Headlines

Hoe kan het toch allemaal lopen in de wereld. Stel je immers eens voor dat heel de aardbol voorzien zou zijn van ijs en bloed? Misschien nog niet zo slecht, alle kinkels en nitwits zouden zo van de aarde afglijden. Als je het mij vraagt, iets om over na te denken.Lees verder ›

Rusland: het land van de negen tijdzones, het land dat groter is dan de planeet Pluto en het land van deze melodische deathmetalband, Arcanum Sanctum. Dit jaar presenteren zij album nummer drie: Ad Astra.Lees verder ›

De jongste telg waarover ik jullie hier wil berichten kreeg bij de geboorte de naam Pothamus mee. Of de naam van de band een onderliggende betekenis heeft kan ik niet zeggen, maar het klinkt alvast als de naam van mythisch wezen van kolossale omvang. Kunnen we hiermee een eerste, voorzichtige verwachting scheppen dat het muzikaal dan ook als een dreigend monster zal klinken?Lees verder ›

Liefhebbers van wijdbeense poses en ouderwets gebeuk: haal je gescheurde jeansbroek en die vest met 80s patches uit de kast, want The Cult Of Destiny grossiert in stoere riffgedreven hardrock die je ondanks een modern geluid toch regelrecht terug naar de 70s en 80s katapulteert.Lees verder ›

Laten we meteen met de huis vallen. Deze nieuwe EP van het Finse Dö is een driedubbele portie mokerhard, overdonderend muzikaal vuurwerk. Rauwer dan een entrecote die net uit een buitenaards offerdier is gesneden en logger dan gortepap. In deze nieuwe tracks hebben de heren het kosmische doomthema helemaal omarmd.Lees verder ›

Armed Cloud. Een Nederlandse rock band uit Nijmegen. Geen metalband? Dan moet ik bij Wikipedia te rade gaan. Aldus sprak Wiki: Het initiatief voor de band kwam in 2011 van gitarist Wouter van der Veen en bassist Boris Suvee; het jaar erna kwam de formatie rond. Aan het begin van 2014 was er nog een wisseling van drummer (Noijen verving Brandts). De band is afkomstig uit Nijmegen. Inspiratie wordt gehaald uit de muziek van bands als Dream Theater, Queensrÿche, Rainbow, Iron Maiden en Sonata Arctica. Nou, best wel wat metal dus. Het is dan ook wel degelijk een metalband.Lees verder ›

Er is geen tijd voor een rustige opbouw. De heren van Décembre Noir klappen er op het vierde album The Renaissance Of Hope meteen vol in met zwaar en dik aangezet gitaarwerk. De buldergrunt van Lars drukt al gelijk een stempel bovenop het instrumentale fundament. Af en toe neemt de band wat gas terug om de dynamiek haar werk te laten doen. Er is dan ook ruimte voor een bedachtzame en meevoelende onderlaag. Uitgekiende gitaarcapriolen die statig maar enigszins bescheiden aanvoelen. Totdat je weer weggerukt wordt door de grunt van Lars die er ook nog eens een wanhopige schreeuw eruit kan persen.Lees verder ›

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik het debuut van Warpath (When War Begins… Truth Disappears) in handen kreeg. Het was 1992 en de cd zat tussen de allereerste zending cd’s die ik als promo kreeg voor mijn radioprogramma. Ik was onder de indruk van de pakkende thrashriffs en ook van de manier waarop zanger Dirk Weiss melodie probeerde te leggen in een grunt. Het album vindt nog regelmatig de weg naar mijn cd-speler.Lees verder ›

In de wereld van de zware metalen wagen niet heel veel bands zich aan volledige instrumentale albums, maar ze bestaan. Animals As Leaders en Apocalyptica zijn wellicht de bekendste maar, Russian Circles en Pelican genieten ook de nodige successen. In Canada is de groep Intervals in 2011 opgericht en hoewel het in eerste instantie de bedoeling was om een vocale band op te zetten, lukte het bandleider Aaron Marshall niet om de juiste mensen bij elkaar te krijgen en lange tijd werd er alleen instrumentaal gespeeld.Lees verder ›

Black metal uit Quebec, Canada! Voor wie de scene daar kan waarderen is de aanschaf van deze EP zonder risico. Verglas Sanglant - bloederig ijs in het Nederlands - brengt met Tempête de Tourments een verkapt debuut uit, want met bijna een half uur aan speeltijd is het toch amper een EP te noemen. Aan de andere kant, er staat een intro en een interlude op, dus in feite zijn het vier volwaardige nummers. De band kiest er voor om het wiel niet opnieuw uit te vinden, maar het zo goed als mogelijk een eigen twist te geven. Dat laatste lukt niet helemaal: bandnamen die als referentie genoemd kunnen worden schieten constant door mijn hoofd.Lees verder ›

Uit Portugal komen niet alleen visjes uit blik - sardientjes genaamd - er komt ook wel degelijk meer dan kwaliteitsvol metaal uit dit Zuid-Europees land. Denk maar aan de grootmeesters zelf: Moonspell of neem nu de recente releases van het majesteuze Gaerea. Ik vergeet waarschijnlijk een hele blik anderen, waarvoor alvast mijn welgemeende excuses.Lees verder ›

Achttien jaar geleden bracht het Duitse Pest het tweede album Ad Se Ipsum uit. Nu, zovele jaren later, brengt Ketzer Records dit album nogmaals onder de aandacht en lanceert de plaat opnieuw compleet met wat extra nummers, beter gezegd: een paar dezelfde nummers in een andere versie. Ik moet meteen wel zeggen, heerlijke grauwe, ruwe productie die hierdoor de muziek volledig tot zijn recht laat komen. Dit komt natuurlijk omdat alle nummers werden opgenomen in het repetitiehok. Mrok, de drummer, kwam te overlijden ten gevolge van een auto-ongeluk in 2011 en alzo luidde dit het einde in van de band. De re-release van deze plaat zou je dan ook nog kunnen zien als een posthuum eerbetoon.Lees verder ›

De meest occulte band van de Nederlanden zit aan langspeler zes en draagt de naam Teufelsgeist. De heren VRDRBR en IX wilden met hun nieuwe geesteskind de stadia van intoxicatie nabootsen, gaande van euforie tot delirium en smeren dat uit over 33 minuten aan gure ambient/metalstijl, die hen zo kenbaar maakt. Lekker om te lezen, want als me iets irriteerde aan de vorige platen, dan is het wel dat Urfaust minder het leven uit me wist te zuigen met kille ambientgolven en helleklanken.Lees verder ›

De literaire werken van meesterverteller J.R.R. Tolkien behoren al sinds jaar en dag tot de meest invloedrijke inspiratiebronnen voor blackmetalbands. Soms levert het enkel een lekker gemene bandnaam op (Gorgoroth, Carach Angren en Cirith Gorgor bijvoorbeeld), maar sommige bands gaan graag nog een stapje verder en proberen de roemruchte verhalen van Midden-Aarde in muziek te vertalen. Uiteraard is het Oostenrijkse Summoning de eerste naam die bij iedereen opkomt als het om Tolkien-geïnspireerde black metal gaat, maar er zijn er nog. Emyn Muil bijvoorbeeld, uit Italië. Deze éénmansband is het geesteskind van Saverio Giove, alias Nartum. Thematisch wordt de mosterd gehaald bij De Silmarillion, een compilatie van verhalen over het ontstaan van de (fictieve) wereld en de lotgevallen van elfen en mensen in de Oudste Tijd, de eerste Era van deze wereld. Een hele boterham inderdaad, een lijvig boek ook, en zonder twijfel Tolkiens postume magnum opus. Hoewel Emyn Muil te boek staat als een episch-symfonische blackmetalband, ligt de nadruk hier duidelijk op het symfonische, en minder op de metal. Het verhaal staat hier namelijk centraal, en de instrumenten dienen vooral ter ondersteuning daarvan.Lees verder ›