Headlines

Zo, dat zag ik niet aankomen. Het nieuwe, elfde album van Thy Catafalque begint met een stevige deathmetaluitbarsting, genaamd A csend hegyei. De song staat vol lekker zware riffs en buldergrunts. Dat is toch wat andere Hongaarse koek dan op bijvoorbeeld Naiv uit 2020. Ook een lekkere plaat trouwens, maar in grote lijn eerder inzettend op sonische schilderingen dan op de harde klap. Misschien dat het livealbum Mezolit - Live at Fekete Zajuit 2022 daar voor iets tussen zit, want op die plaat staan met Szamojéd Fresko, Jura en Mezolit een paar bijtende blackmetaltracks en een verraderlijk lekker doomdeathmoeras.Lees verder ›

De gedoodverfde opvolgers van Nasum, zo heb ik Rotten Sound altijd gezien. Fins, dertig jaar in het vak, vrij stabiele line-up, politiek geëngageerd, verleidelijk voor metalheads en relatief productief. Persoonlijk hou ik het meest van het album Murderworks uit 2002, ondertussen dik twintig jaar oud, met knallers als Targets, Lies en Doom. Een slechte of minder sterke plaat heb ik - inclusief het debuutabum - van deze heren niet gehoord, dus ook nu lagen de verwachtingen hoog.Lees verder ›

Trépas, een band uit Quebec, Canada, bestaat uit leden die ook actief zijn in andere blackmetalbands. Ik noem er maar een paar: Outre-Tombe en Morgue. De vijf heren steken nu de koppen bij mekaar om een plaat te lanceren via het eveneens Canadese Sepulchral Productions. Een plaat genaamd Les Ombres Malades, die volstaat met inderdaad misselijk- en ziekmakende black metal. Zo hebben we en horen we het dus graag.Lees verder ›

Godsnake werd door mij in 2020 bestempeld als een band waarbij de potentie aanwezig is maar het er net niet uitkomt. Ook viel op dat er tussen de eerste release en het debuutalbum zes jaar zat. Nu, drie jaar later, ligt de opvolger te wachten op een beoordeling. Eens kijken welk advies Godsnake op dit tweede album nog meer ter harte heeft genomen.Lees verder ›

Goed nieuws voor liefhebbers van hardcore uit de Lage Landen. En dit nadat het toch even slikken was toen bekend werd dat oprichters Hawser, Deathtrap en Voidcrawler de pijp aan Maarten gaven. Gelukkig voor Lowlands Hardcore staat jong energiek bloed alweer klaar. Dogma is de naam van ons, hopelijk, nieuwe muzikale exportproduct. Bij het doornemen van de bandinfo kom ik erachter dat er voormalige leden van Run Like Hell in de band zitten. Daarvan gaat mijn Zeeuwse hardcorehart in elk geval direct harder slaan. Hoe tof waren de wilde Zeeland Hardcoreshows die pakweg tien jaar geleden met grote regelmaat werden georganiseerd. Ik heb in elk geval goede herinneringen aan die band en hun liveshows. Dan is het mooi om te lezen dat na zoveel jaar het hardcorebloed toch kruipt waar het niet gaan kan. Face Of Violence is de naam van het eerste album van Dogma dat volledig in eigen beheer uitgebracht is.Lees verder ›

Een mijlpaal in mijn carrière als recensent bij Zware Metalen. Dit is namelijk mijn honderdvijftigste albumrecensie en speciaal daarvoor heb ik een plaatje gekozen dat voor de volle 100% mijn muzikale voorkeuren belichaamt, of dat volgens de promo toch zou moeten doen. The Ravening kondigt zich namelijk aan als een symbiose tussen persoonlijke favorieten als Bal-Sagoth (en bij uitbreiding Kull), Limbonic Art en Dimmu Borgir. Een bloemlezing doorheen een kleine dertig jaar symfonische black metal, een ode aan de oude goden van die tijd, aan fantasy, aan magie en epische grandeur in overdaad. Maar met een eigen twist.Lees verder ›

Een split met twee Amerikaanse blackmetalbands die zich in eigen stijl presenteren. Dat staat er voor vandaag op het programma. Onderverdeeld in een drietal nummers per band en met een totale lengte van achtentwintig minuten. Sôlt lijkt zich qua thema meer te richten op nihilisme, het menselijk falen en persoonlijke moeilijkheden. Obsidian Shrine is dan weer wat traditioneler van aard. Anti-religieuze Satansaanbidding en haat staan op de voorgrond.Lees verder ›

Zozo, ruim veertien jaar na het allereerste album Miserere Luminis komt dit gelijknamige project met opvolger Ordalie. Het zijn de heren Neptune (Gris), Icare (Gris) en Annatar (Sombres Forêts) die de handen opnieuw in elkaar steken. Dit Canadese drietal wist op die vorige plaat dissonante en atmosferische gitaarthema's te integreren in eerder complexe songstructuren. De getormenteerde vocalen zouden ook nu weer omnipresent zijn en kunnen alzo een dramatische laag leggen over de donkere muziek van Miserere Luminis. Het blijft toch een boeiende scene die Canadese blackmetalscene.Lees verder ›

Als reactie op de moderniseringsslag die veel bands tegenwoordig doorvoeren in hun geluidsmix, ontstaan er uiteraard ook tegenpolen die juist het tegenovergestelde doen. In plaats van alles compleet dicht te plamuren, ieder minuscuul foutje systeemtechnisch weg te poetsen en feitelijk het complete geluid daarmee op te blazen, kiest het Australische Geld ervoor om een recht voor zijn raap aanpak te hanteren. Luister het derde album Currency // Castration een keer en je weet dat het live exact zo zal klinken.Lees verder ›

Goh, het moet denk ik ergens in 2007 zijn geweest, vroeg in het jaar, dat ik de vierde langspeler van het Finse Before The Dawn, Deadlight, in mijn tien tengels gestopt kreeg. Een meesterlijk melodisch black/deathmetalwerkstuk gemaakt door bandbrein Tuomas Saukkonen en toen nog bassist/zanger Lars Eikind. Een nummer als Deadsong passeert nog geregeld door mijn boxen. Intussen is de heer Saukkonen uitgegroeid tot een man waaraan een hele geschiedenis vasthangt. Denk alleen al maar aan de vele releases van zijn band Wolfheart. In de line-up van Before The Dawn vinden we al lang geen Lars Eikind meer terug. Zijn karakteristieke cleane stemgeluid ga ik toch missen. Zijn plaats wordt ingenomen door Paavo Laapotti. Een talent dat werd ontdekt tijdens één of andere veel bekeken TV show, The Voice Of Finland.Lees verder ›

Een plaat beluisteren en reviewen mag je gerust interpreteren als een soort van reis. Een reis doorheen de muziek, een reis doorheen de teksten, een reis doorheen de achtergrond van een band, een reis vaak ook door verschillende werelddelen. Het was nu weer een hele poos geleden dat ik een muzikale reis ondernam naar Canada. We verplaatsen ons op dit hoogst eigenste moment naar de regio Quebec. Dit Sacrenoir bracht eerder al een split uit met Ende en een EP. Dit Comme Des Revenants Parmi Les Ruines is dus een eerste volwaardige release.Lees verder ›

Trage zware muziek, ofwel doom metal. Cavern Deep doet een poging om het met een tweede album, toepasselijk Part II - Breach getiteld, aan de man (en vrouw) te brengen. Het debuutalbum is ons ontgaan, dus doen we het maar met deze volgens de promo logische verderzetting. Subterranean fiction, ofwel ondergrondse fictie is het thema, wat met een uitgebreide beschrijving per nummer (!) meegezonden wordt. Deze beschrijvingen zijn hoofdzakelijk apocalyptisch van aard en zo hebben we al enige richting meekregen. Het Zweedse drietal deinst er niet voor terug om het experiment aan te gaan. Zo lezen we onder andere dat er voor ieder nummer een muziekvideo wordt geproduceerd, maar ook voor het album in zijn geheel. De interesse neemt alleen maar toe, waarbij de albumhoes uw redacteur van dienst dan weer niet direct tot luisteren (laat staan een recensie) zou nopen.Lees verder ›

Is er ergens een dreiging? Dreigt er misschien één of ander onheil over ons als mensen uitgegoten te worden? Misschien heeft één ieder de hel wel al eens gezien en beseffen we zo maar al te goed dat hoop wel snel kan vervliegen of gewoon doodgaat. In ieder geval is het zo dat de melodisch black/death metal met een vleugje thrash van de Nederlandse vrienden van Onheil als een vlijmscherp scheermes door je huid klieft.Lees verder ›