Headlines

Rond 2019 gingen vier film- en muziekenthousiastelingen uit Oklahoma samen zelf maar eens wat muziek maken. Dat had natuurlijk eenvoudig kunnen verzanden in wat aanrommelen in ongemakkelijke oefenschuurtjes, maar zie: vier jaar later speelt Chat Pile al het prestigieuze Roadburn Festival aan flarden (als te horen op Live At Roadburn 2023), om twee jaar later daar opnieuw stevig indruk te maken. En nu brengt de band met het logo dat ten onrechte de indruk wekt dat je een berg bleke black om je oren zult krijgen al album nummer drie, en zelfs vier als je de samenwerking met Hayden Pedigo uit 2025 (In The Earth Again) meerekent.Lees verder ›

EBM is nog lang niet dood, maar omdat het al ergens in de jaren tachtig is ontaard, hangt er soms een miasma van verrotting om het genre heen. Deze neerwaartse spiraal van ontbinding wordt door sommige artiesten met beide armen omhelsd. Één van deze artiesten is Verrottet, een Duits eenmanscollectief dat met Totenritual alweer zijn tweede album presenteert. Dit doet hij soms in samenwerking met wat opmerkelijke figuren uit de muziekwereld.Lees verder ›

Ja kijk: je kan moeilijke namen, titels en ingewikkelde thema's of ik weet niet wat nog verzinnen om je verhaal te maken. Of je kan er voor kiezen om dat niet te doen. Hadopelagyal, een duo uit Duitsland, kiest bewust voor het eerste. De EP Zalmathic Necroichorion, wat dit ook zou mogen betekenen, is de opvolger van Haematophoryktos, ook al zo een onfrisse titel en dito plaat. De gure, grauwe black metal die dit duo speelt flirt met death metal en is behoorlijk extreem. Lees daarvoor even mijn eerder schrijfsel.Lees verder ›

Australië is een uitgestrekt land. Je vliegt er uren om van de ene kust naar de andere te komen en komt alzo van het ene klimaat in het andere. Dit Charnel Spirit kent ergens in dit majesteuze land zijn oorsprong. Deze EP, Blood Prophecy, die komt via het Duitse en alomtegenwoordige Amor Fati Productions, met wat wel eens de eerste release zou kunnen zijn. Ik schrijf 'zou' want veel meer dan bovenstaande heb ik via de promojongens-en meisjes niet weten ontvangen.Lees verder ›

Nerumia spreekt op hun nieuwste plaat Aliénation over ontkoppelen op fysieke basis, het loskomen van je lichaam, om vervolgens in verbinding te gaan met de kosmos rondom. Voor mij klinkt dat allemaal wat te zweverig. Ik voel me niet direct verbonden met de kosmos rondom mij. Althans niet vanuit het vertrekpunt dat deze Zwitsers uit Lausanne naar voren schuiven. Ben ik dan te rationeel en voel ik dan te weinig?Lees verder ›

Ja jongens. Blaas ik vaak hoog van de toren dat ik geen covers beluister omdat ik vaak het origineel veel beter vind, en dan komt deze Belgische black/doommetalformatie A Thousand Sufferings met een EP, Valley Of A Sun, en propt ze vol met covers. Alhoewel, volproppen. Er staan er vier op, maar niet de vier minste.Lees verder ›

Liefhebbers van (metallic) hardcore weten dat het Amerikaanse label Daze heet is. Veel vette, opkomende bands vinden daar hun onderdak en we kunnen gerust stellen dat men daar een neusje voor kwaliteit heeft. Zo ook dit kwintet van Bloodshed. Punishments Beyond Comprehension telt zes nieuwe en vier opnieuw opgenomen nummers. Lees verder ›

Alles is voortdurend in beweging. Niets blijft voor altijd hetzelfde en niemand is morgen nog precies wie hij vandaag is. Verandering is geen uitzondering, maar een onvermijdelijk deel van het bestaan. Dat uitgangspunt, verwoord in het aan Heraclitus toegeschreven ‘panta rhei’, diende als inspiratie voor het derde studioalbum van…Lees verder ›

Een beeldhouwer begint zelden met niets. Er staat een blok steen en ergens daarin moet een vorm verborgen zitten. Hakken, schaven, afstand nemen, opnieuw kijken en soms gewoon opnieuw beginnen. Op I, Scvlptor doet Behemoth eigenlijk precies hetzelfde. De Polen presenteren nieuw materiaal, halen twee stokoude eigen nummers onder het stof vandaan en zetten vervolgens ook nog de beitel in werk van Venom en Bathory.Lees verder ›

Pâenil Era komt uit het westen van Roemenië, Timisoara. Tja, over de Roemeense blackmetalscene ben ik eerlijkwaar vermoedelijk snel uitgebabbeld. Als ik diep ga graven in mijn grijze hersenmassa komt het er op neer dat ik vermoedelijk maximaal twee bands zou kunnen opsommen doch de bandnamen schieten me vooralsnog niet binnen. Dit Pâenil Era is het geesteskind van Erwin Weber en bestaat toch al wel weer een hele poos want dit A Wilting Fountain is plaat nummer vijf.Lees verder ›

Wyrdstæf is een Brits collectief dat zijn inspiratie zoekt in lang vervlogen tijden en dan heb ik het niet over de tijd van de ridders en de jonkvrouwen. Nee, het gaat nog veel verder terug. Voor dit Primordial Bloodlines zijn de heren zelfs gaan graven in geschriften omtrent het Paleolitische en Mesolithische tijdperk. Een tijd waarin de mens als jager op zoek ging naar zijn prooi. Reeds eerder deden deze Britten iets geks. Ze kwamen blijkbaar op nationale televisie en brachten daar het 10de Eeuwse verhaal van de strijder-dichter Egil Skallagrimsson. Je moet het maar doen.Lees verder ›

Soms is er een band die jaren lang onder je radar weet te blijven. Je kent de band van naam, hij popt op in allerlei suggesties bij streamingsdiensten, maar toch blijft het grotendeels onbekende materie ondanks dat het perfect in je straatje past. De progressieve Noren van Green Carnation vallen voor mij precies in die beschrijving. Met een ontzettende hoeveelheid muziek die elk jaar weer uitkomt is het simpelweg kiezen waar je de gelimiteerde tijd nu eenmaal aan kunt besteden. Maar in dit geval moest het er toch eens van gaan komen. De eerste single genaamd Unconditional Artificial Chemistry van het nieuwe album A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex wist met zijn verslavende refrein eigenlijk meteen mijn aandacht te trekken en liet me smachten naar meer. En gelukkig is er meer!Lees verder ›

Sworn, het uit Bergen, Noorwegen, afkomstige melodische blackmetalkwartet, komt met een gloednieuwe langspeler in eigen beheer, Null Crowned The Infinite. Goh, in eigen beheer samen met The Circle Music worden er CD's en vinyl's uitgebracht in een alleraardigste kleurenvariant. De band die al een hele poos actief is en vooral indruk op me maakte middels de eerste twee platen met name The Alleviation (2007) en iets minder maar ook nog oerdegelijk, Bastards And Conquerors (2009), is weer in de muzikale pen gekropen.Lees verder ›