Headlines

Beyond The Black heeft begin dit jaar weer laten zien nooit lang stil te zitten. De band bracht hun vijfde album uit met de gelijknamige titel, en dit na een bestaan van slechts negen jaar. De band stond vorig jaar nog op Graspop en heeft daarnaast in het najaar een Europese co-headliner tour ondernomen met Amaranthe, tijdens dewelke Nederlandse en Belgische fans nogmaals de kans kregen de band live te zien. Wie hierbij aanwezig was, heeft van een fantastische show kunnen genieten waarin Beyond The Black bewees op de grote podia thuis te horen.Lees verder ›

Verdammt noch mal! De Duitse rockers van Kärbholz volg ik al een aantal jaar en keer op keer blijkt dat de vier heren uitstekende muzikanten zijn die een goed nummer in elkaar weten te draaien. Maar wat ze op dit achtste album flikken, is opnieuw een flinke stap vooruit.Lees verder ›

Over instituten van Teutoonse thrash gesproken. Oh, u had het daar helemaal niet over? Deze recensie wel. Het Duitse Holy Moses werd al in 1980 opgericht en stond op een van de eerste edities van het inmiddels legendarische Dynamo Open Air. Die van 1989 om precies te zijn, samen met onder meer Armored Saint, Forbidden, Sacred Reich en Savatage. Dat de discografie van de band inmiddels niet van bijbelse proporties is, is dan ook bijna een wonder (u ziet, het is net Pasen geweest). Het is vooral te wijten aan de negen jaar die tussen dit Invisible Queen en zijn voorganger Redefined Mayhem ligt en een zes jaar durende sabbatical na 1994. Holy Moses blaast dit jaar zijn laatste thrashkaarsje uit en doet dat onder het motto dat ik eerder deze week veelvuldig op een popzender voorbij hoorde komen: “You better throw a party on the day that I die”. De band houdt namelijk op te bestaan met een nieuw album en een laatste rondje langs de fans dat op 27 december 2023 in Hamburg tot een feestelijk einde moet komen.Lees verder ›

Metallica. De band wiens eerste vier albums zo goed waren dat alles wat daarna kwam in het niets valt. De band die door zogeheten gatekeepers op voorhand al wordt afgeserveerd. Hoe vaak hoor je niet dat Metallica sinds 1988 niks fatsoenlijks meer heeft uitgebracht? Alles wat de band doet, lijkt door een merendeel van de wereldbevolking bij voorbaat al vreselijk gevonden te worden, terwijl een ander deel alles wat de band doet de hemel in prijst. Gelukkig is er nog een klein deel dat een open blik houdt en gewoon eerst luistert naar wat de Amerikanen brengen op 72 Seasons, hun elfde langspeler (Lulu en Garage Inc. tellen we even niet mee).Lees verder ›

Oostenrijk is een land van grote hoogtes en diepe dalen. Metershoge sneeuw of juist groene weides in de winter? Het kan alle kanten op. Vandaag bespreken we Altar of I, afkomstig uit het land van Sisi, jodelen en kaiserschmarrn. Na optredens in eigen land, waaronder ondersteunend werk voor Carnifiex, en een krabbel onder een contract met Art Gates Records, is het tijd om de wereld te laten horen waar de band toe in staat is. Hiertoe spaart Altar of I kosten noch menselijke bronnen. Dit is Human Resources.Lees verder ›

Mesmur is een internationaal collectief. Vocalist Chris G kent u wellicht ook van de gothic/doommetalband Orphans of Dusk. En Jeremy L als gitarist van de doomband Pantheïst, die in 2021 nog het voortreffelijke album Closer To God uitbracht. Enige muzikale ervaring is dus aanwezig. Tel daarbij op dat Pantheïst-vocalist Kostas Panagiotou hier als gastmuzikant het orgelspel uitvoert en Brianne Vieira het viool- en cellospel en er is genoeg potentie om er iets moois van te maken. Geen gothic deze maal trouwens, maar funeral doom met lichtelijke deathstuiptrekkingen.Lees verder ›

Dødheimsgard of DHG, de band rond mastermind Vicotnik, brengt acht jaar na A Umbra Omega nu Black Medium Current via Peaceville Records. Merk ik wel op dat de bandleden en dan in het bijzonder Vicotnik niet stil hebben gezeten. Deze laatste concentreerde zich samen met niemand minder dan Haavard, Myrvoll en Cerberus op zijn nieuwe band Dold Vorde Ens Navn en bracht hiermee heerlijke, eveneens licht ongepolijste blackmetalparels uit, de EP Gjengangere I Hjertets Mørke en het topalbum Mørkere.Lees verder ›

Ah, de vier Canadese heren van Atavistia zijn terug met een opvolger voor The Winter Way, een plaat uit 2020 die me maar beperkt kon bekoren. Deze heren spelen geen ijskoude Canadese black metal: ze brengen melodisch death metal met een epische rand maar dan ook nog eens behoorlijk volgestopt met allerlei riffs, orchestratie en heel wat vocalen. In de fond deed dit Atavistia me, en dat schreef ik al eerder, aan het Belgische ter ziele gegane Axamenta of Saille denken. Intussen moet ik dit eerste weer corrigeren want recentelijk werd duidelijk dat Axamenta terug onder de levenden is. En dat mag je gerust als goed nieuws beschouwen. Atavistia laat ons met onderstaande promo weten dat hij een nieuw album lanceert. Bij het schrijven van deze review was er evenmin enig spoor te vinden van een single of dergelijk te promotie van de plaat, jammer toch.Lees verder ›

Ik schrijf 2021, meer precies november 2021. Toen kreeg ik de EP Blodtår in handen van de gelijknamige band, Blodtår. Dit donkere duo bracht toen hun duistere overpeinzingen uit in muzikale vorm met behulp van het Nordvis label. Nu, een jaar en pak hem beet twee  maanden later, heb ik de volledige plaat te pakken. De opvolger krijgt de titel Det Förtegna Förflutna mee. De black metal die beide Zweedse heren spelen is geïnspireerd op het werk van John Bauer en Theodor Kittelsen. Het is de heer Carl die stelt dat het sowieso de bedoeling was verder te graven in het cultureel-historisch erfgoed van de regio waarin de heren vertoeven. Det Förtegna Förflutna bestaat volgens de band uit nummers die met elkaar verbonden worden door folklore, door donkere wouden, hoge met sneeuw betopte bergen en mythologische figuren. Noem het dus gerust een verzameling Scandinavische sprookjesachtige vertellingen.Lees verder ›

Het debuutalbum van Gyrdleah, afkomstig uit Birmingham, Engeland is het te recenseren werk vandaag. De heer Flagrum is samen met mij vroeg opgestaan om de dag aan te vangen met wat heerlijke blackmetaltonen. Hiervoor heeft hij ook sessie drummer Alex Micklewright op de koffie gevraagd. Nou ja, die extra mok koffie is zo gezet. Bovendien drinken de heren het graag sterk en zwart, iets wat uw redacteur van dienst ook prefereert. Koffiemelk is dus dientengevolge niet nodig, liever een scheut whisky om het niveau nog wat op te krikken.Lees verder ›

Gelukkig blijkt Jesus Piece niet mee te doen aan een vervelende trend. Ik heb het in dit geval over bands die een steengoede EP of debuutalbum uitbrengen en ermee (moeten) stoppen. In het geval van Jesus Piece was ik daar ondertussen van uitgegaan. Voordat een welbekend virus ook de livemuziek stillegde, hadden de Amerikanen namelijk een heerlijk momentum te pakken. Dit kwam zonder twijfel door het goed ontvangen debuut Only Self uit 2018. Mede hierdoor is het vijftal in Europa met Terror en in Amerika zelfs met Ghostmane op tour geweest.Lees verder ›

Piołun is een duo uit het Poolse Lublin. Vitor de drummer komt me toch niet direct bekend voor maar zijn metgezel, zijn kompaan of noem het mede trawant Sorh of XCIII daarentegen wel. Hij is actief in Blaze Of Perdition en klust ook live bij en dit bij het magische Mānbryne. In een ver verleden maakte hij samen met S., de huidige zanger van Mānbryne, deel uit van Oremus. Een cult blackmetalgezelschap dat in 2011 één enkel plaatje uitbracht, Popioły.Lees verder ›

Opgericht in 1980 brengt Overkill nu album nummer twintig. Met vier jaar en circa twee maanden tussen dit album en het vorige is dit de langste tijd ooit tussen twee Overkill-albums. Eens luisteren of Scorched, want zo heet dit nieuwe album, het wachten waard is.Lees verder ›

Je hebt van die dagen dat je geen zin hebt in subtiel gedoe en in het vertonen van sociaal wenselijk gedrag tegen wie dan ook. Wat mij dikwijls helpt is het ventileren met een goede pot knetterlompe metalcore. Het trekt Ying en Yang weer op een gelijk niveau, mijn gevoelsmatige balans weer in evenwicht en helpt om frustratie te nivelleren. Op dat soort dagen heb ik bepaalde bands die ik graag in de CD speler knal. Gideon brengt met MORE POWER. MORE PAIN (ik háát hoofdletters in titels) zijn vijfde plaat uit en komt nu pas op mijn radar. Het gezelschap uit Tuscaloosa, Alabama is namelijk vanaf 2008 al actief en zo ontdekken we allemaal nog eens nieuwe dingen. Randy Lebouef heeft deze plaat gemixed en gemastered en aangezien hij meer van dit soort bands (The Acacia Strain en Dying Wish) extra vet weet te etaleren, katapulteert de beste man wéér een band rechtstreeks mijn straatje in. Beter nodig ik hem eerdaags eens uit voor een bak koffie.Lees verder ›