Noise Trail Immersion – Tutta La Morte In Un Solo Punto

Geschreven door op 03-07-2025 om 18:58.

Una lingua come l’italiano è bella da ascoltare, ma questo non significa automaticamente che io ne capisca qualcosa. (Een taal als het Italiaans is prachtig om te horen, maar dat betekent niet automatisch dat ik er ook maar iets van begrijp.)

Het uit Turijn afkomstige Noise Trail Immersion brengt zijn muziek volledig in het Italiaans.  Tja, waarom de bandnaam dan wel in het Engels is, ontgaat me, maar doet het er echt toe? Het vijftal doet op zijn vijfde album een verwoede poging zaken als pijn, chaos en ondoorgrondelijkheid te assimileren tot nummers vol onverbiddelijke venijnigheid en monstrueuze wanorde. De band gaat daarbij niet zozeer voor het willen begrijpen, maar wil bovenal dat je het voelt in je hele lijf. Ja, het mag gerust zwaar op de maag liggen. Soms is het niet nodig de woorden te begrijpen, om alle achterliggende emotie te kunnen voelen.

De muzikale uitvoering door Noise Trail Immersion houdt het midden tussen dissonante post-black en zwartgeblakerde mathcore. Chaos, ellende en woede heersen en komen tot uitdrukking in extreem wanordelijke nummers. Geijkte paden worden door de band niet gevolgd; het vijftal gaat voor grillige structuren en extravagante abstractie. De band kiest er daarnaast voor nergens al te lang uit te wijden, al kan een gemiddelde van het geen vijf minuten per nummer – Culla e Bara is met drie en een halve minuut de kortste, en Tutta la Morte In Un Solo Punto met zeven en een half de langste – nu niet de boeken in als heel kort en bondig. Complexe riffs, eigenzinnige, onvoorspelbare gitaarlijnen, verspringende melodieën, onverhoedse tempowisselingen en koppige complexiteit monden uit in inventieve, eigenzinnige composities. De woede en melancholie druipt er in dikke druppels vanaf. Er wordt voortdurend gezocht naar een verbeten contrast tussen loodzware dissonantie en verfijnde harmonieën. Vocalist Fabio Rapetti legt daar een combinatie van gutturale gegrom en black metal geschreeuw overheen. Het maakt de toch al zwarte ambiance van de nummers nog grilliger en killer.

Waar je misschien zou verwachten dat de innerlijke verbolgenheid gekanaliseerd zou worden in nummers met enkel een vlammend tempo, kiest de band er maar wat vaak voor om het tempo wat meer te drukken en ingetogenere, slependere passages – hoe kort soms ook – in te bouwen (Spire di Sangue, Culla e Bara, slot- en titelnummer Tutta la Morte In Un Solo Punto). In Sogno A Sé Stante gaat de zwaarte er zelfs even helemaal vanaf. Doordat de chaotische onvoorspelbaarheid blijft heersen en Rapetti zeer ingetogen, kermend gefluister over het nummer drapeert, komt de band met een uitermate verrassende compositie, die tussen al het muzikaal geweld enorm tegen de haren in lijkt te strijken. Maar wat past het goed.

Tutta La Morte In Un Solo Punto is één van die typische avant-gardistische albums die zoveel meer is dan enkel een optelsom van een berg bijzondere, bizarre klanken. Geen hapklare brokken, maar eentje die een investering van de luisteraar vraagt. Eentje die onder je huid kruipt en je met een onbehaaglijk, macaber gevoel achter kan laten. Aan het broeierige, benauwde gevoel valt – of je wilt of niet – niet te ontkomen. Heb jij een voorkeur voor het ongebruikelijke en houd jij van bands als bijvoorbeeld Ad Nauseam, Plebeian Grandstand, Serpent Column en Thantifaxath, dan kan je je hart hieraan ophalen.

Score:

85/100

Label:

I, Voidhanger Records, 2025

Tracklisting:

  1. Divampa l’Ignoto
  2. Spire di Sangue
  3. Arde e Respira
  4. Lo Spettacolo
  5. Sogno A Sé Stante
  6. Culla e Bara
  7. Finzione
  8. Precipizio Consapevole
  9. Tutta La Morte In Un Solo Punto

Line-up:

  • Simone Crivello – Drums
  • Nebil Jabnoun – Gitaar
  • Fabio Rapetti – Vocalen
  • Lorenzo Sirotto – Basgitaar
  • Daniele Vergine – Gitaar

Links: