Het Spaanse Bonecarver, verrezen uit de as van de band Cannibal Grandpa, komt na dik een jaar met de opvolger van zijn ijzersterke debuut Evil. Evenals het debuutalbum wordt de tweede poging tot algehele vernietiging van de wereld en omstreken uitgebracht via het gerenommeerde Unique Leader Records en het zal de naam Carnage Funeral dragen.Lees verder ›
Zaterdag 5 november was het zo ver: uit heel het land trokken doomliefhebbers naar Baroeg in Rotterdam om dag 1 van de Dutch Doom Days bij te wonen. Het kleine zaaltje stond binnen een mum van tijd vol. Eigenlijk ook niet gek met de ijzersterke line-up: Baroeg weet bands als Saturnus, Esoteric, Helevorn, Poema Arcanvs, Majestic Downfall en Mourners Lament op een mooie middag en avond neer te zetten. Fotograaf Seth Abrikoos was erbij en legde het tafereel vast.Lees verder ›
Sommige bands klinken gelijk lichtvoetig. Het Canadese Eaten by Sharks is zo'n band. Misschien omdat het doet denken aan Sharky Sharky (kinderrock), of misschien is een haai gewoon niet het juiste dier voor technische death metal. Tenzij je Eaten by Sharks heet en je een album genaamd Eradiction uitbrengt. Het album duurt slechts 27 minuten.Lees verder ›
Ergens in april 2022 kreeg ik een single/EP doorgestuurd van de Zweedse band Hild. Twee gloeiend hete thrash/blackmetalnummers stonden op dit werkje verzameld. Het bleek niemand minder dan de heer Broddesson (ex-Marduk) te zijn die alles in elkaar had gestoken. Het centrale thema in zijn muziek, de Valkyries uit de Noorse mythologie, is ook nu weer de voedingsbodem. Elk nummer op deze eerste volwaardige plaat ValFreiya beschrijven het reilen en zeilen van één van deze Valkyries. Als ik even de tracklist doorlees kom ik al twee nummers tegen die ik ken van de EP Brink Of Extinction. De andere tien zijn nieuw voor me, nochtans verschenen er hiervan nog eens vier op de EP's, The Great Unrest en Obliterating Silence. Op zich geen slechte oefening om alles dan op één album te plaatsen.Lees verder ›
Het Gelderse Diggeth viert volgend jaar zijn vierde lustrum, heeft al verscheidene albums uitgebracht en op het podium gestaan met bands als Black Label Society, Exodus, Megadeth, Karma To Burn en Disturbed. Toch is Zero Hour In Doomtown mijn kennismaking met deze band. En om met de deur in huis te vallen: het is een bijzonder aangename kennismaking!Lees verder ›
Hier zijn de nieuwe video’s van het moment, met Nailed To Obscurity, Lionheart, Warkings, Bizarrekult, Død Håp, Atrocity, Imperium Dekadenz, Amberian Dawn, Ten, Tarja, Fvnerals, In Flames, For I Am King, Carcariass, Oblivion Gate, Depressive Witches, Grave of Sacrifice, One Last Day en Defy the Curse.Lees verder ›
Vanaf het begin van dit jaar kun je bij ons stemmen op het album van de maand. We selecteren daarbij een lijst met albums waar alle bezoekers van Zware Metalen op kunnen stemmen en de uiteindelijke winnaar maken we later bekend als de stembussen gesloten zijn. In dit artikel maken we de drie prijswinnaars bekend van de maand oktober 2022.Lees verder ›
De aanblik van de tracklist van Ultraman, het leidend voorwerp van deze review, temperde mijn vreugde redelijk snel. De eerste drie nummers blijken interpretaties van de openingstune, victorytune en eindtune van de Japanse serie Ultraman. Wellicht leuk voor de fans van de serie, maar de drie minuten die deze tunes bij elkaar duren, stellen muzikaal weinig voor.Lees verder ›
Hoe kan het toch dat je een bepaalde plaat over het hoofd ziet? Tja, dan zijn er nog collega's om je wakker te schudden natuurlijk. Het Duitse Ultha is sinds 2014 geen nobele onbekende. Pain Cleanses Every Doubt, Converging Sins en The Inextricable Wandering zijn de drie platen die aan dit All That Has Never Been True voorafgingen. Dit vijftal speelde recentelijk nog op het Samhain festival in Hasselt en maakte er toch een meer dan degelijke indruk. Gelukkig zijn de heren weer actief. Eind 2019 kondigden ze immers nog een pauze aan. Het heeft hen duidelijk goed gedaan. Vendetta Records is de platenboer van dienst en presenteerde deze nieuwe Ultha plaat al op één april van dit jaar, 2022.Lees verder ›
Een Belgische blackmetaldemo. Geen garantie op plezier of vertier, maar gezien Babylon Doom Cult Records hem uitbrengt gaan we er bijna achteloos achteraan. Bokkerijders is een drietal dat voor het eerst iets uitbrengt onder deze noemer, maar ze zijn allen al een tijd actief (geweest) bij bands als Ordigort, Caducity en Witch Trail. Nu maken ze bokkige (ik kon deze niet laten liggen) en bonkerige black.Lees verder ›
De bandnaam Grief Ritual doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een doommetalband of iets wat die richting opgaat. Schijn bedriegt echter, want Grief Ritual blijkt een band te zijn uit de blackenedhardcorescene. Weliswaar voorzien van een metalen randje. Op beter gezegd rand. Een band ook met een politieke boodschap, zo gaat het nummer Telluric over het falend beleid van de regering van het Verenigd Koninkrijk. Dit onderwerp heeft niet direct mijn interesse, dus laat ik mij vooral bezig houden met de muzikale invulling van Spiritual Disease.Lees verder ›
De Oostenrijkers van Edenbridge debuteerden in 2000 met Sunrise In Eden en zijn met dit album toe aan nummer tien. Steevast levert de band een goede portie symfonische metal waarbij heavy riffs hand in hand gaan met synthesizers en waar progressieve metal nooit ver weg is. Op Shangri-La wordt niet van dit stramien afgeweken.Lees verder ›
Ga je mee olifanten kijken? Die vraag kan gesteld worden om iemand uit te nodigen mee te gaan naar de dierentuin, of je vraagt een persoon om samen een LSD-trip te maken. In het geval van The Offering wordt het geen muzikaal rondje tussen de familie- en schoolreisgezelschappen, die muffe pinda's de hokken in staan te gooien, maar wordt het een kleurrijke en schizofrene luistertrip waarin je binnen de eerste twee minuten van het eerste nummer WASP (ook in dierentuinen geen gebrek aan die klootviolen rondom de overvolle prullenbakken, maar dat terzijde) door alle genres binnen de zware regionen wordt meegesleurd.Lees verder ›
In 2017 wordt Zoetermeer verkozen tot de meest bijvriendelijke gemeente van Nederland. Hier wordt dan ook trots naar verwezen zodra je de gemeentegrenzen binnenrijdt, door een bordje met de heerlijk allitererende slogan: ''Zoetermeer zoemt''. Je moet er niet aan denken dat de gemeente Tytsjerksteradiel die eer was toegekomen. Maar we zijn er niet om het over vliegende honingwerkers te hebben. Neen, vanavond zoemt Zoetermeer om een heel andere reden. De Zweedse progmetallers van Soen komen namelijk naar De Boerderij in Zoetermeer. Zware Metalen trok die kant op voor een openhartig gesprek met de sympathieke frontman Joel Ekelöf. Lees verder ›
Zes jaar nadat de Australische band Asylum in 2016 de EP Concealed Death uitbracht is er nu het eerste volledige album. Tyranicide is de naam en we treffen er negen nummers op aan met een totale speelduur van een krappe veertig minuten.Lees verder ›
Raven… wie kent deze niet? Opgericht in 1974 in Engeland door de broers John en Mark Gallagher. Bands die uit die tijd stammen hebben ondertussen óf een cult status, óf zijn door gebrek aan publieke belangstelling allang gestopt, óf hebben er zelf zoveel plezier in en schijt aan de verkoopaantallen dat ze gewoon stug door gaan. Raven valt zeker in die laatste categorie, maar stiekem toch ook wel een beetje in de eerste. Ik zal dat met een beetje terugwerkende kracht toelichten. Lees verder ›
In Café Zware Metalen gaan we op zoek naar de mens achter de metal, of de metal achter de mens. Wie is de metalmens in al zijn verscheidenheid? We leggen de focus op de concert- en festivalganger, de platenlabeleigenaar, de barman, de buurman, de lichtman, de verpleegkundige, de politicus of de leraar. Wie je ook bent en wat je ook doet, we hebben allemaal een ding gemeen: metal! In deze rubriek gaan we in gesprek met jou! Want waar komen immers de leukste, meest spontane en luchtige gesprekken tot stand? Juist: in het café. Deze week treffen we Christophe. Tevens zal dit het één na laatste artikel zijn van deze reeks.Lees verder ›
Na enkele singles komt het Franse Hrafngrimr - uit te spreken als “ravengrimar”, dat bekt en leest toch net wat makkelijker en betekent "diegene die het havenmasker draagt" - met zijn eerste EP Hólmganga. De band weet er meteen zijn eigen plekje mee te vinden in het drukker wordende Noordse folkgenre, ook al zijn de vier nummers naar mijn eigen gevoel niet allen even sterk. Maar laat dit je niet afschrikken, meer nog: luister zeker eens naar het prachtige Vinátta. Lees verder ›
“Hei Elei Kuck Elei”, ik geef toe: het zijn de enige woordjes Letzeburgs die ik ken. Dat is de taal van het Groot Hertogdom Luxemburg. En die Hei Elei Kuck Elei was de titel van een nieuwsuitzending op tv. Wat heeft dat te maken met Shadow People van My Own Ghost? Vrij weinig, op het gegeven na dat My Own Ghost ook uit het kleine Groot Hertogdom Luxemburg afkomstig is.Lees verder ›
Carrrrrrnal Desecrrrrration. Belgische brouwer van black en death metal, uit Antwerpen. Vier jaar anciënniteit onder deze banner, maar de bandleden haalden heel wat jaren binnen in de sector via bands als Warbeast Remains, Suhrim en Battalion. Sacrificial Death is de debuutplaat van deze heren.Lees verder ›
