Headlines

Ik zal eerlijk toegeven dat ik de laatste plaat van Blood Incantation genaamd Hidden History of the Human Race na een paar minuten heb afgezet. Klereherrie die mij niet blij maakte. Niet dat het een slechte deathmetalplaat was overigens. Het was een van de betere platen van het jaar 2019 zelfs. Maar je moet er wel van houden natuurlijk.Lees verder ›

Return To The Void. Een beter passende titel is er niet. Zeven jaar na het machtige Monotony Fields is Shape Of Despair terug, en hoe. De Finnen brengen ons zes zielereizen vol melancholie en wanhoop, loodzwaar maar breekbaar. De schoonheid van treurnis en verwrongen innerlijke pijn in muzikale vorm. Lees verder ›

Als we George 'Corpsegrinder' Fisher (heeft het beest überhaupt nog een introductie nodig?) een roze tutu en balletschoenen aan doen en van zijn lange manen een paar staartjes vlechten, zou hij er dan nog steeds uitzien als George Fisher? Ja natuurlijk, die legendarisch gespierde nek kun je daar natuurlijk niet mee verbloemen. Wat als we zijn oergrunts onder een iets andere muziek plaatsen dan death metal? Je zou denken dat het dan nog steeds klinkt als Cannibal Corpse, toch? Die vraag is vanaf 25 februari 2022 officieel beantwoord.Lees verder ›

Ik leerde dit Nederlandse Meslamtea kennen door het magistrale nummer Verdomde Wereld van de tweede langspeler, Geketend In De Schaduw Van Het Leven. Een nummer dat vol magistrale riffs zat, een nummer in het Nederlands gebracht, een nummer dat zo een ongelooflijk beschrijvend karakter heeft, alsof de leefwereld rondom je direct veranderde in een afgebrande pijnhoop. Enkel een hoopje as en een lege doos met verdriet bleven over.Lees verder ›

In 2012 was mijn collega Wouter er als de kippen bij om Obsidian Sea te reviewen. Destijds nog een veelbelovend tweetal, heden ten dage een krachtig drietal. Uit Bulgarije komen de mannen. Pathos is het vierde album sinds de oprichting van de band in 2009.Lees verder ›

Het vorige album Justice Elite kon me twee jaar geleden maar weinig bekoren. Het weerhield de band er niet van om nu met een derde album op de proppen te komen. Freaks And Clowns heeft de kritiek blijkbaar niet ter harte genomen want waar ik eerder schreef dat twaalf nummers wat veel van het goede is, staan er op We Set The World On Fire liefst dertien nummers.Lees verder ›

Oei. Ja, oei. Oei in de zin van: “wat moet ik hier nu mee aanvangen?” Eind 2020 slaagde het Zweedse Diamond Dogs erin een leuk rockalbum uit te brengen: Atlantic Juice. In de recensie daarover schreef ik toen “Diamond Dogs klinkt als een boogiënd ballroomorkest, maar dan positief bedoeld. Een zestal waarvan je weet dat ze je een lekker klinkend optreden gaan bezorgen, maar zonder headbangmogelijkheid”.Lees verder ›

Koning en Keijzer zijn terug! Waar is de Admiraal? Ik zou het niet weten. Wat ik wel weet, is dat Walg zich al op de melodische blackmetalkaart gezet had middels hun debuutplaat, Walg, die uitkwam in september van vorig jaar. Nu komen de heren prompt aandraven met de opvolger, II. Heerlijke plaat was het, dat debuut, het scoorde terecht 85 punten. Het album katapulteerde je ook direct terug naar de tijd toen de eerste album's van Old Man's Child, Covenant en Dimmu Borgir uitkwamen. Kan deze opvolger het debuut benaderen of zelfs overstijgen, dat is de vraag.Lees verder ›

Nieuw-Zeeland staat vaak aan de top van lijstjes als het over ontdekking, levenskwaliteit, of zelfs gewoon “het beste land ter wereld” gaat. Toch loopt er hier en daar ook een blackmetalband rond. Meer nog, meer black metal dan Olde Throne kan een bandnaam niet worden. Inhoudelijk bezingt Harrison McKenzie, mijnheer Olde Throne zelve, uiteraard niet het fantastische Nieuw-Zeelandse leven. Hij richt zich daarentegen op de Schotse en Ierse geschiedenis en Keltische mythologie. Lees verder ›

Blijkbaar hebben een aantal leden van Ashen Horde, Catheter en Vimana zich tegenwoordig verzameld in Abhoria. Deze Amerikanen brengen nu via Prosthetic Records hun debuutalbum, Abhoria, uit. Volgens het meegeleverde schrijven van de platenboer hebben de leden elk hun duit in het zakje gedaan via de elektronische snelweg en zijn ze, nadat het album klaar en opgenomen was, pas met elkaar beginnen spelen. Gek toch, maar ja, dat kan ook natuurlijk. Je hoort dat toch niet noodzakelijk aan de muziek die de band aflevert, of toch?Lees verder ›

De bekendste metalband van Moldavië heeft een nieuw album. Ik heb het natuurlijk over Infected Rain. Als je geboren werd in Sovjet-Moldavië - net naast Oekraïne en Tsjernobyl - is zo’n bandnaam niet zo gek gevonden natuurlijk. Het Oekraïense Jinjer komt trouwens uit dezelfde windrichting. Daarmee houden de overeenkomsten niet op hoor. Beide bands maken melodieuze deathmetal en hebben een frontvrouw die zowel het grunten als de clean vocals beheerst. De onderlinge strijd verliezen Infected Rain en zijn frontvrouw Lena Scissorhands echter. Jinjer is een veel grotere naam, met in de breedte veel betere muziek en Lena klinkt niet altijd even overtuigend of krachtig, of toch in ieder geval niet als je haar in de weegschaal zou leggen met Tatiana Shmailyuk van Jinjer, wat - toegegeven - geen eerlijke wedstrijd is.Lees verder ›

Terwijl stormen ons land teisterden met windvlagen, grijze luchten en nattigheid, begon ik mijn zoektocht naar bijpassende muzikale ondersteuning. Dergelijke meteorologische troosteloosheid vraagt om droevige klanken van melancholie. Die weet ik te vinden in Æquorea, een Amerikaans post-doomkwartet afkomstig uit Nevada City, Californië.Lees verder ›

De vorige plaat van Toundra, Das Cabinet des Dr. Caligari, werd door mijn collega Yves beloond met 90 punten. En terecht. Waar Das Cabinet des Dr. Caligari Toundra’s versie is van filmmuziek bij de stomme film met dezelfde titel, is Hex een terugblik op wat de wereldwijde coronacrisis bij de band heeft opgeroepen.Lees verder ›

Ager Sonus is geen metalband maar brengt filmische, instrumentale muziek met een bij momenten ritueel karakter. Niflheim staat in de Noorse mythologie voor het Rijk der Nevelen met godin Hel als gastvrouwe, waar de doden rondwaren en de levenden niet veel te zoeken hebben. Een sfeer die Ager Sonus knap weet neer te zetten.Lees verder ›

De wereld van de Nederlandse black metal lijkt soms wel op een poel. Wie alle releases in een kuil gooit en vervolgens een duik neemt om er de zwartste parels uit te vissen, loopt het risico nooit meer boven te komen vanwege het immense aanbod aan kwalitatief uitstekende platen. En alsof er nog niet genoeg van zijn, levert het uit Rhoon afkomstige Locus Amoenus ook nog eens een bijdrage aan dit zwarte water. Het tweede album Wangestalte ligt alweer een tijdje te wachten om opgevist te worden.Lees verder ›