Vanuit de Catalaanse bossen klinkt een nieuw geluid: Sotabosc. De band (Catalaans voor Kreupelhout) draagt via atmosferische black metal een antifascistische boodschap uit met als medium vier nummers die gezamenlijk net een half uur overschrijden. De band is een nieuw kindje in de klas, zo nieuw zelfs dat je ze op dit moment niet eens op een site als Metal Archives zal vinden (red: inmiddels wel). Dit album fungeert als het eerste wapenfeit en is zowel historisch/politiek als muzikaal een statement.
Het album kan in feite onderverdeeld worden in twee helften. De eerste drie nummers dragen de namen van verschillende Noorse goden en gaan over (wat anders in dit genre?) de natuur. Het laatste nummer, El Batec Dels Maquis / Records Vius En La Foscor vormt de tweede helft en is met zijn lengte van bijna achttien minuten langer dan de andere drie nummers bij elkaar opgeteld.
Opener Nerthus laat al snel horen dat we hier in een atmosferische blackmetalervaring ondergedompeld zullen worden. Fans van Blackbraid, Saor, en Der Weg Einer Freiheit zullen al snel op hun plek zijn. Wat klinkt als een verre wind door de bossen wordt onderbroken door een teug lucht naar binnen waarna de de storm los barst. Het beste compliment wat ik kan geven, is dat dit klinkt alsof je een wandeling maakt in die prachtige albumhoes. Een blastbeat wordt overvlogen door een heldere, doch galmende gitaarlijn die lijkt te weerkaatsen tussen bomen en lijkt te vliegen door bergen. De productie laat veel ruimte over voor de instrumenten om te ademen en, hoewel dit genre bekend staat om zijn voorliefde voor kou, voelt het deze keer aangenaam warm aan. De bas is zelfs goed te horen. En dat voor black metal! Wanneer alles behalve die lang nagalmende gitaarnoten wegvallen en de band zijn post-rockinspiraties duidelijk maakt, kun je je ogen sluiten en bijna de ondergaande zon voelen branden op je oogleden. Ik houd ervan dat de band het nummer op dezelfde manier afsluit.
Met cleane zang onder het mid-tempo begin van Heimdall laat de band een kleine inspiratie van het blackgazegenre horen alvorens de opzwepende black metal te herhalen. Die zwevende melodieuze gitaarlijnen zijn terug en nemen ons mee over de bossen en dalen van Catalonië. Het is een prachtig staaltje emotionele black metal, maar het stopt voor mij te abrupt. Als het nummer eindigt voelt het alsof er nog een heel deel moet komen.
Hetzelfde geldt voor Freyja, vernoemd naar de Noorse godin van onder andere liefde en schoonheid. De eerste paar minuten aan zwoele en walsende gitaren klinken alsof wij een tragische laatste dans met haar aangaan alvorens iets veel duisterders ons halverwege het nummer uit elkaar trekt. Die duisternis raast en tiert, maar het is te snel voorbij en voelt niet helemaal af. Uiteindelijk had dit nummer ook meer tijd in mogen nemen.
De afsluiter heeft een aanzienlijk langere speelduur en dat is nodig gezien het thema. Het nummer en het album zijn een eerbetoon aan de Maquis, guerrillastrijders die zich vanaf 1939 tot 1965 actief verzetten tegen het fascistische dictatorschap van de Spaanse Staat voordat zij uitgeroeid werden. Vanuit de bergen en bossen van Spanje boden zij jarenlang weerstand tegen het fascisme van Franco en de zijnen. Met die kennis neemt de naam van de band een heel andere toon aan. Dit album is een eerbetoon aan de guerrilla’s, met speciale aandacht voor de vrouwen die vochten. Freyja trekt een parallel tussen hen en de Noorse godin.
Dat is een ontzettend zwaar thema en ik sta er volop achter. Van mij mogen meer bands, geïnformeerd door de geschiedenis, een antifascistische houding nemen. Ondanks de diepte van dit verhaal zijn de Maquis buiten (en zelfs binnen) Spanje maar weinig bekend. Het is daarom fijn dat de afsluiter alle tijd neemt die de historie nodig heeft. We worden in de nacht verwelkomd door een zwaar stukje piano dat klinkt alsof het uit een oud verloren muziekdoosje zou komen. De band raast daar (wat té) snel overheen met glimmende gitaarlijnen en introduceert zelfs een stukje dissonantie daaronder. Die tweedeling bewijst de band goed te beheersen. Aan de ene kant hoor je een woedende kreet tegen het gedane onrecht en aan de andere kant een klaagzang voor een verloren strijd.
Het is vooral wanneer de band afwijkt van het constante knallen dat er interessante dingen gebeuren. De kerkklokken halverwege die overgaan in de beschouwende gitaar lijken zonder enige tekst zoveel te zeggen over de tragedie van de strijd van de Maquis en hoe ze ondanks alles bleven vechten voor het juiste. De band neemt de tijd om dit uit te bouwen naar een waardig crescendo dat ons boven de bergen uit doet stijgen. Het is een eerbetoon, een herdenking, en een blik naar een morgenstond in een wereld waar de strijd tegen fascisme nog steeds gaande is. Dit is de soort ruimte waar ik de laatste twee nummers op hoopte!
El Batec Dels Maquis is een scherp eerste wapenfeit. De band bewijst nu al een kei te zijn in atmosfeer en de productie is ijzersterk. Daarom zou ik graag zien dat zij de nummers meer kans geven om te groeien. Nerthus en El Batec Dels Maquis / Records Vius En La Foscor zijn ijzersterk, maar de andere nummers nemen op een paar stukken na gewoonweg niet genoeg tijd om hun beste kant te laten zien. Ik hoop dat de band dit voor een volgend album beter uit kan werken, want er kan nog iets heel bijzonders uit dit kreupelhout groeien…
Score:
75/100
Label:
Dunk! Records, 2026
Tracklisting:
- Nerthus
- Heimdall
- Freyja
- El Batec Dels Maquis / Records Vius En La Foscor
Line-up:
- Òscar Linares – Onbekend
- Manel Song – Onbekend
- Xavi Forné – Onbekend
- Davíd Rodriguez – Vocalen
- Gerard Serrano – Bas
Links: