Headlines

Misschien moet ik eerst eens iets persoonlijks vertellen. Ik ben ooit christelijk opgevoed, zoals dat wel meer gebeurt in de bible belt. Bang gemaakt met de duivel en zijn demonen. U kent het vast wel. Ondanks dat ik het geloof jaren geleden vaarwel zei, krijg je toch een klap van de molen mee. Bij mij uitte zich dat in een vreemde interesse in alles wat 'Satan' of 'Devil' in de naam heeft. Het blijft toch een soort immanente angst van vroeger denk ik. Daarnaast is het wellicht de weergave van de antagonistische houding die nodig is om los te komen uit die wurggreep als alles in je leven christelijk is.Lees verder ›

Caedeous is symfonische extreme black metal uit Portugal voor fans van Dimmu Borgir, Fleshgod Apocalypse, Cradle of Filth, Septicflesh, Tvangeste en Dark Funeral, zo lees ik in de bijgeleverde promo van deze driekoppige band. Melodisch, spannend en bombastisch waren mijn eerste reacties na het horen van de vrijgegeven single Tormentis Aeterna op YouTube.Lees verder ›

Naast duiveltjes en demoontjes is de Noorse mythologie ook een veelbezongen onderwerp in de metalwereld. Eenmansproject Valtyr doet hier graag aan mee en werpt een blik naar het verre verleden. Wij bij Zware Metalen doen dat ook, want het debuutalbum Veriset Saagat is al in 2011 verschenen. Het label Northern Silence ziet echter wel brood in deze plaat, voorziet haar van een nieuw jasje en brengt elf jaar na dato een gelimiteerde heruitgave uit.Lees verder ›

Deze Argentijnen van Wolves' Winter timmeren al sinds 2008 aan de weg. Dit Quayin Coronatvs is nochtans, na een paar demo's en EP's, nog maar hun eerste volwaardige album. Vorig werk werd uitgebracht door bekende en minder bekende underground labels. Voor hun eerste plaat zijn de heren een samenwerkingsverband aangegaan met het Duitse Northern Silence Productions. Geen slechte keuze.Lees verder ›

Corpse Hoarder, Voices of Ruin en Monarch. Drie namen waar Veriteras zich zomaar bij zou kunnen scharen. Dit zijn namelijk winnaars van een muziekwedstrijd in Amerika. En niet zomaar eentje. Nee, dit gaat namelijk om de Metal Battle USA van het prestigieuze Wacken Open Air. Bands uit het hele land strijden eerst om de lokale eer, waarna de winnaars het telkens tegen andere bands opnemen, om vervolgens één gelukkige kampioen over te houden die zijn kunsten mag vertonen op het festival.Lees verder ›

Gezichtloze entiteiten, daar kennen we er in de blackmetalwereld best veel van. Maar nooit teveel, want in de meeste gevallen gaat het om vrij interessante muziek met even begerenswaardige concepten. En nu is er dan zelfs een band die zich als Faceless Entity presenteert. In een onlangs verschenen interview lees ik dat de band op een spirituele en meditatieve manier musiceert met als hoofdthema de angst voor de dood (thanatofobie). Zo, dan is mijn interesse wel gewekt.Lees verder ›

Met het somber getitelde Our Night Never Ends stelt het Slovaakse Solipsism ons zijn debuut voor. Na de voor mij onuitspreekbare EP Trhliny V (Ne)Skutočnosti (2020) tekende Solipsism bij Sun & Moon Records, een label dat onderdak biedt aan kwalitatieve bands die vaak een tikkie anders zijn. Lees verder ›

Cailleach Calling komt uit de Verenigde Staten van Amerika, maar heeft met bandlid Yurii Kononov de voormalige drummer van White Ward in de gelederen. Die Oekraïense band speelt een vrij experimentele versie van black metal en dat horen we ook terug op Dreams of Fragmentation, het debuut van Cailleach Calling.Lees verder ›

Het Nederlandse Deadhead mag met recht een instituut worden genoemd. Opgericht in 1989 en met wat minimale bezettingswisselingen meldt de band zich nog steeds aan het front van de internationale scene. De albums stellen nooit teleur en ook live is de band altijd een ware sensatie. Het is daarbij om het even of Deadhead voor een handvol mensen in een club of voor een volle zaal als support van Slayer staat, het knalt altijd als de malle.Lees verder ›

The Black Curse was het laatste echte muzikale werk van de heren van Lord Belial. En dat was dan het gezegende jaar 2008. Vervolgens speelden de mannen nog wel wat live optredens totdat in 2015 de boel toch echt wel even op slot ging. In 2020 was er dan opeens een teken van leven en in 2021 werd vervolgens dit negende studio-album opgenomen met niemand minder dan Andy LaRoque, de man die voor deze Zweden van Lord Belial al eerder aan de knoppen zat. Hammerheart Records brengt dit negende album uit en het wordt verkocht als hun meest diverse album tot nu toe, met alleen maar "killers" en weinig "fillers". Ik ben benieuwd. De meesten onder jullie weten dat Lord Belial met Kiss The Goat op de proppen kwam in de gloriejaren van de (melodische) black metal, 1995. Je mag je dus hopelijk verwachten aan een reis terug in de tijd, terug naar de hoogdagen.Lees verder ›

Polen. Is dat niet het land van die bizarre smalle bestelwagentjes die je op de snelweg voorbij snoeren en van veel te veel medeklinkers-met-rare-streepjes in persoonsnamen? Zeker weten! Maar het is ook het vaderland van het in 1996 gestarte Leash Eye. En toen ik dat las vielen mijn ogen uit mijn oogkas. Waarom? Omdat de band totaal niet zo klinkt. Waar zou je de “hard trucking rock” (zo omschrijft men de muziek) dan wel situeren? Ergens in het zuiden van de Verenigde Staten natuurlijk!Lees verder ›

De heer Broddesson kennen we nog van zijn voeten- en armenwerk bij Marduk. Intussen heeft hij wel ander werk gevonden, daar niet van, en is dit Hild een eigen project geworden. Broddesson schreef in korte tijd twaalf nummers, die volgens zijn eigen filosofie niet langer dan tweeëneenhalve minuut per nummer zouden mogen duren. Daarnaast laat hij weten dat een nummer binnen de negen uur moet af zijn, vanaf conceptie tot het finaal afronden ervan.Lees verder ›