Twintig jaar geleden kroop in het Chileense Valdivia een mismaakt wezen uit de modder, gevoed door regenwater, rottende cassettebandjes en een ongezonde obsessie voor Venom-riffs. Dat monster kreeg de naam Necrobeast. Inmiddels huist het gezelschap in Maastricht, een stad waar de gemiddelde toerist vlaai verwacht en plots een leren vuistslag in het gezicht krijgt. Hun eerste volwaardige langspeler, Iron Baphomet, klinkt alsof een vergeten oorlog uit de jaren tachtig alsnog wordt uitgevochten in een kelder vol schimmel, rottende beenderen en kogellagers.
Vanaf opener In Communion With Satan ramt de plaat zonder pardon door je schedel heen. Geen gepolijste retro-thrash voor vinylverzamelaars die hun platen alfabetisch rangschikken op kleur van de binnenhoes. Necrobeast kiest voor pure vunzigheid: smerige riffs, razende drums en vocalen die klinken alsof iemand een roestige kettingzaag in een grafkelder probeert door te slikken. De productie uit Uppsala houdt het vuil levend. Gelukkig ook: blackend thrash hoort niet te klinken alsof het opgenomen werd in een steriel laboratorium tussen veganistische havermelk en mindfulness-sessies.
De invloeden liggen er dik bovenop: de satanische chaos van Sabbat, de primitieve slachtpartijen van Sarcófago en de heroïsche speed-aanvallen van Desaster. Toch voelt Iron Baphomet nergens als goedkoop jatwerk. Necrobeast heeft voldoende eigen gif in de aderen om deze oude ingrediënten opnieuw dodelijk te maken. Promethean Flame is daar een perfect voorbeeld van: een nummer dat voortstormt alsof Bathory en Atomic Aggressor samen een tank besturen richting een kerk vol ouderlingen.
Opvallend is hoe sterk de band haar verleden meesleept zonder erin vast te roesten. Het heruitgebrachte demo El despertar de la Necrobestia uit 2006 ademde al dezelfde necrotische geest, al zat daar nog meer Zuid-Amerikaanse chaos in verwerkt. Op Iron Baphomet klinkt alles doelgerichter, venijniger en zelfverzekerder. Alsof de band twintig jaar lang lijken heeft gegeten om eindelijk de perfecte smaak te ontwikkelen.
Tekstueel grossiert Necrobeast in kosmische oorlogen, dood en de eindeloze leegte van het bestaan. Vrolijke kost dus. Ideaal voor een gezellige familiebarbecue of een crematie met open bar. De sfeer balanceert voortdurend tussen apocalyptische ernst en uitzinnige metalcamp. Dat laatste werkt in hun voordeel. Blackened thrash zonder gevoel voor overdrijving is uiteindelijk gewoon een boze man in een leren broek die schreeuwt tegen een muur.
Origineel? Niet altijd. Relevant? Absoluut. Necrobeast begrijpt dat blackened thrash geen genre is voor subtiliteit of modern experiment. Dit album wil bier over je vloer gooien, een spijkerband tegen je tanden slaan en vervolgens met corpsepaint glimlachend weglopen. Iron Baphomet is een compromisloze ode aan de oude duisternis, gebracht met voldoende overtuiging om zelfs een overleden headbanger nog eenmaal te laten knikken vanuit zijn graf.
Score:
79/100
Label:
Witches Brew, 2026
Tracklisting:
- In Communion With Satan
- Promethean Flame
- Iron Baphomet
- Blood Gods
- The Awakening Of The Necro Beast
- Emissary of Death
- From Hell
- Jakten
Line-up:
- Seb Kings – Zang, gitaar, basgitaar, drums
Links: