Headlines

Uit Toulouse komt dit viertal, Mourir. En nog geen twee jaar na het vorige album, hun debuutalbum, staan de heren al weer aan het blackmetalvoorfront met de opvolger van Animal Bouffe Animal: Disgrâce. Ditmaal is het een samenwerking geworden tussen twee labels om de muziek van Mourir uit te brengen. Throatruiner Records en Total Dissonance Worship slaan de handen in elkaar om de meest recente plaat van deze Fransen uit te brengen op CD en natuurlijk ook op vinyl. Alles werd opgenomen onder het waakzame oog van Amaury Sauvé (The Apiary Studio) de synthspeler van Plebeian Grandstand.Lees verder ›

A Thirst For Summer Rain is alweer het achtste album van de heer Nachtzeit. Ambient black metal uit Zweden, uit de regio Östersund. De vorige albums, met name Blossom uit 2015 maar ook Wonder uit 2013, werden niet al te enthousiast onthaalt door mijn collega's Yves en Bart. Dat zal ook wel de reden zijn geweest dat er twee albums, Still Innocence (2017) en The Ashes Of Light (2020), zijn overgeslagen. We pikken dus nu de draad weer op bij album nummer acht en ik laat me wat verrassen.Lees verder ›

Voor dit album moeten we even dertig jaar teruggaan in de tijd. Naar de plaats Terneuzen in de provincie Zeeland in het jaar 1992 om precies te zijn. Het was toen, en daar, dat de technische deathmetallers van Polluted Enheritance hun debuutalbum Ecocide uitbrachten. Opgenomen en geproduceerd in één van de walhalla's qua muziekstudio's in die tijd: de Stage 1 Studios van Andy Classen, die we allemaal wel kennen van de Duitse thrashband Holy Moses.Lees verder ›

Dit album Legd werd reeds in 2020 opgenomen door het Noorse Ulvhedner. Hij bracht dit in eigen beheer uit. Nu komt Hellstain Productions met een heruitgave op CD, cassette en vinyl. Vermoedelijk om de band die reeds actief is sinds 1993 terug in het juiste daglicht te plaatsen. Wat op zich geen kwaad kan, want als je gaat kijken wat er tussen 1993 en 2022 is uitgekomen heb je aan een paar vingers genoeg. Voor deze release is er toch wel werk gemaakt,q want niet alleen is er een nieuwe hoes ontworpen ook is er wat geknutseld aan het initiële geluid. Nog altijd is het Svein Terje Solvang die de motor is achter deze band, een band die zijn wortels vindt in de folk en pagan geïnspireerde black metal. Denk dan aan bands als oude Enslaved, Windir, Taake of Helheim.Lees verder ›

Ergens in 2013 startte Hxn deze band, Flagras. Wat in zijn eerste jaren een soloproject bleek te zijn, is nu uitgegroeid tot een volwaardige blackmetalband bestaande uit zes leden. Eigenaardig genoeg duurde het tot 2020 alvorens er een EP verscheen, Glut. Ruim twee jaar later is er dan de debuutplaat. Eerst verscheen deze, zoals zo vaak, in eigen beheer. Deze wordt echter nu - en dat is volledig terecht - opgepikt door het eveneens Duitse Sol records. Deze platenboer kennen we van meer dan degelijke releases van bands als Shores Of Ladon of Kôr. De heren hebben niemand minder dan Benjamin König van het ter zielen gegane Lunar Aurora bereid gevonden om de cover art te voorzien. Je kan gerust stellen dat het een pareltje is geworden.Lees verder ›

Een kleine twee jaar na het debuut knalt opvolger All Virtues Ablaze uit de speakers. Het Canadese trio Liminal Shroud brengt ons drie verhalen over wanhoop en leegte, maar ook transformatie, medeleven en troost. Drie verhalen, vervat in vier nummers en veertig minuten intense black metal.  Thematisch een zware brok dus, maar ook muzikaal is dit stevig spul. De productie heeft hier veel mee te maken: het drumwerk van Drew Davidson, die een energieke en drukke stijl heeft, staat nogal vooraan in de mix, wat het album regelmatig een oppressieve, verstikkende sfeer geeft. Gitaar en bas worden gelukkig niet overstemd, maar ze vechten al eens voor aandacht en vallen zo samen je trommelvliezen aan. De krijsende zang is goed hoorbaar en hangt met een lichte nagalm passend in de muziek.Lees verder ›

Oeioei, ligt er nog een plaatje uit (eind) 2021 te wachten op een review. Dans L’Interminable, na een eerste EP in 2019 nu de eerste full-length van een Belgisch heerschap dat schuilgaat achter de naam Vidi. Ik dacht: even snel luisteren, review schrijven en klaar. Maar ik kwam van een koude kermis thuis. Dans L’Interminable mixt namelijk atmosferische doom met black metal, maar gaat evenzogoed richting post-metal en ambient en wel op zo’n manier dat je je haast afvraagt of dit nog wel het predicaat ‘metal’ mag dragen. I, Voidhanger Records, dat de plaat uitbrengt, vindt van wel. En die hebben de ondertitel 'obscure metal undergrond record label'. De Encyclopaedia Metallum vindt echter van niet. De band krijgt geen vermelding, wegens: niet metal genoeg.Lees verder ›

In 2019 bracht ik deze band al eens op Zware Metalen, ten tijde van het album Hrůza zvítězí. Een blackmetalvoltreffer die met zijn eigenaardige en eigenzinnige karakter meteen mijn jaarlijst haalde. Deze Amerikaan had al eens via Fallen Empire Records een prima demo uitgebracht en de langspeler was eveneens een pareltje. Dissonantie, Deathspell Omega, Blut Aus Nord en nog meer dissonantie. Nu is er deze EP, die ik ruim de tijd gegeven heb om in te werken. Het was nodig.Lees verder ›

Toen Deathbringer in 2007 zijn album Homo Divisus uitbracht, droeg de band het album (onder andere) op aan Chuck Schuldiner. Echt verbazingwekkend was het dan ook niet dat het schijfje vol staat met composities die geïnspireerd zijn op het (latere) werk van Death. Als je dan ook nog eens een cover van Flesh And The Power It Holds aantreft, zal de muzikale invulling op Homo Divisus volledig duidelijk zijn. Ondanks dat het album zeer goed ontvangen werd, kreeg het geen vervolg. Jarenlang kwam er geen nieuwe muziek uit, tot daar in 2021 plots de track Per Aspera via Bandcamp beschikbaar kwam. het bleek een voorbode van nog meer nieuw materiaal.Lees verder ›

Zoals een astrale nevel, is ook Nebula constant in beweging. Nog in coronajaar 2021 trad de band op in de verzengende hitte van de Mojavewoestijn en pakweg een jaar later trakteert men ons alweer op een nieuwe langspeler. Zoals we aan de fraaie albumhoes kunnen aflezen, worden we ook dit keer weer in een raketvlucht meegenomen naar een sterrenstelsel waar de tijd sinds de jaren '70 heeft stilgestaan.Lees verder ›

Waar zitten opa's en oma's? Vaak thuis, in de voortuin of in de achtertuin onder een parasol. Je komt ze ook tegen al wandelend in het park of in één of andere handwerkclub. Je kan ze ook met zijn allen tegenkomen op de fiets of beter nog op een terrasje met een koffie. Maar waar vind je dan weer de opa's en oma's in de metal terug? Juist! Die blijven gewoon muziek maken. Is het niet in hun originele band dan is het wel in een band die ze recent hebben opgericht. Waarom doen ze dit? Gewoon omdat ze muzikaal nog niet uit uitverteld of uitgeteld zijn.Lees verder ›

March to the beat of one’s own drum zegt een Engels spreekwoord. Het betekent zoveel als: iets doen, of je gedragen op een manier die niet in overeenstemming is met de standaard of populaire maatschappelijke norm. Het zou zomaar de lijfspreuk van de twee bandleden van het Italiaanse Order ov Riven Cathedrals kunnen zijn. Het tweetal trekt geheel zijn eigen pad, is wars van (de meeste) sociale media, blijft graag trouw aan wat zij beschouwen als de ware geest van extreme muziek en trekt zich niets aan van wat anderen daarvan vinden.Lees verder ›

‘Het moest er maar eens van komen’, vonden de heren van Stoflik Omskot zelf. Na er jaren over te hebben geluld eindelijk maar eens serieuze stappen maken met de band. En daarom ligt er een paar maanden na de eerste kennismaking tussen de Friezen en de wereld een debuutalbum. Of nou ja liggen… vooralsnog is het album alleen digitaal (gratis!) via Bandcamp te verkrijgen. En met zes nummers met een intro en een outro is het eigenlijk meer een uit de kluiten gewassen EP. Maar is dat allemaal erg? Neen, neen, neen! Driewerf neen!Lees verder ›