert nu al een hele poos in Londen, in het Verenigd Koninkrijk. The Third Nail is album nummer drie en dit in een lange lijst van releases die hiervoor al het levenslicht zagen. Adirondack Black Mass is platenboer van dienst die deze ruwe, rauwe blackmetalband met een punkrand onderdak heeft weten bieden. Nier vreemd dus dat er ter ere van het punkgenre een cover werd meegenomen op dit album en dan nog ééntje van één van de meest besproken figuren, GG Allin.Lees verder ›

Serve is een band uit Utrecht die balanceert tussen hardcore en metalcore. In 2023 bracht het gezelschap zijn eerste album, The Light Outlives The Sun, uit. Kort daarna werd de vertrekkende zanger Jesse vervangen door Cheyenne en met de frontvrouw bouwde men vervolgens gestaag door aan zijn naamsbekendheid. In datzelfde jaar speelde Serve zelfs enkele shows in Japan en omdat dat zo goed beviel, kreeg dat een vervolg in 2025. Waar het tot op heden aan ontbrak, was een stukje nieuwe muziek met Cheyenne op zang. Met Zero Sum, een vijf nummers tellende EP, komt ook daar een antwoord op.Lees verder ›

Crimson Glory werd in 1983 opgericht in Sarasota (Florida, VS) en groeide al snel uit tot een toonaangevende naam binnen de progressieve power metal. Met hun titelloze debuut (1986) en Transcendence (1988) leverde de band twee ware klassiekers af. Ze onderscheidden zich door technisch verfijnde, complexe composities, sfeervolle arrangementen en de karakteristieke, verbluffende vocalen van Midnight. Dit alles werd verweven met een verbeeldende, mystieke uitstraling, dat versterkt werd door de iconische zilveren maskers die de bandleden droegen. Ondanks lovende kritieken en loyale fans bleef grootschalig commercieel succes uit, terwijl interne spanningen leidden tot meerdere pauzes en bezettingswisselingen. Het had zijn weerslag op de muziek: de albums Strange and Beautiful (1991) en Astronomica (1999) konden niet tippen aan het eerdere werk en werden beide wisselend ontvangen.Lees verder ›

Naturalna nietolerancja of kortweg natuurlijke intolerantie is de vrije vertaling van de Poolse titel voor het nieuwe album van het duo Bezkres. Beide donkere individuen komen uit Lubusz en opereren sinds 2024. In 2025 kwam Odwieczny zew agresji. Dit laat zich losjes uit de pols vertalen als: "de eeuwige roep of schreeuw om agressie." Heerlijk toch die duistere onderwerpen die vlotjes worden aangesneden in ons geliefde subgenre. Het thema dat centraal staat op deze nieuwste plaat is deze van een gevecht tegen corruptie in geloof en onder andere het verwerpen van menselijke zwakte.Lees verder ›

Azerothul komt uit Gelderland en dit Vampyric Oath is een EP, een snelle opvolger van Occult Winter, tevens een EP, die nog niet eens zo gek lang geleden uitkwam. Zwaertgevegt is een label dat vaak een neus heeft voor lokaal talent en hiermee graag uitpakt. Denk dan aan Galghe bijvoorbeeld, Krijs of Wyrdwraak en dan doe ik een heleboel bands nog te kort.Lees verder ›

Cello crust-punk, een idee dat op papier ongeveer net zo logisch klinkt als een ijsbeer in Texas. Toch geeft What the Fire Left, het nieuwe project van de in Knoxville gebaseerde artiest Aspen, dit geluid, geworteld in neocrust en d-beat punk, vorm in een rauwe dynamiek, agressieve productie en een focus op uithoudingsvermogen in plaats van spektakel. De vijf nummers wisselen af tussen onophoudelijke voortstuwing en langzame, ineenstortende passages, gevormd door gestreken cello, laag gestemde gitaren en gespannen zang die nergens echt tot een catharsis komt.Lees verder ›

Patriarchs In Black is niet de grootste naam in de metalgeschiedenis. Toch heeft het “project”, als ik dit zo wat oneerbiedig mag noemen, tussen 2022 en nu al vier albums en een EP uitgebracht. Aan het hoofd van Patriarchs In Black: gitarist Dan Lorenzo en drummer Johnny Kelly. Die laatste is eigenlijk de meest bekende. Van Type O Negative, weet je nog. Maar hij zat ook nog in Danzig, startte samen met Type O Negative-maatje Kenny Hickey de doomband Seventh Void en hij zit nu achter de drums tijdens de optredens van Quiet Riot enzoverder.Lees verder ›

Werk van veelschrijver Lindgren onder de noemer of naam van Tårfödd heb ik al eerder besproken. Het bleek om de eerste van twee platen te gaan die vorig jaar werden uitgebracht met name Lidande. Dit Mörker täcker livets ljus is plaat nummer zes en dan tel ik nog niet eens EP's, singles en ik-weet-niet-wat-nog mee. Waar de heer Lindgren voorheen alles zelf in elkaar kluste, heeft hij nu wat hulp weten inroepen voor deze plaat. Niemand minder dan Revenant laat zich welgevoelen of beter horen op een aantal nummers.Lees verder ›

Neen: echt enthousiast was ik niet over Six Feet Under‘s Killing For Revenge, de voorganger van dit nieuwe Next To Die. Ik gaf het lelijk ding nog een aardige 64 punten, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de plaat nooit meer heb opgezet ná de review.…Lees verder ›

Göppingen ligt niet heel erg ver van Stuttgart of Ulm. Van daaruit opereert eenzaam en alleen de heer Antisozial sinds 2015. Hij brengt sinds 2017 - toen met de release Urban Suicidal Melancholy - al depressieve black metal aan de man. Dit Epitaph is de opvolger van de in 2024 verschenen EP Mausoleum en kent net als die release een spuuglelijke hoes die op een knip en een wip waarschijnlijk in elkaar gestoken werd.Lees verder ›

De geest van een ongedoopt kind waart rond in de hoofden van de bandleden die deel uitmaken van dit Mylingar. Ben ik juist? Ik zou het niet weten, want meer wordt er over deze individuen niet losgelaten door het Duitse Amor Fati label. Wat wel zeker is, is dat dit Út opnieuw een eerste deel is van een trilogie. Eerder schreef de band al een drieluik waarvan platen als Döda vägar (2016), Döda drömmar (2018) en Döda själar (2019) elk een deel uitmaakten.Lees verder ›

Bij de promo-aanlevering op onze redactie zien we de gekste genre-aanduidingen voorbij komen om er maar voor te zorgen dat bands (extra) aandacht krijgen of opvallen tussen de meute. Wat te denken van onder andere 'neck snapping thrash', 'neoncore' of 'weed-fueled rock n' roll'. In sommige gevallen helpt het toch wel degelijk, zo ook bij dit Duitse Rise Of Kronos dat mijn volledige aandacht wist te trekken met zijn dealbreakende term 'olympic death metal'. Ja, ja, dat kan iedereen wel roepen, hoor ik u denken. Wat verwacht je eigenlijk überhaupt bij een dergelijk genre?Lees verder ›

Er zijn bandnamen die je meteen in een gemoedstoestand trekken, en er zijn bandnamen die je spontaan doen afvragen of je huisarts nog plek heeft voor een spoedafspraak. Doodswens valt resoluut in die tweede categorie. Gelukkig blijkt al snel dat deze zelfgetitelde plaat geen klamme, passieve neerslachtigheid viert, maar juist het tegenovergestelde: een woeste, tandenknarsende confrontatie met de afgrond, waarbij terugdeinzen geen optie is. Zwartgallige catharsis, zo je wilt – alsof je in een spiegel kijkt en die terug schreeuwt.Lees verder ›