Headlines

Albumrecensies behoren voor de volle honderd procent objectief te zijn, maar dat zijn ze nooit. Zelfs als je een review schrijft over het nieuwste werk van een voor jou tot dan toe onbekende band, word je toch (bewust of onbewust) beïnvloed door je eigen voorkeuren en referentiekader. Toch moet je als recensent steeds trachten het album in kwestie zo onbevooroordeeld mogelijk te benaderen, het tot in de fijnste details diepgaand te analyseren vanuit een kritische en comparatieve reflectie, en de sterke en zwakke punten te herkennen en te durven benoemen. Het is desalniettemin moeilijk om objectief te blijven als je Hulders Ritual, het nieuwste album van het Noorse Slagmaur, moet recenserenLees verder ›

Hotel Admiral, de zeemeermin, het water, Kongens Nytorv dat zijn zaken die ik me nog vrijwel onmiddellijk voor de geest kan halen als ik denk aan de Deense hoofdstad Kopenhagen. De stad van waaruit dit post-blackmetalgezelschap Lysbaerer opereert. Hun vorige plaat, I: Som et lys i natten, må vi alle finde frelse (2024), is me jammerlijk ontgaan maar hun nieuwste werkstuk, Trolddom, ligt nu voor me.Lees verder ›

Hopelijk bent u goed ingeolied, want Necrosexual gaat droog in de koker. Deze vuige punkthrashers presenteren met Road to Rubble hun eerste volledige album sinds 2018. En wederom barst het als een rijpe puist uit zijn voegen met bulderende riffs en themas die weinig tot de verbeelding overlaten.Lees verder ›

Blodørn komt uit Noorwegen en bestaat uit leden die nog altijd actief zijn in of net andere bands hun rug hebben toegekeerd. Ik spreek dan over acts als Ulvhedner, Skygge en Ancestrum. Det Finnes Ingen Trone is sinds 2017 plaat nummer drie, een demo niet te na gelaten. In 2024 kwam de vorige plaat nog uit, Dødsjakt.Lees verder ›

Na een periode actief te zijn geweest bij de Britse metalcoreformatie Architects, heeft frontman Josh Middleton van Sylosis sinds 2023 de pijlen weer volledig gericht op zijn eigen band die opgericht werd in 2000. Alle opgedane ervaring is duidelijk hoorbaar op het kersverse The New Flesh, album nummer zeven in de discografie van de heren alweer. Van inactiviteit kunnen we de band in ieder geval niet betichten. Net als de voorganger A Sign Of Things To Come en al het eerder verschenen werk, is het plaatje via Nuclear Blast Records uitgebracht.Lees verder ›

Drie zaken heeft de Australische band Karnivool (uit Perth om specifiek te zijn, voor de geografen onder ons) gemeen met de progressieve rockers van Tool. Ten eerste eindigen beiden bands met de letters ‘’ool’’. Dat heeft verder weinig met de muziek te maken, maar een overeenkomst is nu eenmaal een overeenkomst. Ten tweede maken beide bands hun muzikale kunst in het spectrum der progressieve rock en metal. Hierbij leunt het leidend onderwerp van vandaag wat sterker op de alt-rock en alt-metal, maar dat zijn nuances voor de genrepuristen. De laatste overeenkomst kunnen we vinden in de tijd die tussen het meest recente album en de voorganger te vinden is. In beide gevallen hebben de bands er afgerond namelijk liefst dertien jaar over gedaan om het nieuwe werk aan de wereld toonbaar te maken. Iets met ingewikkelde nummers en songstructuren zal daar wel een deel van het euvel kunnen verklaren. In het geval van Karnivool kan gezegd worden dat persoonlijke gebeurtenissen, een wereldwijde pandemie, maar toch vooral ook eindeloos schaven, herschrijven en finetunen van de muzikale composities de grootste vertragende factor hebben opgeleverd.Lees verder ›

Wat voor soort bestaan ​​kan er zijn dat onverstoord blijft in het aangezicht van zoveel wereldse ellende?  Wie kan er onbewogen blijven bij een realiteit die steeds grotere dystopische vormen aanneemt? Kunnen en willen we de expansieve waanzin tot het punt van zelfvernietiging accepteren als een kenmerk van de mensheid? Het is niet geheel onvoorstelbaar dat dit soort existentiële vragen tot kopzorgen leidt en zelfs psychische uitputting kunnen veroorzaken, toch? Het zijn in elk geval zaken waar de uit Londen afkomstige, experimentele blackmetalband Unmother zich mee bezighoudt. Het verleidt ze ertoe hun tweede album State Dependent Memory te openen met een vertwijfeld “Τίποτα δεν ήθελα...”Lees verder ›

Ik weet niet of er op één of andere manier een connectie bestaat, anders dan een muzikale, tussen Duitsland en Mexico. Misschien lopen er wel belangrijke economische afspraken en zijn er in het verleden miljoenendeals gesloten; het zou zo maar even kunnen. Op muzikaal vlak is er alvast wel een duidelijke verbinding tussen deze twee landen die mijlenver uit elkaar liggen. Dit Vorago is daar een voorbeeld van, net als hun eerste EP Morulus, wat gewoon zwart betekent. Amor Fati Productions brengt de boel uit.Lees verder ›

Een luchtbegrafenis? Wat zou dat moeten zijn. Ik heb echt geen idee. Misschien dat de Brusselaars uit Aufhebung ons dat kunnen vertellen. Deze post-metalband die opereert in dezelfde muzikale contreien als Pothamus, Psychonaut, Bloed, Ronker, 30.000 Monkies en Doodseskader presenteert ons via Dunk! Records hun tweede album. Ronkende namen hebben meegewerkt aan deze plaat waaronder Jan Viggria maar ook een zekere Tim De Gieter (Much Luv Studios), die kennen we intussen wel allemaal. Deze laatste staat aan de spreekwoordelijke knoppen.Lees verder ›

Twee jaar geleden had ik Negative Spaces van het Amerikaanse fenomeen Poppy nog in handen, waarbij ik tot de conclusie kwam dat de genrevariatie fel afgebrokkeld was bij de dame in kwestie, maar dat dit daarom niet stond voor een verwaterd product. Ondertussen heeft Moriah Rose Pereira niet stilgezeten en nadat ze haar stem ontleende voor de opener op de vorige Babymetal-plaat, bracht ze vorige maand ook een eigen langspeler uit. De zevende, met als titel Empty Hands.Lees verder ›

Piledriver brengt met First Nations Rock een uur hardrockend entertainment en blijft daarbij zeker niet trouw aan zijn Status Quo roots. Is het vernieuwend of origineel? Nee hoor. Maar het klinkt wel goed, verzorgd, melodieus, goed geproduceerd en is mooi verpakt.Lees verder ›

De vorige plaat van The Magus, Βυσσοδομώντας, uitgebracht in 2023, schafte ik nog aan in een speciale boxset. Ook nu is via The Circle Music plaat nummer twee van The Magus beschikbaar gesteld. Het kreeg de iets gemakkelijker uitspreekbare titel, Daemonosophia, met zich mee. Iedereen die een Grieks blackmetalhart heeft kloppen kent The Magus, en de band voorstellen zou deze gewoon oneer aandoen. Voor al de beginnelingen onder jullie: ga maar lekker aan de slag op dat zogenaamde wereldwijde web en je zal versteld staan wat deze machtige heer allemaal op zijn kerfstok heeft staan.Lees verder ›

Tien jaar zitten tussen dit Vaketimen en zijn voorganger, het zelfgetitelde album Evig Natt. De nieuwe is pas het vierde album in het meer dan twintigjarige bestaan van de band. Laat me maar meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat dit een parel van een plaat is. Geen idee hoe bekend Evig Natt is - ik kende deze Noren alvast niet - maar op basis van deze nieuweling zou Evig Natt wel eens hoge ogen kunnen gooien... Wat mij betreft zou dat toch moeten. Lees verder ›

Als het brandt, dan brandt het natuurlijk vaak wel hevig. Ik denk dan in eigen land aan de grote brand in de Innovation die dateert van 1967 of de Switel-brand in 1994. Die eerste herinner ik me enkel nog van oude kranten en stoffige nieuwsberichten. Die laatste staat me nog voor de geest. Ook in het Zweedse Uppsala is er blijkbaar ooit een bijzonder hevige brand geweest. Dat bleek in 1702. De hele stad ging de fik in, maar wist zich weer op te bouwen. Dit Zweedse blackmetalcollectief Nazghor weet ook al sinds 2012 hun Satanische vlam te laten branden. Mooi toch, vergelijkingen maken die op niks trekken?Lees verder ›