Paragon Belial – F.M.M.S.

Geschreven door op 25-05-2026 om 15:49.

Jongens, jongens! Weer zo een band die al decennia meegaat die met nieuw werk op de proppen komt! Paragon Belial bestaat al sinds 1993, ging in 1996 even de vriezer in en kwam in 2005 daar weer uit. De band onder leiding van Andras knutselt geheel eigenhandig dit F.M.M.S. in elkaar en komt er nu acht jaar na Necrophobic Rituals mee op de proppen en wordt uitgebracht door Folter Records. Nu, toch is dit niet helemaal juist. Het is de CD-versie die via dit label komt. Zij die goed aan het opletten zijn geweest, weten dat deze plaat in oktober 2025 al op vinyl uitkwam via Schattenpfade. Een eveneens Duits label dat wordt geleid door de immer sympathieke Adam.

Deze ruige Duitsers rochelen en spugen hun (war) black metal met graagte uit over de mensenmassa, over het nietszeggende plebs en doen dit voetvolk graag F.M.M.S. Euh? Hoor ik je dit zeggen? Zoek hieronder maar eens in de lijst van songtitels wat er hierbij zou kunnen passen en je begrijpt meteen wat ik bedoel.

Acht eigen nummers en een Sarcofago-cover die je van mij geheel zelf mag beoordelen worden er door deze drie Duitsers gebracht. Verwacht niet al te veel poespas maar vooral veel poeha en meer nog, een hele hoop tering herrie. En zo hoort het ook gewoon. Necropest sleurt je bij de haren per direct de warmte van de onderwereld in. Schurend gitaargeweld, abrasieve vocalen en een drum die alles aan gort timmert en klopt. Ik heb het zelden zo bruut geweten. Gorgelende keelgeluiden domineren het spuuglelijke Belials Mark. Tja en dan komen we al meteen bij het hoogtepunt van deze plaat. Een allerminst smakelijk nummer, Fresst Mutter Marias Scheiße. Nou, ga er maar eens aanstaan, succes!

De schoonheidsprijs voor het mooiste riffje gaan deze heren nooit winnen. Ook op Blood Sacrifice of Arise Of Satans Glory wordt er heftig over de gitaarhals geschoven en krijg je het ene schuurpapieren geluidje na het ander. Gelukkig wordt er op dat eerste nog een Slayer -iaanse solo toegestaan. In vergelijking met de grunts staan de screams misschien net wat te prominent in de mix, maar dat drukt de pret natuurlijk niet op dit type van platen. Under The Sign Of Satan stampt op mid-tempo wijze de ballen uit de zak terwijl Riders Of Leprosy dat ook lijkt te doen, althans in zijn eerste maten voelt dit zo aan. Endless Blasphemy houdt dat dampende tempo aan en sluit en alleraardigste vuile plaat af.

Tja, Paragon Belial zal nooit veranderen. Moet ook niet natuurlijk. Deze Duitsers laten iedereen graag F.M.M.S. en terecht. De muziek van dit geboefte is niet voor de zwakhartigen onder jullie. Goed dat er naast een vinylversie ook een CD-variant op de markt komt zo kunnen er nog meer tere zielen gewonnen worden.

Score:

80/100

Label:

Folter Records, 2026

Tracklisting:

  1. Necropest
  2. Belials Mark
  3. Fresst Mutter Marias Scheiße
  4. Blood Sacrifice
  5. Arise Of Satans Glory
  6. Under The Sign Of Satan
  7. Riders Of Leprosy
  8. Endless Blasphemy
  9. Midnight Queen (Sarcófago cover)

Line-up:

  • Andras – Zang, bas
  • Rhabbazz – Drum
  • Thyrannoizer – Gitaar

Links: