Headlines

Het Zweedse post-rockgezelschap Oh Hiroshima timmert sinds 2011 aan het pad, maar eigenlijk is de band sinds 2022 veranderd in een duo. Dat neemt niet weg dat Jakob Hemström en Oskar Nilsson om de twee jaar een plaat blijven schrijven en als je het mij vraagt begint het ook steeds meer eigen smoelwerk te krijgen. Twee jaar na All Things Shining ligt And The Dead Tree Gives No Shelter nu al enkele maanden klaar.Lees verder ›

Het is maar weinig bands gegeven dat ze met hun debuutplaat meteen een impact van jewelste achterlaten. Het Deense Maunah valt op indrukwekkende wijze met de deur in huis met een zes tracks tellend album getiteld Hjarta en het gerenommeerde Prophecy Productions was er als de kippen bij om ze vast te leggen. En terecht. Dit is namelijk een album dat meteen in je hart (hjarta) gaat zitten. Mits je van grootse, monumentale, emotionele doom houdt natuurlijk!Lees verder ›

V.P. is de man achter dit Finse Uhritulet, dat niet alleen Fins zou moeten klinken maar ook een flinke scheut Teutoonse robuustheid zou moeten herbergen. Maar horen we dat ook op plaat nummer twee, Ruumissavotta, dat slachting of bloedbad zou moeten betekenen? V.P. heeft de hulp ingeroepen van een zekere T.T. voor de baspartijen en van T.K. Nefandous voor de mastering. Het debuut, dat trouwens ook uitkwam via Purity Through Fire Records, verscheen gelijkgetiteld in 2023.Lees verder ›

Dit Amthrÿa komt uit Italië en bestaat uit bandleden met een Japanse naam (het zullen dan ook Japanners zijn) en hanteren ook Japanse elementen van folklore en mythologie om plaat vier, Onnen, onder de vorm van een opera te brengen. Centraal staat het gevoel van persisterende rancune en haat die uiteindelijk alles doet exploderen. Althans zo begrijp ik de centrale thematiek.Lees verder ›

Plaat zes voor deze Zweedse metalcoregrootheden, Imminence, komt via Sumerian Records en kreeg alvast de titel Axis Mundi mee. De band nam heel wat productioneel werk op zich maar ook bekende heren als Henrik Udd (Architects, Bring Me The Horizon, Dayseeker) en producer Drew Fulk (Twenty One Pilots, Knocked Loose, HEALTH) mochten hun zegje doen.Lees verder ›

Goh, het gebeurt maar zeer zelden dat ik gelijktijdig dans en zing, en eigenlijk nooit tijdens de nacht. F., het duistere individu achter dit Vlaamse Quaetdoender, misschien wel. Dat is misschien wel de reden dat F., Danssynghe by nachte, plaat nummer drie, sneller heeft weten produceren en afleveren dan aanvankelijk voorgenomen.Lees verder ›

Anders dan de naam doet vermoeden, komen de leden van het duo Ølyp niet uit het een of andere Scandinavische land. Hoewel ze hun inspiratie halen uit de Noorse fjorden, hebben de heren een Frans paspoort. Ølyp heeft het beste voor met de natuur en dat is dan ook de grote boodschap van dit album. I(m)MORTAL handelt over de verrotte relatie tussen mens en natuur. Dit gebeurt nagenoeg zonder tekst. Het zijn de instrumenten die spreken. En dan niet enkel gitaar en drums: enkele gastmuzikanten met een strijkinstrument mogen ook opdraven. Of het lukt om op die manier de boodschap over te brengen, gaan we in deze recensie uitvogelen.Lees verder ›

In 1990 bracht Nuclear Blast Records eindelijk het geniale debuut van Master uit. Dat was vijf jaar nadat Combat Records ‘in al zijn wijsheid’ besloot de eerste versie van de plaat te schrappen. Waar Paul Speckmann en de zijnen in 1985 samen met Possessed en Death aan de absolute frontline van de extreme thrash/death metal stonden, was dat momentum wel een beetje voorbij toen de eersteling eindelijk uitkwam. Zo was Death toen al toe aan album nummer drie, waarbij Chuck Schuldiner al behoorlijk wat stappen had gemaakt. Dat zorgde ervoor dat het naar de band genoemde Master bij uitkomen al iets van een anachronisme was: de muziek op de plaat was rauw, ongepolijst en stond nog dicht bij de thrash.Lees verder ›

Alweer een nieuw album van Veilburner? Ja, het Amerikaanse blackmetalduo timmert sinds 2014 stevig aan de weg. All That Glimmers Is Gloam is alweer de negende worp voor de band en verschijnt na minder dan elf maanden wachten na nummer acht. Dat album, Longing For Triumph, Reeking Of Tragedy, was mijn kennismaking met de band en blijft wel mijn favoriet. Dat album klonk als een gewaarwording van verboden kennis en was niet ver verwijderd van een schizofrene psychose.Lees verder ›

Uit Oostenrijk komt er heel wat smeerpijperij, niet in het minst uit de regio Karinthië. Zo besprak ik in het recente verleden nog werk van bands als Verba Serpentis en een zekere Schänder bijvoorbeeld. Ik vertel dat omdat leden van die bands ook actief zijn in dit Draugr dat trots komt aandraven met Ahnenfeuer - Ginnungagap Chaos Pt. I... En Pt. II? Dat zal bij tijd en stond wel komen. Misschien moet ik het eens aan de labelbaas van het Belgische blackmetallabel bij uitstek Immortal Frost Productions vragen als ik hem nog eens tegen het lijf loop.Lees verder ›

Wie het werk van het Hongaarse The Moon and The Nightspirit niet kent, moet zeker eens de grabbelton van hun discografie induiken. De band wist in het verleden een prachtige woudakoestiek te brengen waar je intens kon van genieten. Tot 2020 draaide de motor op volle toeren bij de band en kwam er elke twee tot drie jaar een plaat. Het duo startte in 2005 met het heerlijke debuut Of Dreams Forgotten and Fables Untold, maar eigenlijk waren de volgende platen ook gewoon heerlijk. Het paste allemaal prima in hetzelfde straatje.Lees verder ›

Marghöfða dýrið komt met Djöfladýrkun undir jökli. Dat is natuurlijk een hele mond of noem het gerust, een hele bek, vol. Bek? Ja, want de bandnaam wil niet meer of minder zeggen dan veelhoofdig of veelkoppig beest. Het is nu ook niet dat deze release nieuw is. Deze kwam in gelimiteerde oplage al uit op vinyl (?) en tape ergens in 2017 via respectievelijk Goatowarex en Vánagandrf. Alhoewel, een speurtocht op het wereldwijde web brengt me toch niet tot die vinyl.Lees verder ›

Voorganger Cursed Mortality van het Belgische Carnation kreeg hier op Zware Metalen een speciale behandeling: een dubbel zo zwaar. Een album dat mijn inziens niet zó sterk was als het plaat daarvoor genaamd Where Death Lies, maar waarop we wel de drang om te experimenteren mochten ervaren bij de deathmetalband uit België. Hoe anders hangt de vlag er anno 2026 bij? Label Season Of Mist is inmiddels uitgezwaaid en dit kersverse Symphony Of Flesh verschijnt nu in eigen beheer. Als we het promoblad mogen geloven was dat ook een goed moment om terug te keren naar het oorspronkelijke geluid, uiteraard aangevuld met de ervaring en inzichten van afgelopen jaren. Als fan van het eerste uur, is mijn interesse alvast geprikkeld.Lees verder ›

Italië begint zich voor ondergetekende steeds meer te ontpoppen als een bijzonder interessant metalgebied. Waar de blik binnen Europa al snel richting Scandinavië, Duitsland of Groot-Brittannië gaat, blijken er ten zuiden van de Alpen genoeg pareltjes te vinden. Je moet ze alleen zelf even uit de stapel vissen. Met Shores Of Null hebben we er opnieuw eentje te pakken. De band uit Rome draait inmiddels al ruim tien jaar mee en komt met Homesick toe aan zijn vijfde volledige album.Lees verder ›