Headlines

Vier jaar na het debuut van de Griekse blackmetalband Nox Formulae verschijnt het vervolg. De naam van de band en het album doen al meteen vermoeden in welke richting je het mag gaan zoeken bij deze heren: occulte black metal zoals dat wel vaker gebeurd in Griekenland en waarbij Acherontas de band is die bij menig fan van het genre wel bekend is.Lees verder ›

Niet erg diep verscholen in de spelonken van het Zware Metalen-archief vind je het interview met de ongure heren, S. en Ronarg, van het zwartgeblakerde gezelschap Ars Veneficium: een van de heldere sterren aan het Belgische blackmetalfirmament. Met Usurpation Of The Seven komt de band met de tweede full length, daartussenin verstopt zich ook nog een split met het Russische Ulvdalir met de titel In Death's Cold Embrace. Het nummer A Thousand Weeping Angels was om duimen en vingers bij af te likken. Jammerlijk, maar langs de andere kant misschien ook weer logisch, vind ik dit nummer niet terug op de tracklist van het meest recente album. Deze laatste plaat kent negen, nieuwe, donkere, duistere brouwsels geschroeid op een stevige Scandinavische leest.Lees verder ›

Meer thrash, meer death: daar zeg ik geen ‘nee’ tegen! Wat nu als een band deze twee stijlen combineert? Het Canadeze Raider debuteert met Guardian Of The Fire en brengt het brute geweld van deze twee stijlen samen.Lees verder ›

Häxan is, zoals ik begrijp, een Female Fronted Doom Metal (FFDM) band. Ik heb met deze terminologie net zo weinig als met het opgelegde vrouwenquotum. Ik vind dat ze beiden zowel het genre als de (werkende) vrouw geen recht doen. Female Fronted? Omdat het zo bijzonder is? Of omdat het een uitzondering op de regel is? Of als waarschuwing om het album niet te kopen? Het vrouwenquotum, nog zo één. Vooropgesteld ben ik van mening dat de juiste persoon voor de juiste functie aangenomen moet worden, ongeacht geslacht, ras of leeftijd en tegen een gelijke beloning. Maar wat als het vrouwenquotum is bereikt? Betekent dat dan dat er geen vrouwen meer aangenomen hoeven te worden en gaat men over tot de orde van de dag? Beide holle kreten, waarschijnlijk door mannen bedacht.Lees verder ›

Ondanks alle toestanden, blijkt 2020 toch al een uitstekend jaar voor thrash metal te zijn. Een nieuw album van Testament, Sepultura en Havok, maar ook van minder bekende bands als Bonded en laatst nog één van eigen bodem (Black Rabbit). Nou, rol die mouwen maar op, want hier is…Lees verder ›

Ik had nog een paar .ZIP bestanden op de computer staan. Eentje daarvan was Mondo Generator met Fuck It. Werkelijk geen idee hoe ik eraan kom, want ik heb er niet om gevraagd. Maar akkoord, hij verdiende een luisterbeurt, zodat u ook weer weet dat deze band van Nick…Lees verder ›

Het Spaanse Toundra, dat was een tijdje geleden. Ik durf gerust zeggen dat ik een enorme fan ben van hun werk, dit is immers één van die bands die geen zanger nodig heeft om toch indruk te maken met post-rock. Die waardering is niet veel bands gegund, enkel Mono uit Japan…Lees verder ›

Na een ingelaste post-metalpauze van een paar maanden is het tijd om weer eens een schijf van Czar Of Crickets op te pakken. Het ons eerder dit jaar door het label toegestuurde Subcosmos van Late Night Venture verscheen overigens al in november van het vorige jaar. Het is mijn eerste kennismaking met deze band, welke ooit begon in het lichtere post-rock/shoegazegenre, maar dat nu met hun derde schijf een harder, apocalyptisch geluid omarmt, geïnspireerd door bands als ISIS en Neurosis. Subcosmos is de opvolger van het eerder verschenen Pioneers Of Spaceflight uit 2012 en Tychonians uit 2016 en geldt als de afsluiter van een trilogie. Waar Pioneers Of Spaceflight klinkt als het werk van een alternatief rockbandje, waar ik niet naar luisteren kan, verandert het geluid op Tychonians al in de richting van een band als pg.lost. De band klinkt nog relatief soft en melodramatisch, maar het levert er relaxte en goed doordachte luistermuziek mee af. Wat een ommezwaai is het dan ook als je het vergelijkt met hoe Subcosmos klinkt, wederom als een totaal andere band.Lees verder ›

Uit Nederland afkomstige death/thrash metal, met leden uit verschillende grotere metalbands en geïnspireerd door thema’s als Japan en vechtsporten. Wat krijg je dan? De band Shinigami! Dit jaar presenteert deze bijzondere Utrechtse act een tweede EP, getiteld Ryu.Lees verder ›

Horrorwish is een nieuw project en de persoonlijke uitlaatklep van Gio Smets, een Belg die in het verleden operatief was in heel wat andere bands en al samenwerkte met klinkende namen zoals Fabio Lione (Rhapsody) en Herbie Langhans (Avantasia). In het geesteskindje van deze man hoor ik die invloeden echter niet terug en daar ik niet weet hoe zijn bands in het verleden klonken, kan ik het daar niet aan vasthangen. Wel kan de man een pakje gitaar spelen en dat is ook de rode draad geworden op No Place To Hide.Lees verder ›

De topper van onze jaarlijst uit 2016 is weer terug met een nieuw album. Dat betekent uiteraard niet dat we van het Finse Oranssi Pazuzu niets meer hoorden de voorbije jaren. De band is aardig actief geweest met twee EP's en het project Waste of Space Orchestra, dat hij in het licht van Roadburn samen met Dark Buddha Rising in leven riep. Dat was vorig jaar, dit jaar is het tijd voor Mestarin Kynsi en het is duidelijk dat dit potten gaat breken. Ook Nuclear Blast had zo'n voorgevoel.Lees verder ›

Het is volle maan en het stoffelijk overschot van Wederganger rust in zijn tombe. Toch hangt er onheil in de lucht. Ergens diep in het stenen graf kraakt er iets, alsof er wild aan de stenen wanden wordt gekrabd. De sluitsteen schuift open. Meteen word je omvangen door de zoetige geur van ontbinding. Je bent niet meer alleen. Uit het karkas van Wederganger blijkt een nieuwe entiteit te zijn herrezen: Bezwering. Geen rottend lijk, maar ondood.Lees verder ›

Punk met een laagje zwart vernis oftewel speed metal waaide uit Duitsland de grens over. Een debuut mini LP die muzikaal in de voetsporen van moderne Darkthrone en Nocturnal Breed treedt. De band werd opgericht in 2018 door Tom Horrified van de band Graveyard Ghoul. Het plaatje komt uit via Dying Victims Productions, dat mij toch een aantal keer heeft weten te verrassen met aardige speed/punk/black metal. Sacrifizer is daarvan een voorbeeld.Lees verder ›

Death metal zoals u het nog nooit hebt gehoord! Grapje. Dit is Creeping Flesh uit Zweden met een debuutalbum. Sinds 2013 dient de band af en toe wat hapjes op, in de vorm van een EP'tje of demo. PRC Music heeft de eer om dit album aan de man te brengen. De band maakt netjes geproduceerde old school death metal. Invloeden zijn onder meer Bolt Thrower en Asphyx.Lees verder ›

Weserbergland is een project van de Noorse White Willow-veteraan Ketil Vestrum Einarsen. De beste man heeft in ontelbare krautrockprojecten zijn bijdrage geleverd. In 2017 kwam Sehr Kosmisch, Ganz Progisch uit. Het was een ode aan 70's krautrock met een vrij positieve hippievibe. Drie jaar na het debuut wordt Am Ende Der Welt aan de wereld, of het einde daarvan, voorgesteld. De cover is overigens een foto die is genomen door de vader van Ketil Vestrum Einarsen. Hij maakte deze foto in - hoe kan het ook anders - de zeventiger jaren. Dit album is een vrij impactvolle breuk met eerder werk. Volgens de band staat ditmaal geluid zelf centraal. Niks geen hippiefratsen dus, electronisch aangedreven ambient is aan de beurt.Lees verder ›

Soms voelt een mens zich vuil en beschaamd. Meestal na een seksueel avontuur, maar sinds kort zijn we erachter dat het ook kan na een Tsjechisch industrial metalalbum. Als correcte metalmens hebben we echt alles geprobeerd om The End Is Near te haten, alles wijst erop dat dat zou moeten namelijk. En toch is The End Is Near onweerstaanbaar.Lees verder ›

Babylonfall komt uit Finland. Het album Collapse is de eerste boreling: een debuutplaat dus. Deze vijfmansformatie heeft tweemaal twee broers in hun rangen, als ik het goed kan volgen. De broers Viren fungeren als gitaartandem, de broers Huopainen zorgen voor de solide basis van bas en drum. Voor Okko Solanterä blijft er dan nog alleen de microfoon over. De heren spelen goed verteerbare, eerder zompige melodische death metal die vlot in het gehoor ligt met nu en dan een stevige knipoog naar het verleden. De mannen hebben goed geluisterd naar landgenoten als Insomnium of het minder bekende Noumena en brengen alzo dus opnieuw niks nieuws aan. Of toch? Soms heb ik het gevoel dat er wat metalcore dan weer wat heavy metal verwerkt zit in de composities. Is dit jammer dat er niks nieuws op deze plaat staat? Soms niet. Sommige nummers zijn lekker en doen je hoofd al snel bewegen zoals we dat gewoon zijn. Op andere momenten krijg ik de indruk dat een nummer maar al te lang duurt omdat er net te weinig spanning in zit. Ik licht even toe.Lees verder ›

Helfró is een nieuwe band uit het ijskoude IJsland en heeft maar meteen besloten om, met hun gelijknamige debuut, te tekenen bij Season Of Mist. Direct knalhard beginnen: moet dit duo gedacht hebben. Beide heren, Simon en Ragnar, zijn ook actief binnen de deathmetalband Ophidian I en ondanks het…Lees verder ›