Hemelvaart & Headbangen op Herrie: dag 2

Herrie festival in Hal 25 blijft ieder jaar groeien, zo lijkt het. Dit jaar mag de organisatie op dag 2 (vandaag dus) zelfs het bordje uitverkocht op de deuren hangen. Wij van Zware Metalen zijn eveneens graag van de partij bij dit feestje. Het verslag van vorig jaar lees je hier. Ook dit jaar weer wat fraaie namen op het affiche, waaronder Waking The Cadaver, Stillbirth, Cytotoxin en Pro-Pain. Let’s go!

Lees ook het verslag van dag 1.

De zaal van het grote podium is al aardig gevuld wanneer het Noord-Hollandse Arising Rebellion aftrapt. De heren zijn sinds 2013 actief en brachten vorig jaar hun eerste full-length uit getiteld The World Is Dying. We zien een enthousiaste band die groovende en opzwepende metal speelt met soms wat thrashende invloeden. Frontman Enzo bezit over een fijne strot en de vocale wisselwerking tussen hem en de gitarist pakt prima uit en komt de afwisseling van de metal ten goede. Een prima opener en opwarmer voor deze tweede dag Herrie.

Het uit Zeeland afkomstige Inherited stond nog niet zo nadrukkelijk op mijn vizier. Ik maakte me klaar voor wat thrash metal -zo was te lezen op de socials van Herrie-, maar wat we krijgen is een onvervalste pot beatdown hardcore. De kapstokken backstage zijn niet gevonden dus het merendeel van de muzikanten staat nog met een jas aan op het podium, maar muzikaal valt er vanmiddag geen speld tussen te krijgen. Het goede geluid laat de strakke, pompende riffs nog beter uit de verf komen en de vele moshparts vervelen ook gedurende de set vordert, niet. Binnenkort brengt het gezelschap een nieuw album uit en die ga ik zeker checken. Positief verrast door Inherited en het gave optreden!

Wat maakt Herrie festival nou zo leuk? Nou, precies dit. Na het hardcoregeweld op het kleine podium krijgen we iets compleet anders voor de kijker: Scatology Secretion. Een zanger met een Putrid File-shirt, een bandnaam die boekdelen spreekt: tijd voor brute death metal. Oh, en een drummer met een koptelefoon op. Dan weet je het vaak al wel. De oerlompe muziek wordt retestrak gespeeld en met name de vingervlugge gitarist en drummer maken indruk. Links en rechts horen we flarden van slam en de nummer aankondigingen? Daar kunnen wij zelfs niets van maken. Een beetje eentonig op langere termijn, maar prima en strak uitgevoerd.

Redelijk last-minute moet de organisatie een vervanger regelen voor Canine. Serve mag daardoor voor de derde keer aantreden op Herrie en met de kersverse EP Zero Sum op zak is dat natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid voor de heren en dame. Het geluid werkt op bepaalde momenten niet helemaal mee waardoor de melodische gitaarriffs niet altijd even goed te horen zijn en ook het geluid van de microfoon valt soms weg. Daardoor komt Serve vandaag niet optimaal tot zijn recht en dat merk je ook aan de timide publieksreactie. Wie de band echter beter kent, weet dat de metalcore gewoon goed in elkaar steekt. Volgende keer ongetwijfeld beter!

De eerste grotere naam van vandaag is 9 Dead: slammende deathcore uit New Jersey. De band is op tour met Stillbirth en Waking The Cadaver en vanavond is de eerste show van die tour. De grote zaal staat goed gevuld en we horen meteen dat deze heren flink wat meters gemaakt hebben. De pigsqueals, blastbeats en andere gekke razernij vliegt ons om de oren en is precies wat je verwacht van een band zoals deze, hetgeen ook de eerste crowdsurfers oplevert van vandaag. Uiteraard alles met een zeer strakke uitvoering en wanneer Waking The Cadaver-frontman Don Campan tijdens het nummer 115 -net zoals op plaat- ook nog komt meezingen, is het feest compleet. Een overtuigend optreden.

De enige grindcoreband op het affiche van dit jaar is het Britse Vast Slug. Nu ben ik altijd wel in voor een pot grind, maar dan wel één met een drummer in plaats van drumcomputer. Het mag schuren en rammelen, maar dat doet het nu amper. We zien wel dat de heren er plezier in hebben en met een cover van Anal Cunt (You’re A Fucking Cunt), opgedragen aan Dani Filth, is het altijd goed vertoeven. Afsluiten doet het trio met een grindcoreversie van We Like To Party (Vengaboys). Verder blijft er weinig over en we zien langzaam maar zeker meer mensen gaan dan komen. Ik beticht de heren zelfs ervan dat ze twee keer dezelfde set hebben gespeeld in de tijd die zij gekregen hebben: we zullen het niet weten. Enfin, tijd om eens wat voer in de mik te schuiven. Cheers! (Dat horen we na ieder nummer, dus 140 keer in totaal).

Althans: even snel wat voer naar binnen schuiven, want het is tijd voor Stillbirth! In 2024 stond het gezelschap ook al hier op het podium, maar toen tijdens Slamocalypse. We zien de bekende korte, groene Hawaï broeken, ontblote bovenlijven en surfplanken op het podium. Het duurt nog geen nummer voordat de zaal verandert in één grote feestende massa. De slam mag dan tegenwoordig wel grotendeels verdwenen zijn uit de muziek, de zaal eet vanaf minuut één uit de hand van de band. Het vijftal speelt wat nieuwe nummers en wat ‘oudere’ knallers zoals Rising From The Ashes (Homo Deus), maar feitelijk maakt het niet uit wat de heren doen: dit zijn de optredens waarvoor we afreizen naar Alkmaar. Na de oproep om ook de surfboarden op het podium (voorzichtig) te gebruiken voor het crowdsurfen, geven enkele aanwezigen zich toe aan die uitdaging. Alles verloopt prima en de sfeer is fantastisch, ook met een wall of death en wat kids op het podium die daar speciaal in de spotlights worden gezet als ‘nieuwe generatie’. Een optreden met alles erop en eraan, zoals we gewend zijn van Stillbirth. Top!

Still In Love slaan we even over om nog wat te eten en drinken, zodat we weer fris zijn voordat Waking The Cadaver start. Die band – opgericht in 2006 maar toch slechts vier platen uitgebracht – rondom frontman Don Campan is namelijk wel een grote naam die gestrikt is door het festival. Het is dan ook lekker druk bij het grote podium als men start. Op plaat hebben de heren mij nooit zo weten te bekoren, maar vanavond slaat de brute slamdeath wel degelijk goed aan, met name bij de fanatiekelingen voor het podium. De zaal verandert in één grote chaos terwijl de slams en breakdowns maar blijven komen. We horen een goede afwisseling tussen oud en nog oudere songs, maar muzikaal is het vooral hard en lomp waar het om draait. Vooral de vocalist weet de muziek naar een hoger niveau te brengen, want zijn rochelende grunts en growls zijn simpelweg imponerend. De speeltijd van de band vliegt dan ook voorbij en hoewel de aandacht bij mij richting het eind wat verslapt, is daar voor het merendeel van de zaal geen sprake van.

Voor wie dan nog geen genoeg heeft, is daar Pyrexia om de genadeklap uit te delen in het genre brutal death metal. Maar… dit gezelschap gaat niet alleen maar voor blinde snelheid. We horen namelijk een pak meer groove en herkenningspunten in de death metal, maar ook lekkere breakdowns en wat fraai soleerwerk op momenten dat de muziek zich daarvoor leent. Terwijl de vocalist de ene putgrunt na de andere inhale eruit perst, vraag ik me vooral af hoe haaks de ogen van de man in zijn oogkas staan aangezien hij een zonnebril draagt. Iets later passeert de vraag wie er wat wiet heeft voor de heren. Ding dong, bingo! Toch merken we er in de prestatie helemaal niets van, want Pyrexia levert vandaag één van de beste en strakste shows van de dag af. Er is veel interactie met het publiek, iedereen van de band wordt nog eens voorgesteld en men sluit passend af met de bekendste song Sermon Of Mockery terwijl al het publiek op het podium mag komen. Het levert een gemoedelijk tafereel op dat perfect past in de setting van het festival.

Als een wat vreemde eend in de bijt staat de hardcoreband Pro-Pain als afsluiter op het affiche van deze tweede en laatste dag. Wel prima na al dat brute metalgeweld overigens. Toch is het wel een stuk minder druk in de grote zaal, maar al het aanwezige publiek is in ieder geval goed aangeschoven richting het podium. Wie de band ooit al eens eerder live aan het werk heeft gezien, weet al wat er te verwachten valt. Vandaag is dat niets anders: knetterstrakke en oerdegelijke hardcore die letterlijk uit de speakers knalt. Gary Meskil is goed bij stem en de pompende riffs van nieuwe nummers zoals March Of The Giants en Oceans Of Blood slaan als een vlam in de pan bij de moshpitters die van geen ophouden lijken te weten. De hele set is er volop beweging en gaan zowat alle koppen lekker op en neer. In dat opzicht is het bewonderenswaardig dat Pro-Pain zowel statisch als hoekig klinkt, maar tegelijkertijd ook zoveel groove in zijn muziek verwerkt dat het weer rockt en swingt als een tiet. Ook het soleerwerk dat in enkele nummers voorbij komt is een welkome afwisseling ten opzichte van het gebeuk van de rest van de dag. Een heerlijke afsluiter wat mij betreft. Een mooie dag komt daarmee succesvol aan zijn eind. Op naar de volgende editie weer!