Het Portugese Gaerea stampt sinds het ontstaan tien jaar geleden met zevenmijlslaarzen door de wereld van de metal. Begonnen als postblackmetalband evolueerde de muziek naar een meer toegankelijker geluid en daar hoort een ander publiek én een andere opzet van een releaseparty voor een nieuw album bij. Zo werd laatste wapenfeit Loss gepresenteerd met integrale vertolkingen, de vertoning van een film over de band en een best-of set in Le Botanique in Brussel en Melkweg in Amsterdam. Remco Faasen keek uit naar het concert in Amsterdam maar keerde teleurgesteld huiswaarts.
Zware Metalen houdt van Gaerea. De met het extreme metalvirus belastte jongens en meisjes binnen de redactie hielden niet op met het prijzen van het gemaskerde gezelschap. We waren er al bij toen de band voor het eerst van zich liet horen met de EP Gaerea (en we ze nog voor Italianen aanzagen) in 2016 en werden verliefd vanaf de eerste plaat Unsettling Whispers twee jaar later. Als het ooit wordt toegestaan met een album in het huwelijk te treden, zal redacteur Joris dat doen met Limbo uit 2020 en toen Mirage in 2022 verscheen, verkeerde de wereld op het randje van de Derde Wereldoorlog toen twee Zware Metalen-redacteuren de plaat opeisten voor een recensie. De oplossing: allebei een review. En dus kreeg het album 98 en 95 punten. Coma werd in 2024 beloond met de volle score: honderd punten voor Gaerea!
Het eerder dit jaar verschenen Loss scoorde met 95 wederom absurd hoog maar er zat wel een kanttekening in de recensie: Gaerea had de blik verruimd. Postblackmetal was nog steeds de basis maar ook cleane zang, meer elektronica en een wat minder extreem geluid waren toevoegd aan het geheel. Het album verscheen op 20 maart en het leek mij wel leuk om het niet te luisteren voor de releaseparty in de propvolle Melkweg een dag later maar mij te laten verrassen. En daar zag ik een band die niet langer meer een typisch metalpubliek aantrekt maar ook anderen bereikt. Geen idee hoe dat werkt, maar zo af en toe lijkt er in studentenhuizen, hockeykantines, tijdens stapavonden of weet ik veel waar hippe mensen samenkomen de tip rond te gaan om een bepaalde band eens te beluisteren. Ja, een metalband maar één die wél goed is ofzo, blijkbaar. En dan sta je plots met mensen die niet echt iets met het genre hebben bij Zeal & Ardor. Of Amenra. Of Blood Incantation. Of nu Gaerea. Hoe je dat herkent: omdat de beleving van het publiek anders is. Iets anders gekleed, boos kijken als je ze per ongeluk aanstoot in de drukte, je weg proberen te sturen omdat ‘zij er al stonden’, voordringen bij de rij voor de toiletten of gewoon als iemand je als redacteur vraagt waarom je staat te schrijven, je antwoordt dat je een verslag maakt voor Zware Metalen en dan vraagt wat dat is. “Een website ofzo?”.
De eerste grote verandering van Gaerea-de-postblackmetalband naar Gaerea-de-meer-toegankelijke-band heeft plaatsgevonden op het podium. Zanger Alpha lult de oren haast van je kop. De tijd dat de band de nummers voor zich liet spreken is voorbij. Alpha kwebbelt en kwebbelt en het uiterst gemêleerde publiek eet uit zijn hand. De handen moeten in de lucht? De handen gaan in de lucht. Of we willen springen? We gaan springen. Elk aangekondigd nummer wordt met gejuich onthaalt alsof het een oude bekende is en niet pas een werkje van een dag oud. Als Alpha uitlegt dat één van de nieuwere nummers een diepe, emotionele betekenis voor hem heeft, wellen er her en der tranen op en als hij later oproept mee te zwaaien wordt het me echt te gek. Even heb ik het gevoel bij een kutband als Sleep Token, Lord of the Lost of het zoveelste metalcoregezelschap te staan. En het mag hoor: ik draag iedere muzikant een warm hart toe, maar ik hoef het niet goed te vinden natuurlijk.
Muzikaal is Gaerea op Loss voor een groot deel nog de band die uitgroeide tot redactielieverdje maar met name de cleane vocale stukken weten mij vanavond totaal niet te overtuigen. Wat energie en inzet betreft wel want Gaerea speelt het nieuwe werk vol passie, met een speciale vermelding van het ongekende beukwerk van drummer XI. Een Gaerea op volle snelheid is nog steeds simpelweg genieten maar ik haak dan weer af bij het gegil dat om de een of andere reden veel te vaak door de Melkweg klinkt vanavond. Alsof we te maken hebben met een band uit een Zuid-Koreaans K-pop productiebedrijf. Bij slotnummer Stardust benadrukt Alpha dat dit het belangrijkste werkje uit de geschiedenis van de band is zoals dit concert in deze uitverkochte zaal het hoogtepunt uit de carrière van Gaerea is. Wat dat betreft diep respect waar het enig overgebleven originele bandlid is gekomen.
De releaseparty in Amsterdam bestaat uit drie delen met na de integrale vertolking van Loss de vertoning van een film over Gaerea, gevolgd door een best-of set. De film, Metamorphosis getiteld, gaat over verleden, heden en toekomst van de groep en wordt op grote schermen vertoond maar is maar matig te volgen door het geroezemoes in de zaal. Gelukkig is alles rustig terug te kijken op het YouTube-kanaal van de Portugezen.
De best-of set na de pauze bevat vier nummers van Coma en twee van Mirage en dat is voor mij het echte Gaerea, de band die een plekje in mijn hart kreeg. Melodieus maar ook woest en furieus. Bij vlagen toegankelijk en dan weer kiezelhard. Jammer wel dat Alpha door blijft kwebbelen en zelfs om een wall of death roept. Alle bijzaken negerend omarm ik nummers als Hope Shatters, World Ablaze en het fijne Laude, waarschijnlijk voor een laatste maal want het hoeft voor mij allemaal niet meer zo. Dat neemt niet weg dat ik deze band het allerbeste gun en benieuwd ben waar de muzikale reis gaat eindigen want de stappen die Gaerea in nauwelijks tien jaar tijd heeft gezet zijn indrukwekkend en gaan niet eindigen bij een uitverkochte releaseshow in de oude zaal van de Melkweg.
Datum en locatie
21 maart 2026, Melkweg, Amsterdam
Link: