Headlines

Het is 1994, ergens in het Noorden van Europa, en een tiener is op zoek naar een op dat moment nog coole bandnaam en schuilnaam. De bandnaam wordt Funeral Fullmoon en het alias Magister Nihilifer Vendetta 218. Dat is toch geweldig, of niet? De muziek die de tiener wil spelen heeft niet veel liefhebbers, dus alles moet zelf gedaan worden. Drummen gaat nog niet zo heel lekker, maar we erkennen de moeite die er in gestopt is. De tiener weet niet dat er in 2018 een heuse vinylrelease uitkomt van dit weinig memorabele, en dus cult, debuut.Lees verder ›

De laatste jaren zijn er meerdere trends gaande waarin de gedempte putten van de muziekgeschiedenis worden opengebroken en uit de gezonken sedimenten nieuwe parels worden opgedolven. Voorbeelden hiervan zijn de jaren '80-rage met series als Stranger Things en complete muziekgenres als synthwave. Vandaag gaan we echter niet terug naar de jaren tachtig. Neen. Ditmaal is onze tijdsprong nóg groter en vliegen we terug naar de psychedelische jaren zeventig. De Zweedse paddestoelenvreters van Lykantropi hebben namelijk hun derde album uitgebracht.Lees verder ›

Een tijdje geleden deed ik de nieuwe All Are To Return, een Nederlandse variant op The Body in een Cold Meat Industries-fase. Met plezier trouwens. Een logisch vervolg is deze plaat. De nieuwe Farer, een band die bestaat uit 66,6 procent Ortega. Eveneens Nederlands dus. Twee bassist-schreeuwers en een drummer.Lees verder ›

18? Is dit het achttiende album van het Finse Circle of Ouroborus? Ik denk het. Vrij laat leerde ik deze unieke band kennen, in 2011, ten tijde van de split met Drowning the Light. Die is uitgegroeid tot een vaste waarde alhier, het duurde heel heel heel lang eer het allemaal ingedrongen was. Dat was in 2011, toen was Circle of Ouroborus al zeven jaar bezig. Mijn collega's hebben zich ondertussen ook al gewaagd aan deze band, getuige de reviews van Kuuhun kahlittu en Alttarimyllyt. Het album The Final Egg zette ik ondertussen al in mijn jaarlijst.Lees verder ›

Het algoritme van YouTube leidt ons niet altijd naar Lange Frans. Nee, na het kijken van Heaven Shall Burn's nieuwe clip Übermacht werd ik doorgestuurd naar ene GHØSTKID, een gloednieuwe groep rond de Duitser Sebastian ”Sushi“ Biesler. Hij is bekend van Eskimo Callboy, die met Hypa Hypa toch wel een van de pareltjes in de Duitse party metal heeft gebracht.Lees verder ›

Manuel Gagneux staat inmiddels sterk in de schoenen met zijn Zeal & Ardor. In 2017 zagen we hem nog één van zijn eerste optredens geven met zijn unieke mix van black metal en zwarte slavenliederen in het Tilburgse Patronaat tijdens Roadburn 2017. Het optreden in het voormalige kerkje werd alleen hevig geteisterd door technische problemen. 'This is what happens when you play the Devil’s music in a church', grapte de sympathieke bandleider. Een jaar later ging het gelukkig wel vlekkeloos zagen collega’s Michiel en Jurgen in 013. Inmiddels beslaat de discografie alweer twee studioplaten en een concertregistratie van een optreden in Londen in 2019 en is er nu een nieuwe EP uit, genaamd Wake Of A Nation. En dat allemaal dankzij een racistische post op 4chan, één of andere impactvolle afvoerput voor internettrolls, wat de katalysator werd voor de oprichting van dit project en zijn distinctieve geluid.Lees verder ›

Het veertiende live album van Iron Maiden is een feit. In 2018 begon de band met zijn meest recente tour, welke gelinkt werd aan de free-to-play game die een jaar eerder al werd uitgebracht voor Android en Apple toestellen, genaamd Legacy Of The Beast. De visuele wereld die voor die game werd geproduceerd en gebaseerd is op het iconische artwork uit de geschiedenis van de band, werd daarmee ook bepalend voor de thematiek van de nieuwe podiumpresentaties. Alles werd nog grootser en nog kleurrijker dan ooit tevoren. De toer, die omgedoopt werd tot de Legacy Of The Beast Tour, bestaat uit vele klassiekers uit het rijke oeuvre van deze Britse trots, maar krijgt deze keer ook nummers terug in de setlist die al lange tijd niet meer zijn gespeeld. Hierbij is de show feitelijk opgedeeld in twee thema’s, aangevuld met een toegift van verplichte klassiekers. Deze thema’s zijn oorlog en religie, maar de toegiften vormen aldus Bruce Dickinson in zekere mate ook een thema: hel.Lees verder ›

Sapiency kende de laatste jaren wat wisselingen in de line-up. De band opereert met twee zangers en Phil Heckel is aangetrokken als de meest extreme vocalist. Daarnaast is er een andere basgitarist aangetrokken. Het resultaat moet een meer krachtig album met brutere nummers opleveren. Dat is tenminste wat de biografie ons zegt. Op dit derde album krijgt Sapiency hulp van onder andere Gerre (Tankard) en Jonas Schütz (Sacrosanct en Eraserhead).Lees verder ›

Volgende maand is het alweer tijd voor de jaarlijsten. Om een jaarlijst samen te stellen probeer je als redacteur zo objectief mogelijk te gaan luisteren naar muziek, om de kwalitatief beste albums uit het lopende jaar te selecteren. Op dezelfde manier kan je ook voor een langere tijdsspanne een lijst samenstellen van meest geslaagde albums. Zo onbevooroordeeld als mogelijk is als het over muziek gaat natuurlijk (en net dát is geen evidentie). Maar natuurlijk heeft iedereen ook zijn eigen persoonlijke lijst van favoriete albums. Dat zijn dan niet per se de platen met de beste productie of de beste muzikanten, maar net díe releases die voor jou persoonlijk het best in het gehoor liggen, waar je een klik mee hebt, die je dat bijzondere gevoel geven waar je (op muzikaal vlak dan) gelukkig van wordt (en 'gelukkig' hoeft zeker niet synoniem te zijn aan 'vrolijk'). Albums die je keer na keer van voor naar achter kan afspelen zonder dat ze je beginnen te vervelen. Meer nog: ze worden gewoon beter na elke luisterbeurt, omdat je telkens nieuwe elementen ontdekt en omdat je een steeds nauwere connectie opbouwt met het gevoel dat het album uitademt.Lees verder ›

Na drie EP’s die in 2015 en 2016 uitkwamen, verschijnt Eurynomos uit de krochten van de onderwereld met het debuutalbum van de band, toepasselijk getiteld From the Valleys of Hades. Op elke genoemde EP wist de thrashende oer-black metal (of andersom) van de Duitsers veel indruk te maken. Lukt dat ook wanneer de speelduur niet krap veertien minuten, maar een volle drie kwartier is? Klinkt de band überhaupt nog hetzelfde als vier jaar geleden?Lees verder ›

Met november- en decemberreleases van onder meer Hatebreed, Scour, Cadaver, Soilwork en My Dying Bride lijkt Nuclear Blast dan maar met stevig wat muzikaal vuurwerk afscheid te willen nemen van 2020. En dan hebben we dit nieuwe album van Killer Be Killed nog niet eens genoemd. Het zal bekend zijn: Killer Be Killed is een samenwerking - om de term supergroep maar even te vermijden - opgestart door Greg Puciato (toen nog The Dillinger Escape Plan) en Max Cavalera (Soulfly, Cavalera Conspiracy). Al snel voegde Troy Sanders (Mastodon) zich bij hen. Dergelijke grote namen scheppen natuurlijk verwachtingen. Dat deden ze in 2014 ten tijde van het debuut en dat doen ze nu weer.Lees verder ›

Op 7 augustus 2020 verscheen deze voor het eerst (mijn verjaardag nota bene) en ondertussen is dit Griekse blackmetalsieraad te vinden bij His Wounds en New Era Productions. Ook Hammerheart Records haalde hem in huis op vinyl. Akantha hield op te bestaan in 2003  (na amper een jaar van activiteit) en herrees in 2017. Sindsdien volgden drie albums, waarvan dit het derde is. Hoewel het Grieken zijn, klinkt het niet meteen als de doorsnee Hellenic black metal zoals Nocternity, Varathron en Necromantia (RIP Baron Blood, aan wie dit album gewijd werd).Lees verder ›

Er zijn twee zekerheden in het leven: iedereen gaat een keer dood en we moeten allemaal belasting betalen. Het is een veelgebruikte uitspraak om de onzekerheden in het leven een beetje te relativeren. Voeg hier echter als derde zekerheid Dark Tranquillity aan toe en het rijtje is pas echt compleet. De Zweedse grootmeester van de melodische death metal is namelijk zeer constant in het uitbrengen van albums (iedere twee à drie jaar, al namen ze met Moment voor het eerst vier jaar de tijd) die ook in kwaliteit zeer consistent zijn. Lees verder ›

Experimentele lofi black metal uit Finland, op cassette. De laatste Circle of Ouroborus was een succesverhaal (opnieuw), dus waarom niet nog wat verder zoeken? Zaken als Cosmic Church en Blood Red Fog liggen me namelijk ook bijzonder goed. Vihameditaatio is mijn laatste ontdekking, een duo dat sinds 2017 bezig is en reeds twee demo's uitbracht. Dit is dan ook hun eerste langspeler.Lees verder ›

In 2017 was ik bijzonder te spreken over de debuut-EP The Black Hand of the Father van het Belgische blackmetalgeval Antzaat. Lees gerust nog even na en beluister de melodische pagan uit het Noorden op Belgische leest als u daar de tijd voor vindt. Het viertal opereert nog steeds in dezelfde line-up en bezorgt ons nu een eerste langspeler. Dit zijn alvast mijn bevindingen.Lees verder ›

Het derde album van deze Italiaanse eenzaat, Luca Mazzotta, die onder de naam Helfir, darkdoommuziek uitbrengt. Dit album, The Journey, en een reis is het, geloof me maar, kent drie hoofdstukken waaronder de elf nummers verzameld staan. De eerste vier nummers vallen onder het eerste hoofdstuk, Lying On A Blue Lawn. Hoofdstuk twee , Table Of Diners, omarmt de volgende drie nummers. Het laatste hoofdstuk verzamelt de vier laatste nummers en noemt zichzelf, Tree Of The Abyss. Het is maar dat je het weet en ik krijg bij de eerste noten, stellig de indruk dat dit het enige interessante is dat ik je ga kunnen meegeven.Lees verder ›

Waar vind je ondergestofte en mogelijk vergeten spullen? Juist, in de slecht verlichte kelder van het bestaan. De Zweden van Svartsyn moeten ook gedacht hebben, en dit na de lancering van hun meest recente werk, Requiem, het is tijd om in die kelder te gaan rondsnuffelen. Zo vond de heer Ornias een doos met demomateriaal en een hele hoop extra's. Deze extra's omvatten twee tracks die nog nooit zijn uitgebracht en dat is voor de fans toch altijd een plus-punt. Het gaat om Digerdöden en Dark Kingdom. De andere extra's zijn al wel in één of andere vorm verschenen op ouder werk.Lees verder ›