Headlines

Deze drie individuen uit Finland zouden zich voor de opnames van hun langspeler Proof Of Existence opgesloten hebben ergens in een hutteke in één van de uitgestrekte wouden die het land rijk is. Het bleek buiten toen iets minder dan -35° te zijn. Blijkbaar is deze band Void Of Hope bestaande uit leden van gerespecteerde bands als Moonlight Sorcery en Ondfødt niet vies van enige koude en zou hen dat ten zeerste inspireren om een blackmetalvariant te produceren die sterk aanleunt tegen deze van bands als Gris, Silencer, Lifelover, Coldworld en Austere.Lees verder ›

Een aantal jaar geleden werd ik op de vroege middag van de zaterdag van een van de laatste edities van het onvolprezen Fortarock-festival volledig omver geblazen door het Duitse Mantar. De (slechts) twee bandleden creëerden een ware sonische hel, waarbij het bestaan van drummer Erinc bij voortduring in gevaar leek. Hij en zanger Hanno richtten zich niet zozeer op het publiek als wel naar elkaar toe, waarbij laatstgenoemde schuimbekkend de indruk wekte op elk moment een aanloop te zullen nemen om over het drumstel te springen en zijn drummer te bewerken met het zware deel van zijn gitaar. Zover is het gelukkig niet gekomen, want hier zijn de heren met album nummer vijf.Lees verder ›

De Zuid-Hollandse goregrindband Rectal Smegma nam acht jaar de tijd om met de opvolger van Gnork op de proppen te komen. In die tussentijd kregen we te maken met COVID-19, maar ook het vele toeren zorgde ervoor dat de mannen hun focus nog even op andere zaken hadden. Dat toeren legde de band ook geen windeieren overigens, want men stond op vele podia in onder andere Tjechië, Chili en Mexico. Neen, ik maak geen typfouten: een goregrindband die het tot daar schopt met een uitgebreide tour, doet toch iets goed.Lees verder ›

Het uit Wales afkomstige Ofnus probeert op het tweede album, Valediction, de verschillende fases van diepe droefenis te omschrijven. Zeven nummers heeft de band hiertoe geschreven. Vermoedelijk is het een hele klus geweest om, met het oog op deze thematiek, dit alles te conceptualiseren en creëren. Maar niet getreurd dit vijfkoppige, bonkige collectief (zie de bandfoto), blijkt er in geslaagd te zijn. Vandaar nu de release natuurlijk.Lees verder ›

Pelagic Records komt met de tweede van de Mechelse post-potentaten Pothamus. Abur heet het beestje en het is een prachtig werk geworden dat je voor even onttrekt aan het constante bombardement van feiten en prikkels van de soms grauwe werkelijkheid.Lees verder ›

Verdikke zeg, mis ik toch bijna de debuutplaat van het Poolse blackmetalgezelschap KIR! L'Appel Du Vide kwam eind vorig jaar uit via het gekende Godz Ov War label dat ons wel eens vaker verrast met pure smeerpijperijplaatjes. Waarom de heren (althans daar ga ik van uit) de plaat een Franse titel gegeven hebben is me een raadsel. Misschien moeten we daarom eens grasduinen in de thematiek die wordt gehanteerd.Lees verder ›

Waar ik vorig jaar menigmaal repte over de stroom uitstekende death metal die uitkwam, mogen we voor 2025 slechts hopen dat we wederom zo verwend gaan worden. En dat is uiteraard slechts mijn mening als hardnekkig deathmetalfan. Welnu, wat dat betreft kunnen we natuurlijk bijna niet beter beginnen dat met het beluisteren van de nieuwe plaat van het Deense Phrenelith.Lees verder ›

Naar de schuilkelder, want zopas vuurde Bazooka Troopaz Scandinavian Head Splitter af. Een cross-over metalgranaat waar liefhebbers van ongespleten hoofden misschien toch maar eens de pin moeten uittrekken. Het is het tweede wapenfeit op twee jaar tijd van het prettig gestoord uitziend soldatentrio uit Noorwegen. De titel lijkt oncomfortabel, maar uit de perstekst citeren we dat het over “partymuziek boordevol riffs waarop je sloten bier kan drinken” gaat. Dat is wel iets dat menig metalhead in het hoofd gesplitst wil krijgen, denken wij zo.Lees verder ›

Ephemera uit het Verenigd Koninkrijk brengt een EP uit getiteld For Those Afraid to Die. Tja, is meteen natuurlijk een binnenkomer. Want wie is er niet bang om te sterven? Iedereen wel denk ik tot op zeker hoogte. De hardcore, post-hardcore, metalcore die de heren met elkaar vermengen moet doen denken aan bands als Every Time I Die, Fugazi en Continents. Laat ik eerlijk toegeven dat ik hierdoor niet geprikkeld raakte om dit schrijven neer te pennen. Het bleek de naam te zijn van Jesse Leach (Killswitch Engage, Times Of Grace) die me over de streep trok.Lees verder ›

Ergens in North Carolina, meer precies Raleigh, en nog preciezer op het historische Isabella Bowen Henderson landgoed werd deze twee-track-EP, An End Held Dear, door iets meer dan een half dozijn bandleden, in elkaar gestoken. Dit Fulaing want zo laten deze Amerikanen zich noemen, brengt melodische black metal en gezien het bloemrijke verleden van het vernoemde pand is het aan keyboard, synth en viool gecombineerd met de typische instrumenten om een zekere mistroostige boodschap te geven.Lees verder ›

In Zweden moet er wat in de bodem zitten dat er voor zorgt dat er daar een wildgroei is aan getalenteerde deathmetalmuzikanten. Zoveel bands die een bepaalde vorm van death metal spelen dat er zelfs een stroming naar het land werd vernoemd, de zogenaamde SWEDeath. Een van die talenten met een schier onuitputtelijke inspiratiebron is uiteraard Rogga Johansson. Maar hij is natuurlijk niet de enige, er zijn er nog meer. Vandaag wil ik me beperken tot het noemen van Håkan Stuvemark die bekend is van onder andere Wombbath, Reek en Skineater. Nou ja, bekend, ik denk dat hij best ongestoord over straat kan lopen wanneer hij hier over de boulevard van Noordwijk zou struinen. Maakt niet uit. Ook hij speelt in vet veel bands, wil ik maar zeggen.Lees verder ›

Corroding Soul is een atmosferisch blackmetalproject van de Britse multi-instrumentalist David Lovejoy. Hij componeert niet alleen alle muziek, hij is ook volledig verantwoordelijk voor de uitvoering en de productie ervan. Lovejoy ken je wellicht nog van zijn vorige project Sorrow Plagues. In 2017 bracht hij hiermee het, in mijn ogen, fenomenale Homecoming (2017) uit. Terugkijkend op het album kleefden er voor Lovejoy echter veel te veel negatieve punten aan. Het album deed zijn mentale gesteldheid geen goed, waarop hij niet alleen besloot het van alle streamingsdiensten te verwijderen, maar ook niet langer nog werk onder de naam Sorrow Plagues uit te brengen. Eeuwig zonde, zeg je? Het toont in elk geval zijn diepe emotionele betrokkenheid bij zijn werk. Zijn muzikaal avontuur zette hij voort in Callista, waarmee hij, na het beëindigen van Sorrow Plagues, nog twee singles uitbracht. Maar sinds maart 2019 (single Dear You) verschenen er geen creatieve uitspattingen meer van Lovejoy en werd het stil. Halverwege 2023 dook hij echter weer op met een nieuw project: Corroding Soul.Lees verder ›