Headlines

Alsof Jon Higgs het nog niet druk genoeg heeft met zijn thematische bands Monsterworks en Bull Elephant, heeft hij vorig jaar nog een band opgericht onder de naam Thūn. Begin juli kwam alweer het tweede album uit van deze formatie, die gevormd wordt door Jon zelf op zang en gitaar, Monsterworks/Bull Elephant-collega Hugo Wilkinson op de basgitaar en James Knoerl op de drumkruk. Gastmuzikant op het nieuwe werk is niemand minder dan Karl Sanders van Nile die de sologitaar voor zijn rekening neemt.Lees verder ›

Collega schrijver Michiel Hoogkamer vond drie jaar geleden dat er weinig vernieuwends op From Days Unto Darkness te ontdekken viel, maar noemde het wel een van de beste thrashalbums van dat jaar. Ik werd dan ook een beetje huiverig toen in de biografie van het nieuwste wapenfeit van Hatriot gesproken werd over een verandering van schrijfstijl: een modernere productie, meer death- en metalcore en zelfs hardcore invloeden. Met dat eerste kan ik leven maar andere muzikale invloeden? En dan niet een beetje richting een iets andere stroming maar er gelijk drie andere invloeden tussendoor jassen?? Is dat niet wat teveel van het goede?Lees verder ›

Wie is er bang van een beetje vergif? Eenieder van ons neem ik aan. Deze twee Fransen van Peurbleue reiken ons de gifbeker, La Ciguë, aan. De Franse bloedbroeders van Les Acteurs De L'Ombre Productions, die maar wat graag van deze Franse gifbeker drinken, brengen, als platenbaas, dit black metal en ambient/noise werkstuk uit. En dan zijn we normaal wel overtuigd van de kwaliteit van het gezelschap dat ons wordt aangeleverd. Nu, kritisch blijven is essentieel in het leven, dus ook nu laten we deze langspeler niet zonder slag of stoot passeren en onderwerpen we dit giftige brouwsel toch aan een doorgedreven analyse.Lees verder ›

1/2 Southern North is een Griekse éénmansband. IDVex is de bezielster en lijkt zich door veel substromingen in ons geliefde genre te laten beïnvloeden. Zo zijn er invloeden van black en doom metal terug te vinden, maar lijkt IDVex ook niet vies te zijn van wat experimentelere insteken. De band is actief sinds 2013 maar nog niet eerder raakte er muzikaal werk van deze Griekse eenzate tot op de bespreektafel, tot nu dus. En dan krijg je, op deze debuutplaat, maar liefst zes eigen nummers en een Bathory-cover te verwerken. Hiervoor krijg je iets meer dan één uur de tijd. Niet dat het hier om een wedstrijd gaat natuurlijk. Nochtans, bij de eerste tonen zou het wel eens een wedstrijd "volhouden" kunnen worden. Of ben ik weer te snel?Lees verder ›

Daar gaan ze, de mannen van Brymir. Galopperend trekken ze te paard over de heuvels, terwijl ze tal van mythische wezens tegenkomen. Wat zeg ik? De paarden groeien ter plekke een hoorn uit hun hoofd en veranderen in eenhoorns. Bij het invallen van de avond komen echter ook de duistere wezens tevoorschijn. Al grommend en snuivend nemen zij een plek op de voorgrond. Met grof geweld worden de hoorns van de (nu weer) paarden afgebroken. De soundtrack laat zich raden. Brymir brengt ons Voices in the Sky.Lees verder ›

Anthrax, een van de vier best verkopende thrashbands, is opgericht in 1981. Een snelle rekensom verteld dat de New Yorkse band vorig jaar zijn veertigjarig jubileum mocht vieren. Hoe vier je een dergelijk jubileum nou als de hele wereld op zijn gat ligt? Nou je maakt een 24-delige serie op YouTube waarin je je hele carrière bespreekt met de betrokkenen en als afsluiting geef je een optreden dat je streamt zodat de betalende klant mee kan kijken. Dat optreden ter ere van het veertig- (of XL in Romeinse cijfers) jarig bestaan van Anthrax is nu uit op cd/BluRay.Lees verder ›

Long Distance Calling is alweer toe aan studioalbum nummer acht. Acht. Ik kan me nog goed herinneren dat de band bij ondergetekende een diepe indruk achterliet door het debuutalbum Satellite Bay integraal op Roadburn te vertolken. Dat voelt niet alsof het al vijftien jaar geleden is, maar enfin, we worden oud.  In al die jaren heeft Long Distance Calling zich ontwikkelt tot een interessante speler in het post-rockwereldje. Dat komt vooral omdat de band niet echt in het standaard stramien van post-rock blijft hangen.Lees verder ›

In 2016 kreeg vocalist Charles Cure van de New Yorkse band Hush een auto-ongeluk waardoor hij maanden niet meer kon lopen. Uit die ervaring puttend kwam dit album uit. Het thema voor dit album bestaat dan ook uit persoonlijke vernietiging en transformatie. Hush brengt een schijfje in eigen beheer uit. Het is het derde muziekstuk dat zijn weg naar de opnameapparatuur heeft gevonden. The Pornography of Ruin heet het.In 2016 kreeg vocalist Charles Cure van de New Yorkse band Hush een auto-ongeluk waardoor hij maanden niet kon lopen. Uit die ervaring puttend kwam dit album uit. Het thema voor dit album bestaat dan ook uit persoonlijke vernietiging en transformatie. Hush brengt het schijfje in eigen beheer uit. Het is het derde muziekstuk dat zijn weg naar de opnameapparatuur heeft gevonden. The Pornography of Ruin heet het.Lees verder ›

Schande, een schande is het! Al bijna drie weken lang staat de nieuwe promo van Soilwork op de eindredactie te wachten tot iemand ermee aan de haal gaat. Als een verlaten kind bij een pompstation langs de snelweg, waarbij de ouders na een half uur realiseren dat hun geliefde kroost niet in de auto aanwezig is. Nu snap ik het wel. Kinderen kunnen het bloed onder de nagels vandaan halen en soms andere wegen bewandelen die we zelf voor ze voor ogen hebben. Maar goed, één van de grotere namen in de melodeath mag toch niet onbehandeld blijven? Ergens past het ook wel. Övergivenheten laat zich vanuit het Zweeds namelijk vertalen als ‘’de verlating’’. Laten wij dan juist de toenadering zoeken en deze twaalfde (!!) langspeler van Soilwork de liefde en aandacht geven die het verdient.Lees verder ›

Jezelf de rang van keizerin geven, dan vind je jezelf wel heel wat. En dat roept natuurlijk ook direct hoge verwachtingen op. Maar dan moeten we natuurlijk ook eerst bekijken welke verwachtingen ze wekken. Aangezien dit het debuutalbum is van dit Amerikaanse vijftal, is de belangrijkste bron van informatie de meegeleverde biografie. Al zou je het in deze situatie beter een geboortekaartje kunnen noemen. Het wordt al snel duidelijk dat de band draait om zangeres Barbara Blackthorne. Deze klassiek geschoolde dame is dus de spreekwoordelijke keizerin. De wever in dit verhaal is gitarist en voornaamste componist Vlad Khavin. De rest van de bandleden worden in de biografie niet eens vernoemd, de hiërarchie mag duidelijk zijn... Wanneer de componist een naamgenoot is van graaf Dracula en de zangeres een klassieke opleiding heeft gevolgd dan zou je denken dat we symfonische power metal te horen gaan krijgen. En dat denk je dan goed.  Lees verder ›

Terwijl landen als Italië en Griekenland op zich een jarenlange traditie van kwalitatief hoogstaande metal hebben opgebouwd, ook in de meer extremere genres, is dat veel minder het geval voor de tot die landen behorende (en ook andere) eilanden in het Middellandse-Zeegebied. Malta lijkt me hier de uitzondering te…Lees verder ›

ODD (Oppositional Defiant Disorder of Oppositioneel Opstandig gedrag in het Nederlands) is een stoornis waarbij iemand extreem dwars, opstandig of agressief gedrag vertoont. Dit gedrag leidt vaak tot negatieve gevolgen voor die persoon en zijn omgeving. Blijkbaar is er in Bulgarije een crew opgericht die zich verwant voelt met mensen met deze diagnose. De band debuteerde in 2008 en is inmiddels toen aan album nummer zes. Voor elk van de nummers op Dark Matters part 1 werd een aparte video gemaakt en zelfs een hele film gemaakt. Deze is alleen te zien in bioscopen in het thuisland.Lees verder ›