Headlines

Het lijkt de laatste jaren wel alsof elke band die actief was in de jaren 2000 en ooit stopte, inmiddels weer is gaan optreden. Soms pakt dat minder goed uit, een andere keer is het een complete verrassing. Zoals bij Deadguy. In 1995 debuteerde de band met hun enige full-length, die de fantastische titel Fixation On A Coworker meekreeg. Die plaat mag gerust als een klassieker in de chaotische metalcore bestempeld worden. Nu, bijna dertig jaar later, acht Deadguy de tijd rijp voor een opvolger. Destijds liep de band de tijd ver vooruit met zijn combinatie van hardcore en metal, doorspekt met technisch vernuft, wat later in de volksmond mathcore is gaan heten. Tegenwoordig zijn we die stijl natuurlijk gewend, mede dankzij pioniers als Dillinger Escape Plan en Botch, die het genre mede op de kaart hebben gezet.Lees verder ›

Iedereen die met melodische death metal is opgegroeid kent wel de heer Saukkonen uit Finland. De afgelopen jaren, noem het maar decades, heeft hij rond zich een hele meute kwaliteitsartiesten weten verzamelen om zo een band te vormen die kwaliteitsmuziek aanlevert. Ik noem bijvoorbeeld Dawn Of Solace - recent nieuw werk met als titel: Affliction Vortex -, Wolfheart - Draconian Darkness is de laatste plaat - maar ook Before The Dawn. In deze laatste zijn er de afgelopen jaren toch wat zaken doorheen gehusseld met name de man aan de microfoon is ingeruild. Op vorige platen kreeg je onder andere de heer Saukkonen zelf te horen al dan niet in combinatie met voor mij de beste cleane zanger die binnen deze band actief geweest is, Lars Eikind. Sinds 2022 is de heer Laapotti de man aan de microfoon en dat is ook opnieuw zo op dit Cold Flare Eternal die de de opvolger is van Stormbringers. Lees verder ›

Plaat nummer zeven van onze Finse melodische deathmetalvrienden van Wolfheart is nog niet koud gedraaid of hup daar is alweer een vervolg. Ditmaal geen volledige plaat maar een soort van koekje bij de koffie onder de vorm van een EP, Draconian Darkness II. Want inderdaad plaat nummer zeven kreeg eerder de titel Draconian Darkness, mee. We krijgen vijf nummers te horen waarvan er twee nieuw zijn, één live werd opgenomen en twee andere een ander jasje toebedeeld kregen. Zo is er een akoestische versie van The Gale dat ook op de vorige plaat stond en een orkestrale versie van Grave dat inderdaad ook op die plaat verscheen.Lees verder ›

Redenção Pelas Chamas komt uit Portugal, bestaat sinds 2022 en hebben sinds dan enkel nog maar een demo uit. Hun drummer, de zeer begenadigde heer Maledictus Der Noctis, kennen we van zijn livewerk voor een andere Portugese band, Empalamento, nog zo een puur en oversneden blackmetalband. Grofweg kan ik stellen dat ik dan alles wel neergeschreven heb wat mij van de band bekend is gemaakt.Lees verder ›

Wekelijks krijgen we bij Zware Metalen een paar dozijn albums aangeboden door bands en platenmaatschappijen met het verzoek om daar een recensie over te schrijven. Meestal zit daar een link naar de muziek bij en wordt er wel een biografie of wat korte achtergrondinformatie over het album meegestuurd. Het Tsjechische Pařát Productions pakt het een stuk soberder aan.Lees verder ›

Onkruid vergaat niet. Drie jaar geleden dook het Zweedse Lord Belial opnieuw op met een nieuw album na veertien jaar stilte. Nog steeds met twee van de drie heren uit de Backelin-familie, maar zonder neef Anders die in het verleden de bas hanteerde. De comeback Rapture voorzagen we van een review, maar het brak wat mij betreft niet al te veel potten.Lees verder ›

De jongeren onder u zullen het nooit echt hebben meegemaakt, maar er was een tijd dat uw favoriete muziekgenre simpelweg werd weggezet als ‘heavy metal’. In de eerste helft van de jaren ’80 maakten de heavymetalbands de dienst uit. Judas Priest en Iron Maiden waren de belangrijkste namen, maar vlak ook Helloween, Satan, Metal Church, Quiet Riot, W.A.S.P., Savatage, Accept en zo nog wat meer niet uit. Een band als Metallica, afkomstig uit de obscure thrashmetalhoek, moest deze namen voor laten gaan op de festivals.Lees verder ›

Sweet zomaar met een recensie op Zware Metalen? Ja hoor, waarom niet. Zonder deze Britse glamrockers die vijftig jaar geleden al in de hitlijsten stonden, had de hardere muziekgeschiedenis er anders uitgezien. En een band die in 2024 op Wacken stond, hoort hier toch thuis, niet?Lees verder ›

Ik kan nu geen Deens maar zou 'Afgrundsprofeti' niet gewoon vertaald kunnen worden als de leer van hoe we ons allemaal de dieperik in doen duikelen? Vrijelijk geïnterpreteerd wel te verstaan. Het zou zo maar eventjes kunnen kloppen. Afgrundsprofeti van het Deense Frelser komt gelijktijdig uit met ander Deens blackmetalwerk op het Vendetta label. Ik vernoem even dunnetjes of dikjes Morild en Kold. Schrijfsels vind je terug op de gekende lievelingsplek van menig metalliefhebber.Lees verder ›

Laten we eens in ons diepste "ik" kijken. Doe eens aan introspectie, ga eens even opzoek naar die elementen in je eigen "zelf" die voor jou voor contrast maar ook voor contradictie zorgen. Nee, dit schrijven is geen introductie tot één of ander spiritueel gebeuren of een yogasessie in het bos. Dit is gewoon heel zuiver, heel proper de thematiek die wordt gebruikt op album nummer zes, Innern, van de Duitse blackmetalband Der Weg Einer Freiheit. Een band die in de regio Würzburg in 2009 het levenslicht zag en sindsdien als een soort van komeet door blackmetalland raast.Lees verder ›

Between The Buried And Me is zo’n band waarbij je ergens al kunt verwachten wat een nieuw album zal gaan brengen en tegelijkertijd absoluut niet kunt verwachten wat het album nu weer zal brengen. Dat heeft de band in het verleden wel bewezen met zeer gewaardeerde albums als Colors, Coma Ecliptic en The Parallax II: Future Sequence. Ook het laatste album – de opvolger van het legendarische Colors – met de lumineuze naam Colors II kon op lovende kritieken rekenen. De stijl van Between The Buried And Me laat zich niet makkelijk kenmerken, maar kan zeker onder de noemer progressieve metal geplaatst worden.Lees verder ›