Headlines

Miseration is één van de samenwerkingen tussen Christian Älvestam en Jani Stefanovic. Beide heren kom je ook tegen in Solution .45 en maakten ook deel uit van The Few Against Many. Daarnaast kennen we hen ook van allerlei andere (voormalige) bands, zoals DivineFire, Renascent, Scar Symmetry, Svavelvinter en Unmoored. Waar beide mannen in het verleden in Miseration nog bijgestaan werden door onder andere mensen als drummer Rolf Pilve en gitarist Marcus Bertilsson, gaan ze nu als duo door het leven.Lees verder ›

Jezelf als band in de kijker spelen valt niet mee in de Lage Landen. Jezelf in een zeer korte tijd van naamsbekendheid voorzien als band in de Lage Landen is een utopisch streven: de kans dat je de Maas leeg zult scheppen met een emmer is groter. We hebben in Nederland inderdaad de Popronde en ongetwijfeld bestaat iets dergelijks ook bij onze zuiderburen, maar daar is zo goed als alles mee gezegd. Al win je de prijs vervolgens, het zal geen fans opleveren die hysterisch om een handtekening vragen na een optreden.Lees verder ›

Matt Heafy kennen we allemaal wel. De zanger en gitarist van Trivium heeft zijn sporen ruimschoots verdiend. Wat misschien minder bekend is, is dat de volledige naam van de beste man Matthew Kiichi Heafy luidt. Wat, heet hij Matthew!? Die zag ik ook niet aankomen. Maar wellicht is zijn middelste naam toch iets noemenswaardiger. Overigens niet te verwarren met gefermenteerde kool uit de Koreaanse keuken, maar dat terzijde. Matthew is namelijk half Japans en is ook nog eens geboren in het Aziatische land.Lees verder ›

RazorRape is niet de meest innoverende band, niet de sterkste band uit het goregrindgenre, maar wel een band die we bij Zware Metalen graag eens bovenhalen. De laatste tijd ontbreekt het trouwens te vaak aan dit soort bands. We lijken te netjes geworden om dergelijke vunzige brutaliteit de vrije loop te laten. Hoe dan ook, RazorRape loopt al rond sinds 2004 en ook collega Kris deed zijn kwak uit het zakje toen hij in 2015 Orgy In Guts van een review voorzag. Bandleider Martin Schönherr (ex-Deranged) brengt zijn vijfde langspeler uit met dit Fucked Beyond Recognition met behulp van Claes Holm en doet dit opnieuw degelijk.Lees verder ›

Het Duitse eenmansproject Firmament bestaat al een dikke zes jaar, maar komt nu pas met het tweede album. Daar is een goede reden voor, want het enige bandlid J.K. kiest voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Midnight Valkyries, het debuut uit 2019, klokte al een dik uur, opvolger The Ætheric Pathway haalt bijna 75 minuten. En vanaf het begin hoor je dat er veel moeite in is gestopt om alles perfect te laten klinken. J.K. zal ongetwijfeld een eigen studio hebben, want werkelijk alles is door de beste man zelf gedaan. Het mixen, masteren, artwork en uiteraard de muziek en vocalen. Maar wat krijgen we dan te horen, is de vraag?Lees verder ›

In 2020 bracht Kostas B. al de EP Eternity uit. Nu hebben we hier voor ons liggen de re-release op tape. War Productions brengt deze gelimiteerde tape-oplage uit in maar liefst 50 stuks. Het gaat hier om black metal uit Griekenland. En dan moet er toch wel een belletje gaan rinkelen. Griekse black metal heeft toch zo zijn eigen karakteristieken. Ik verwijs dan niet alleen naar de grote Goden, ook de kleine Griekse Goden leveren puik werk af. Apocalyptic Leaders heet het project dat gedragen wordt door de heer Kostas B. Deze brave man heeft speciaal voor deze re-release op de nummers vocalen geplaatst, daarnaast besloot hij ook de tracklist van de EP aan te vullen met drie extra nummers. Deze zijn weliswaar enkel te beluistern op de fysieke release. Er is dus ook een downloadbare variant beschikbaar.Lees verder ›

Het is dat de bandnamen Troll, Trollech en Trollfest al waren ingenomen, want anders was dit Belgische vijftal er wel mee weggelopen. Het is uiteindelijk Aktarum geworden. Deze naam verwijst naar Actarus, een held uit de animatieserie Goldorak. Uniek, dat wel, maar het verwijst in de verste verten niet naar trollen. En daarmee is de naam van de band ook het enige aan Aktarum dat níet naar trollen is vernoemd.Lees verder ›

Al meer dan 25 jaar timmert het Zweedse Wolf met wisselend succes aan de weg. Van de originele bezetting blijft alleen zanger/gitarist Niklas Stålvind over. Het is dus niet fout om te zeggen: Wolf = Niklas Stålvind.Lees verder ›

Mijn schitterende talent om ondergrondse bands te ontdekken in de fase waar niemand er ooit iets van hoorde, bereikte een nieuw tussentijds hoogtepunt in 2020 toen ik Eilatik van het Baskische Pestilength van een recensie voorzag. Doomdeathblack, vunzig en smerig, blubberend en dreunend, immens dik en gezellig griezelig. Schrikwekkend sterk en met een eigen geluid. Meteen de jaarlijst in dus, zoals dat hoort. De EP Apore Flesh die erop volgde, was minstens even indrukwekkend. En nu is er deze langspeler, Basom Gryphos. Jaarlijst, opnieuw, ik geef het al mee.Lees verder ›

Black metal uit Kroatië zegt u? Jazeker, zeg ik, en wel uit Zagreb. Hiervandaan komt de zwartgeblakerde entiteit SitiS, die eerder dit jaar zijn debuutalbum uitbracht met de titel Ruina. Een flink pak ondergrondse smerige black metal krijg ik vanaf het openingsnummer Magija noći te horen, afgewisseld met wat meer…Lees verder ›

Met een lichtgewicht rugzak aan muzikale bagage in een zeer korte tijd de aandacht opeisen van gerenommeerde namen als Kerrang!, Revolver en het Amerikaanse festival dat door Slipknot werd opgericht genaamd Knotfest: dan doe je als band iets verdomd goed. Hoewel Heriot in 2015 een tape uitbracht samen met de landgenoten van Older, was er verder nog geen reden om enthousiast te zijn. De singles die vorig jaar werden uitgebracht, maar nog niet terug te vinden zijn op een schijf, deden wel het nodige stof opwaaien en de EP Profound Morality moet de eerste genadeklap zijn. Uiteraard is Church Road Records de juiste bestemming voor dit viertal, want met verwijzingen naar bands als Nails, Code Orange en Knocked Loose ben je bij dat label natuurlijk als een kind aan huis.Lees verder ›

"Foul Body Autopsy uit Engeland is een eenmansformatie die al bestaat sinds 2010. Bij tijd en stond verschijnen er EP’s, singles doch maar zelden een volledig album. Ook dit Shadows Without Light: Part One is opnieuw een EP. En op zich wel een bijzondere. Ondanks het feit dat er drie nummers vermeld staan, zijn het eigenlijk drie verschillende versies van één nummer." Zo opende ik de review voor inderdaad deel één van dit drieluik. En eigenlijk kan ik dan ook gewoon stoppen want alles wat in de vorige review geschreven stond is helaas weer van toepassing op dit Shadows Without Light: Part Two.Lees verder ›