Headlines

Helemaal alleen in een donker hol muziek maken: zo stel ik me voor hoe een éénmansformatie zou moeten werken. Obscure figuren die hun miserie en ellende muzikaal omvormen op een tochtige zolder of in een vochtige kelder. Of dat voor dit Franse Inherits the Void ook zo zal gelden is me niet helemaal helder. Misschien moet ik het bandbrein en multi-instrumentalist AS eens vragen. Hij heeft met dit The Silent Abscission toch opnieuw het gerenommeerde Avantgarde Music label weten overtuigen en dat wil wat zeggen.Lees verder ›

Luxuria Sanguis Plenilunium is een auditieve necromantie waarbij je je afvraagt of dit nog muziek is of een ritueel om de buren permanent stil te krijgen. Het geesteskind van S. N. Nosfer heeft sinds 2022 een opmerkelijke productiedrift laten zien. Demo’s, samenwerkingen en een eerste langspeler (Fukk Everyone - Destroy Everything) volgden elkaar op alsof de man een contract met de duivel heeft getekend waarin deadlines belangrijker zijn dan zielen. Waar het vroege werk nog wat zoekende klonk als een mix van rauwe dungeon synth en black ambient, die soms meer sfeer dan richting had, voelt Luxuria Sanguis Plenilunium als een doelbewuste afdaling.Lees verder ›

Primordial Black komt uit Carthago, Tunesië. Dit Heterotopia is de tweede plaat die komt via Darkside Records. In 2025 kwam nog Dark Matter Manifesto via datzelfde label. Het viertal laat zijn black metal geuren en kleuren en doet dit door er progressieve, experimentele, atmosferische en cinematische elementen aan toe te voegen die moeten helpen om het verhaal te vertellen. Een verhaal dat bijzonder complex in elkaar steekt en waar ik niet direct een touw aan vastgeknoopt krijg. Wat ik kan en mag begrijpen dat een gedeelte van de thematiek ook handelt over psychologische fragmentatie. Tja, daar heb je een terminologie, een thema, een titel waar je alle kanten mee uitkan.Lees verder ›

Nachtheem is een Nederlandse atmosferische blackmetalband die met zijn demo, Nacht, Zij Met Ons..., in 2024 kwam via het machtige Van Records. De band heeft nu voor het eerste volwaardige album gekozen om met Terratur Possessions in zee te gaan en dat noem ik knap. Het is toch ook een cultlabel in mijn ogen. Waan Van De Leegte komt na twee splitalbums. Eén met Moft en daarvoor was er nog een samenwerking met Wirdha.Lees verder ›

Nederland is niet bepaald rijk aan folk of pagan metal te noemen. Toch heb ik een zwak voor die stoere en serieuze kant van het genre. Zelf was ik nooit zo van de folk metal die met zelfspot en rubberen eendjes tekeer gaat. Nee, vertel mij liever een verhaal over de goden en doop mij onder in vergane jaren van de oude tijd zoals Moonsorrow of Heidevolk dat kunnen. Daarom staat Alvader al sinds enkele jaren op mijn radar.Lees verder ›

Hoe zouden de Middeleeuwen zijn ingekleurd geweest in bijvoorbeeld Australië? Ik zou het niet weten. Misschien gek dat ik heel open deze vraag stel maar het Portugese blackmetallabel Signal Rex heeft de band Akhoth getekend, die in hun ogen Middeleeuwse, of beter nog, medieval black metal speelt. Ik noem het gek, maar er zal wel een grond van waarheid inzitten zeker?Lees verder ›

Kybalion, een Italiaanse blackmetalband brengt met Make The World Bleed zijn zoveelste kortere release aan de man. De vorige EP A Crippled Power kwam nog op het Nederlandse Void Wanderer Productions uit. Nu schuift het viertal door naar Non Serviam Records, een label waar ook Saille en een hoop anderen nieuw onderdak hebben gevonden. Deze EP wordt ingevuld en ingekleurd rond de novelle Der Verdacht van Friedrich Dürrenmatt en exploreert zo thema's als absolute macht en de psychologische gevolgen daarvan.Lees verder ›

In juni brengt Rotted Life Records Inhumane Epoch uit, het nieuwe album van Nuclear Tomb. Onlangs verscheen al de single Falling Out The World Of Lies die meteen mijn aandacht trok. Dit gezelschap uit Baltimore, Maryland werd reeds in 2011 opgericht lees ik op Metal Archives, maar bracht twee jaar geleden pas zijn eerste langspeler uit. Voor mij was Falling Out The World Of Lies echter de eerste kennismaking. Een die naar meer smaakte mag ik wel stellen.Lees verder ›

Maanlicht sijpelt door een dichtgegroeid woud terwijl in de verte iets schreeuwt dat nauwelijks nog menselijk klinkt. Non Serviam opent La Lune Dont Mon Âme Est Pleine niet als een traditioneel album, maar als een hallucinerende afdaling waarin avant-garde, industrial, darkwave, sludge en cybergrind voortdurend met elkaar botsen.Lees verder ›

Zoals bij iedere jonge band, duurde het bij het Belgische Steamroller wel even voor er een vaste bezetting werd gevonden. Doorgegroeid vanuit Kill Corruption, wil Steamroller een flinke portie maatschappijkritische thrash in je gehoorgangen persen. Live gebeurt dat al een paar jaar. Getuige daarvan het verslag van een stevig thrashavondje in april in het Gentse Asgaard, waar Zware Metalen ook van de partij was.Lees verder ›

Maladie is een collectie bekende en minder bekende individuen die toch alweer aan plaat zeven zitten met dit The Dance Of Tragedies dat komt via Apostasy Records. Het startte allemaal in 2009 in Ludwigshafen. Nu is dit collectief aangevuld met wat internationale allure niet in het minst met toch een cultfiguur in de gelederen, de Belg Déhà.Lees verder ›

Met het regenachtige weer van de afgelopen twee weken kan een knisperend haardvuur in de nabijheid geen vervelende bijkomstigheid zijn. Ditmaal moeten we het echter doen met vlammen in de verte. Al moet het gezegd worden dat Fires In The Distance bij uitstek in staat is om de toehoorder met zijn muzikale invulling tot in de kern van de ziel te verwarmen en het innerlijke vuur aan te wakkeren. In goede traditie mochten we weer drie jaar wachten op nieuw werk. Ook ditmaal krijgen we op dit nieuwe werk Circadian Promise – net als op de twee voorgaande langspelers – zes fonkelende nummers, die een lekker uitgesponnen karakter kennen.Lees verder ›

Het Italiaanse post-rock-, indie- en shoegazegezelschap Klimt 1918 heeft zich vernoemd naar Klimt en plakte er zijn overlijdensdatum achter. Daarbij merk ik op dat je inderdaad niet leest dat er een snuifje black metal in hun werk verstopt zit. Dat is inderdaad ook niet zo. Deze Italianen wisten me zo'n elf jaar geleden te voorzien van hun dromerige melancholie. Toen kwam het magistrale Dopoguera uit. Deze plaat kreeg een heruitgave in 2023. Later volgden onder andere nog Just In Case We'll Never Meet Again (2008), Sentimentale Jugend (2016) en dan vergeet ik nog wat digitaal uitgebrachte EP's. Je merkt het: veelschrijvers zijn het niet deze jongens van Klimt 1918. Boze tongen zouden zelfs durven stellen dat deze band misschien niet helemaal thuishoort op onze geliefde webstek. Maar naar het plebs luister ik al lang niet meer. Leve de keizer!Lees verder ›

Toen Cripple Bastards in 1988 begon als het ontspoorde project van twee Italiaanse buitenbeentjes, had niemand kunnen voorspellen dat de groep bijna veertig jaar later nog steeds albums zou uitbrengen alsof de wereld elk moment in brand vliegt. Met de EP La tua foto sul marmo bewijzen de veteranen uit Asti opnieuw waarom hun naam in grindcorekringen met ontzag wordt uitgesproken. Al blijft het een bandnaam die klinkt alsof een Tarantino-schurk een pasta-restaurant is begonnen.Lees verder ›