Metallica toert momenteel door Europa voor het tweede deel van de M72 toer. Hierbij spelen ze in enkele grote steden in Europa. Soms doet de band een stad aan voor een optreden en soms voor een heel weekend. In het laatste geval noemen ze het een No Repeat Weekend waarbij op vrijdag en zondag twee compleet verschillende shows worden gedaan. Via via kan ik ongeveer een maand voor het concert in Frankfurt aan kaarten komen voor zo’n No Repeat Weekend. Vanwege het feit dat een zekere Harry Styles met zijn 32 jaar te lui is om Europa door te toeren en dus voor tien dagen de arena afhuurt, moet Metallica (bijna twee keer zo oud als Harry Styles!) uitwijken naar Frankfurt. Hieronder een verslag van dag 1.
Dat Frankfurt voor veel Nederlanders ook prima te bereizen valt, blijkt uit het feit dat we bij onze twee korte stops worden aangesproken door Nederlanders die de reis ook wagen. Vol goede moed vertrekken mijn dochter en ik om 09:00 uur uit Zwolle en beginnen aan de reis die volgens de routeplanner net geen vier uur zal duren. Maar vanwege veel files en een ongeluk vlak voor Frankfurt, die er voor zorgen dat we over de laatste drie kilometer ruim twee uur doen, komen we rond 17:00 uur bij het hotel aan. Nadat we (geholpen door enkele vriendelijke Duitsers) de metro naar het stadion hebben gevonden, komen we bij het stationnetje bij het Deutsche Bank Stadion aan. Vervolgens moeten we nog een half uur lopen en dan zijn we eindelijk bij het stadion. De security aldaar stelt werkelijk helemaal niets voor. Ik spreid mijn armen, krijg twee schouderklopjes en een aai over mij rug en kan doorlopen.
Als we het stadion binnen komen, valt het podium op. Rond de middencirkel is een achthoekig podium gebouwd met aan elke zijde ruimte voor de fans. Voordeel: soms staan de bandleden op nog geen tien meter afstand van je. Nadeel is dat als de band aan de andere kant speelt, je ze van verder ziet en dan vaak ook nog op de rug. Knocked Loose wordt vanavond vanwege al het fileleed gemist. Van Gojira kan ik het grootste deel van de show wel zien. Vooral tegen het eind is er veel respons van het publiek. De band werkt er ook hard voor. Oud en nieuw werk wordt afgewisseld en Gojira mag het hele podium gebruiken. Het geluid is vergeven van de galm en dat maakt dat de nummers moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Toch krijgen Silvera, Grid en vooral het afsluitende Amazonia de handen, ook op de tweede ring, op elkaar.
Volgens het aangekondigde programma zal Metallica vanavond om 20:30 uur beginnen. Toch start It’s A Long Way To The Top pas een kwartier later en daarna volt nog het epische Ecstasy Of Gold (welk luidkeels wordt meegezongen) voordat er met Creeping Death wordt afgetrapt. Tot zover zijn er geen verrassingen maar dat zal snel veranderen want na Harvester Of Sorrow volgt Holier Than Thou, een nummer dat live weinig ten gehore is gebracht. Het publiek gaat compleet uit zijn dak. Na het titelnummer van het laatste album volgt een prima uitvoering van Ride The Lightning en dat nummer biedt het publiek andermaal de kans om (vooral tijdens het refrein) keihard mee te zingen. Wie Metallica een beetje kent, weet dat de band ook altijd iets doet voor een goed doel. Vanavond wordt Emily letterlijk in de spotlights gezet. Ze mag er met haar ouders en broer bij zijn dankzij de Make-A-Wish Foundation. James Hetfield vraagt om applaus en dat krijgt (en verdient!) Emily uiteraard.
We worden vanavond gelukkig ook getrakteerd op een aantal Metallica-klassiekers. Nothing Else Matters, Master Of Puppets en Battery en verder een groot deel van het instrumentale Orion komen voorbij. Tussendoor is er ruimte voor “Kirk en Rob Doodle”. Gezamenlijk brengen ze Schwarz-Weiβ wie Schnee, een klassieker van Tankard en tevens het lijflied van de voetbalclub Eintracht Frankfurt. The Day That Never Comes wordt uit het niets ingezet en wordt gevolgd door Cyanide. Na afloop vertelt James dat het een heerlijk nummer is om te spelen maar van mij had het achterwege mogen blijven. Positief is wel dat het geluid van Metallica vanavond stukken beter is dan bij het voorprogramma. Ik hoor veel geklaag over galm tijdens de eerste twee bands van vanavond maar tijdens het optreden van Metallica is daar niets van te merken en staan alle instrumenten goed afgesteld. Daarbij komt dat Hetfield extreem goed bij stem is en alles, schijnbaar moeiteloos, weet te halen.
Of het nu om nieuw of ouder werk gaat, Metallica brengt het met enthousiasme en het publiek ontvangt beide even spontaan. Natuurlijk schreeuwen we “Seek And Destroy” als Hetfield alleen maar het woord “Searching” roept en al vrij snel vliegen de enorme strandballen door de lucht. Met Master of Puppets komt er een eind aan de set en gaan de lichten aan. Alle bandleden lopen dan nog een rondje over het podium om flink wat plectrums in het publiek te gooien.
Voor de meeste van de ongeveer 55.000 bezoekers begint dan opnieuw een kleine logistieke hel omdat iedereen op het kleine stationnetje een tram naar zijn of haar hotel wil nemen. Die dingen komen om de paar minuten maar zitten ook gelijk vol waardoor we als haringen in een ton worden afgevoerd. Voor de meeste fans kan dat de pret niet drukken omdat de setlist vanavond meer dan in orde was. Het is duidelijk dat Metallica niet op safe speelde vanavond en nog altijd bewijst dat men een goede en strakke show neer kan zetten.
Links: