Impure Wilhelmina – Le sanglot

Geschreven door op 21-05-2026 om 19:00.

Het gesnik, het gejank… dat is de vertaling van Le sanglot. De eerste plaat die door het Zwitserse Impure Wilhelmina volledig in het Frans wordt gebracht en ook komt via het Franse Season Of Mist. Impure Wilhelmina, met de nieuwe gitarist Nicod in hun gelederen, brengt al langer indie, new wave, post-black, post-rock en gaze-muziek of beter gezegd: een mengelmoes van dit alles. Ik kan er maar moeilijk de vinger op leggen, maar het staat telkens als een huis en komt altijd binnen als een baksteen door de voorruit. Dat komt ook onder andere door het karakteristieke stemgeluid van de heer Schindl.

Ergens in 1996 zag de band al het levenslicht en bracht sindsdien toch al een aantal iconische platen uit. Voor mij zijn de meest indrukkende het in 2017 verschenen Radiation en het in 2021 uitgebrachte Antidote. De vier heren wisten ook Marion Leclercq (Mütterlein) te strikken om een een bijdrage te leveren op de zesde track van de plaat, Train mort.

Mmm… moeilijk. Ik lijk wat verdwaald te geraken in het artwork van het nieuwe album. En hoe heerlijk openen deze Zwitsers, op hun eigen typische wijze, Électricité noire. Een nummer dat warm omhullend, licht dissonant bij momenten, zich om je heen drapeert. Diegene die aan de knoppen zaten, hebben weer uitmuntend werk verricht. Het moet niet evident zijn dit type van extreme, doch gevoelige muziek op plaat vast te leggen. Yvan Bing (Kitchen Studio), Serge Morattel (Rec Studio) maar ook Magnus Lindberg (Redmount Studio) verdienen de pluimen wel.

In Cent mille plaies, maar ook in de openingsmaten van Abîme, hoor je hoe de weemoedigheid vanaf de keeltouwtjes van de heer Schindl vertrekt. Wat weet die man toch te brengen en dit plaat na plaat. Je moet geen wonderzanger zijn om toch alle gevoel naar boven te weten brengen. In dit laatste nummer lijkt de chaos te regeren op het einde, maar niets is minder waar. Het zijn gewoon al de partijen die culmineren en op een zeker moment tot de orde worden geroepen door de heer Togni. Larmes de joie, maar ook Frelon ivre, starten voor mijn gevoel een beetje als de beste nummers van de band. Ik noem dan Torn, Great Falls Beyond Death of Torrent. Deze laatste stond nog op de vorige plaat.

Train Mort krijgt dankzij de vocalen van Marion Leclercq, die wonderwel blenden met die van de heer Schindl, een robuuster, korzelig randje, ondanks de dwarrelende gitaarpartijen. Blanche réalité walst weer als vanouds voort zoals we dit Impure Wilhelmina kennen, maar toch weet dit viertal me te verrassen met extremer expressiever drum – en gitaarwerk in ditzelfde nummer. Even verrassend is het heerlijk warme akoestische Demain j’abandonne.

Le sanglot van het Zwitserse Impure Wilhelmina is opnieuw een schitterende, gelaagde en gevoelige plaat. Lekker warm voor een triestige avond. Sterk! Fysieke aanschaf verplicht natuurlijk.

Score:

96/100

Label:

Season Of Mist, 2026

Tracklisting:

  1. Électricité noire
  2. Cent mille plaies
  3. Abîme
  4. Larmes de joie
  5. Dévoreur d’étoiles
  6. Train mort
  7. Frelon ivre
  8. Blanche réalité
  9. Demain j’abandonne
  10. À jamais radieuse

Line-up:

  • Michael Schindl – Zang, gitaar
  • Mario Togni – Drums
  • Sébastien Dutruel – Bas
  • Edouard Nicod – Gitaar

Links: