Headlines

Hudiksvall, Gävleborg in Zweden is de uitvalsbasis van Änterbila. Een blackmetalband die via het Nordvis label zijn eerste volwaardige album loslaat. Blijkbaar is er een historisch vertrekpunt voor zijn muziek en teksten, namelijk hoe de lokale boeren in de achttiende, negentiende en twintigste eeuw omgingen met al de problemen die ze tegenkwamen tijdens hun noeste arbeid op het platteland. Het is niet onlogisch dat met behulp van akoestische gitaar, viool en een beperkt arsenaal aan andere instrumenten het gevoel van vervlogen tijden terug wordt opgeroepen.Lees verder ›

Beenkerver is het soloproject van Niels Riethorst (ex-Heidevolk, ex-Nodfyr, ex-I Shall Move The Earth en Plaagdrager). De beste man begon dit project om zijn diepste innerlijke gevoelens en zijn gevoel over de wereld om hem heen een plek te kunnen geven. Het schrijven en opnemen duurde slechts twee maanden en het album kwam afgelopen zomer digitaal uit. Nu heeft Beenkerver onderdak gevonden bij Vendetta Records en zal het album ook in fysiek vorm (cd, vinyl en tape) worden verspreid.Lees verder ›

Nog nooit van Iron Allies gehoord? Dat kan kloppen. Blood In Blood Out is namelijk het debuut. In de line-up springen twee namen in het oog. Die van Herman Frank en David Reece. Beiden speelden in Accept maar niet op hetzelfde moment. Het gevaar dat deze band als een exacte kopie van Accept-met-weer-een-andere-zanger gaat klinken ligt dan op de loer.Lees verder ›

Ben jij ooit weleens compleet ingepalmd door een - tot op dat moment nog - volledig onbekende band tijdens een concert? Mij overkwam dat bij Regulate tijdens Jera On Air in 2019. In de kleinste tent van het festival wisten de Amerikanen destijds een bevlogen optreden te verzorgen waarbij het gezelschap wist te imponeren met opzwepende old school hardcore, uitgedragen met sterke, maatschappijkritische teksten. Sindsdien volg ik de band op de voet en hoewel het na 2019 relatief rustig gebleven is rondom Regulate, krijgen we met dit zelfgetitelde album een veelzijdig en erg sterke opvolger van In The Promise Of Another Tomorrow uit 2018.Lees verder ›

Vierde EP van het Oostburgse Imprisoned in Flesh, een vijftal dat al sinds 2011 samen death metal maakt die de minst fijne kant van de mensheid belicht. The Cancerous Wings of Humanity was de meest recente, nu is er From Arrogance to Extinction. 25 minuten oldschool death metal die de buurt even wil wakkerschudden, letterlijk en figuurlijk.Lees verder ›

Laat me meteen met de deur in huis vallen dat openingsnummer Strega mijn kippenvelnummer van deze eindejaarsperiode is. Forlesen uit San Francisco laat met Black Terrain hun tweede worp op de wereld los. En wat voor een worp. Een onevenwichtige maar boeiende trip langs lange, kwetsbare, ontroerende passages, zware melancholische ambient, heerlijke doom en een eenmalige, langdurige uitbarsting van black/death.Lees verder ›

Waar de vorige drie albums nog een eenheid vormden staat dit vierde album, As I Become Darkness, alleen in de duisternis. Malist is de Russische éénmansformatie die verantwoordelijk kan gesteld worden voor dit atmosferisch, melodisch blackmetalwerkstuk, met knipogen naar de tweede golf van blackmetalbands die we intussen allemaal al wel kennen. Ovfrost, een Moskoviet, is de bezieler en roept voor de drumpartijen ook nu weer externe hulp in. Ditmaal zit de heer Vladimir Urdanov op de drumkruk. Een man die in menig ander bands al de drumvellen heeft weten masseren.Lees verder ›

Het zwaarbesnaarde duo waaruit Pilgrim of Fire bestaat komt uit Engeland. Dat benoem ik expliciet omdat ook Ozzy Osbourne uit Engeland kwam. Die naam staat in het geheugen van deze twee doomfanaten gegrift. Hun traditionele doom is een ode aan het geluid van de jaren zeventig, met een hedendaags zware inslag. Gezien de vaalpaarse hoes wist u dat al. Naturmacht Productions brengt An Age of Penance and Oblivion uit. Daar komt regelmatig leuke muziek vandaan. Pilgrim of Fire begon in 2017 met het maken van muziek, maar tot een debuut wilde het tot nu niet komen.Lees verder ›

Belgium 2022. Dat staat te lezen op de schijf in de digipack van Crux Tenebris. Het duistere kruis uit Geraardsbergen, toe aan album nummer twee, bezorgde ons deze om te voorzien van een review. Eerder aanschouwde collega Pieter-Jan Crux Tenebris in Deinze en kregen we al een video voorgeschoteld. Nu dus een laatste maaltijd.Lees verder ›

Thy Catafalque uit Hongarije is een band die nooit in hokjes heeft gepast en is door de jaren heen van een soort blackmetalbegin, uitgegroeid naar een, ja een wat? Gooi Opeth, Iron Maiden, Epica, Gojira, jaren '80-synthesizers en wat industrial/elektronica in een blender met power metal, heavy metal en een snufje black en death metal en misschien lijkt het dan op Thy Catafalque. De band bestaat trouwens uit één persoon. Tamás Kátai is de naam van dit meesterbrein. Mezolit - Live at Fekete Zaj is de naam van deze plaat.Lees verder ›

Eerlijk? Ik kende deze band niet, maar als Century Media je onderdak biedt, heb je iets in je mars natuurlijk. Koppel daar een albumhoes aan die op een Quentin Tarantino-remake van The Good, The Bad And The Ugly lijkt en je trekt automatisch mijn aandacht. SpiritWorld komt uit Las Vegas en maakt Death Western!Lees verder ›

Oké, dit wordt een vreemde. Darko US, kort door de bocht is een deathcore band. Er is alleen een hele grote bocht die moet gemaakt worden. Twee mensen staan centraal in deze band, die net zijn langspeler heeft uitgebracht. Chelsea Grin‘s Tom Barber (maakte ooit dienst uit bij Lorna Shore) en drummer Josh ‘Baby J’ Miller van Spite. Beide bands hebben net een zeer degelijk album uit, maar samen doen deze heren er nog een serieuze schep bovenop, samen met Josh Miller (Emmure). Darko US is beyond deathcore. Er wordt geëxperimenteerd met electro, djent, noise, math, trap, hardcore, ambient, rap, techdeath, gore en veel andere shizzle die je maag zal omkeren. Alles in eigen beheer, ook de weerzinwekkende en bizarre video's. Darko US verlegt grenzen. Wij blij.Lees verder ›

Veel lezers maakten nog de jaren ‘80 mee. De tijd dat bands als Saxon, Iron Maiden en Def Leppard de rockradio domineerden. Wat een heerlijke tijd moet dat geweest zijn! Heimwee hebben naar een tijd die je nooit gekend hebt. Daar bestaat een woord voor: anemoia. Ik heb dat gevoel steevast bij het beluisteren van muziek uit die tijd. Als kind van de jaren ‘90 is dat een ver-voor-mijn-tijdshow, maar het maakt het daarom niet minder leuk.Lees verder ›

In de laatste twintig jaar is Steffen Kummerer erin geslaagd om zijn Obscura een gevestigde naam te maken in techdeathland. Of daarbij af en toe een kop moest rollen weet ik niet (de betrokkenen zelf spreken een “amicable” vertrek), maar feit is dat de beste man in 2020 ineens zonder bandleden zat. Bastovenaar Linus Klausenitzer, begenadigd gitarist Rafael Trujillo en mathematisch strakke drummer Sebastian Lanser namen hun kuierlatten om iets verderop te gaan kijken.Lees verder ›