Headlines

De berichten die ons vorig jaar over Mike Patton bereikten waren weinig rooskleurig. De lang geplande tour van Faith No More werd afgelast om de zanger met de soms zijdezachte stem (vraag het Sacred Reich) de ruimte te geven die zijn gebrekkige mentale gezondheid opeiste. In een recent interview met The Guardian lichtte hij een tipje van de donkere sluier op en vertelde hij dat hij naarmate de coronapandemie voortduurde steeds depressiever raakte en meer naar de fles greep. Hoever hij nu is op de weg terug werd niet helemaal duidelijk. Duidelijk is wel dat hij met zijn maten van Dead Cross tijd en zin heeft gevonden om met nieuw werk te komen. Met splinterbommetje twee om precies te zijn, maar dat gaf de titel van de plaat al weg.Lees verder ›

Na een pauze van twee jaar, waarin bandleden Myles Kennedy en Mark Tremonti ieder hun eigen album uitbrachten – respectievelijk The Ides of March en Marching in Time – is Alter Bridge terug met een nieuw album: Pawns and Kings. Met alweer zeven albums op de teller en talloze, fantastische liveoptredens heeft Alter Bridge zich keer op keer bewezen. Inmiddels staat de naam voor velen vrijwel gelijk aan kwalitatieve hardrock. In Pawns and Kings wordt echter meer de metalkant opgezocht dan ooit tevoren.Lees verder ›

Terwijl ik voor het eerst de gaten in mijn eigen broek dichtnaai besluit ik om nieuwste plaat van Satyr een kans te geven. In 2020 had ik het genoegen om kennis te maken met de band via het debuut Locus. Deze progressieve post-hardcore uit Atlanta, Georgia, VSA had veel te doen met het hectische en virtuose werk van The Fall of Troy of Dance Gavin Dance, maar wist tegelijk ook meer melodische passages voor te schotelen en een aantal smerig verzopen breakdowns. Het werd vingers likken hier op de redactie. Echter, op dit moment is het eerder vingers prikken. Wat een rustgevende bezigheid toch, als die verdomde draad door dat minigaatje wil gaan, gudverark... Ik bedoel, aangezien heavy metalbreien een ding is en mannen nu eenmaal hun eigen boontjes moeten doppen kon ik niet langer deze trend niet uitproberen. Of ben ik gewoon oud geworden? Existentiële crisis? Ik? Nee hoor. Alles is prima. Prima!Lees verder ›

Deze zomer kondigde Italiaanse gothmetal band Lacuna Coil aan hun album Comalies opnieuw uit te brengen in een nieuw jasje. Voor een deel van de fanbase zal dit even schrikken zijn geweest; deze heruitgave markeert namelijk alweer het 20-jarig jubileum van dit populaire album, waardoor veel van hen kennis maakten met Lacuna Coil. Het was het album waardoor de band wereldwijd bekendheid verwierf. Het nummer Swamped werd gebruikt in meerdere video games, en Heaven’s a Lie was zo’n grote internationale hit, dat de Comalies-tour hun eerste headlinetour werd in de VS, waarop er nog veel meer zouden volgen.Lees verder ›

Na de demo Zmora uit 2018 kwamen deze vier Polen in 2020 met hun debuutalbum Przeddzien. Ze brachten dit hebbeding uit via het Britse Cult Of Parthenope label dat het album voorzag van een speciale editie, de moeite waard. Het verbaast me dan ook om te lezen dat Odium Humani Generis, want over deze band gaat het, voor hun EP, Zarzewie, zijn overgestapt naar Folter records. Nu, Folter records is een label met een gerenommeerde naam, dus helemaal fout kunnen onze Poolse vrienden niet vallen. Intussen lees ik dat ook voormalig labelgenoten en ook Polen, de heren van Königreichssaal, ook van het bovenstaande label afgestapt zijn en eigenhandig een nieuwe EP in elkaar gedraaid hebben, Loewen genaamd.Lees verder ›

In 2001 kwam het baanbrekende Puritanical Euphoric Misanthropia, ook wel liefkozend PEM genoemd, uit. Baanbrekend, omdat de band rigoureus brak met de kenmerkende symfonische black en dit inruilde voor een variant met forse industriële invloeden. Geen idee waarom, maar de Noorse blackmetalveteranen van Dimmu Borgir besluiten eenentwintig jaar na dato om een hernieuwde versie van het album uit te brengen. Precies een jaar te laat om een twintigjarig jubileum te vieren. Beter laat dan nooit dan maar? Met moderne technieken wordt op deze wijze een geheel nieuwe luisterervaring gecreëerd, zo geeft broodheer Nuclear Blast aan. Het zal me eigenlijk allemaal een worst wezen, maar dit geeft me wel de uitgelezen mogelijkheid om wat woorden te wijden aan één van mijn favoriete albums aller tijden.Lees verder ›

Gedurende de afgelopen jaren is het label Heavy Psych Sounds Records uitgegroeid tot een keurmerk voor zwaardere psychedelica. Het is dan ook geen verrassing dat ze de Italiaanse stonerdoomers Tons in de rijstevloei van hun roster hebben gerold. Hun derde album Hashension is namelijk zeker een luisterbeurt waard.Lees verder ›

Ergens begin van het jaar 2022 besprak ik het bijzonder interessante muziekstuk Sectes. Deze EP ontsproot uit het brein van de Canadezen van Cantique Lépreux. En laat nu net twee van deze heren ook deel uitmaken van Acédia. Een progressieve blackmetalband die voor hun nieuwste plaat, Fracture, onderdak vonden bij Les Acteurs De L'Ombre Productions. Deze Fransen hebben het maar al te vaak bij het rechte eind. Daarmee doel ik op het feit dat deze platenboer een neus heeft voor kwalitatieve, hoogstaande black metal en zijn afgeleiden. Deze Canadese formatie staat zonder twijfel meer dan terecht op stal bij dit kwaliteitslabel. De drie heren spelen black metal met, inderdaad, een progressieve insteek. Black metal met heel wat hoeken en kanten dus. Bochten ook en rotondes met maar weinig rechte stukken. Als je begrijpt wat ik bedoel. Toch?Lees verder ›

De planning was dat de albums met tussenpozen van een jaar zouden verschijnen. We zijn nu 21 maanden na het uitkomen van Leviathan en eindelijk is het zover; Leviathan II ziet op 28 oktober het levenslicht. Zoals Christofer beloofde in het interview dat ik vorig jaar met hem had, is het album donkerder en melancholischer dan zijn voorganger. Hiermee levert Therion wederom een lekker symphonisch metalalbum af.Lees verder ›

Dit is er eentje waar een hoop fans naar hebben uitgekeken. In de eerste plaats natuurlijk door fans van de band, aangezien voorganger Unfold the God Man alweer in 2018 in eigen beheer (later in 2020 bij Pelagic Records) werd uitgebracht. In de tweede plaats door fans van post-metal en fans van de betere muziek in het algemeen. Want dat moge duidelijk zijn, die eerder genoemde plaat was toch wel een pareltje.Lees verder ›