Headlines

Een soloproject van ene James Hammontree, dit Black Magnet. Hallucination Scene is het eerste dat de multi-industrialist van Oklahoma vormgeeft. Wij kenden hem ook niet, maar zijn meest tot de verbeelding sprekende precedent - als het waar is wat Discogs zegt - is zijn betrokkenheid bij een Mammoth Grinder-release. Daar vinden we evenwel geen dubbelcheck van terug. Het was vooral de omschrijving ‘punishing industrial metal’ waarmee de zwarte magneet ons aantrok.Lees verder ›

DIY Rapcore uit Nederland. Ik verzin het niet! Ammo met Cold Sick Life maakt muziek in de trant van Biohazard en Rage Against the Machine. De band ontstond in 2018 en dit is voor zover ik kan zien een debuutalbum. Een vet logo erbij, daar gaan we!Lees verder ›

Ulcerate is geen makkelijke band om te reviewen. Mijn collega Hypnos kwam er niet uit en schoof hem onder de tafel door. Ofwel je houdt van de muzikaliteit, techniek, ingewikkelde drums, en dissonante riffs, ofwel je veracht al dat monotone en pretentieuze gepingel. De (on)orthodoxe technische death metal met een blackmetalsfeer van deze Nieuw Zeelandse band weet al een aantal jaren de metalwereld te boeien. Ik begrijp de tegengestelde meningen. Alleen hebben de haters volgens mij gewoon niet vaak genoeg naar Ulcerate geluisterd. En als deze band je dan grijpt, dan lig je vervolgens als een triestig hondje op je rug met je pootjes naar boven.Lees verder ›

Er wordt wel eens gezegd dat Belgen “down to earth” zijn: geen gedoe, geen tierlantijntjes, maar geconcentreerd op de essentie. Op wat écht telt. Belgen zijn als de knotwilgen langs Vlaamse velden: robuust en onverstoorbaar, met hun wortels diep verankerd in de ondergrond. Die ondergrond, dat is de onderzijde van het bestaan, de kern van alles, het fundament van het leven. Een onderwereld waar we nooit aan kunnen ontsnappen. Die ondergrond is nether.Lees verder ›

Deze vier Noren spelen black metal, verrast ons dat? Nee, natuurlijk niet. Dit Scandinavisch land is de bakermat bij uitstek. Nu, niet alles afkomstig uit Noorwegen is van uitmuntende kwaliteit, toch? Dat is in het dagelijks leven ook vaak niet het geval. Niet alles uit de frituur is even lekker. Niet alles wat uit een tapkraan komt is te drinken. Of vergis ik me? Zou kunnen, je mag me corrigeren.Lees verder ›

Hoera! Blue Öyster Cult heeft een nieuwe plaat uit en noemde deze Mediocrity! Of nee wacht... dat is de titel die ik deze zelf gaf! De oorspronkelijke titel luidde immers The Symbol Remains. Ja, ik ga er geen doekjes om winden: deze plaat kostte me bij momenten moeite om te beluisteren. Bij momenten, want er staan ook aardige songs op. Het is het eerste album van Blue Öyster Cult in ruim negentien jaar. Dit verdient dus zeker de nodige aandacht, ook al is het een band die bij menig millennial geen belletje zal doen rinkelen.Lees verder ›

Het Oostenrijkse Visions of Atlantis bood dit livealbum ter review aan bij uw favoriete e-zine. A Symphonic Journey To Remember, aldus de veelbelovende titel van het werk. De symfonische metalband heeft door de jaren heel wat line-ups versleten. Op deze DVD speelt de band voornamelijk werk van het laatste album, afgewisseld met wat hitjes. Dat is een logische keuze. Het is de natte droom van elke symfonische band: samen met een orkest spelen. Op deze liveregistratie kreeg Visions Of Atlantis die mogelijkheid. A Symphonic Journey To Remember werd in 2019 opgenomen op het BANG YOUR HEAD!!! Festival met het Tjechische Bohemian Symphony Orchestra Prague.Lees verder ›

Album nummer vier van het Zweedse Volturyon, een death metal band die opnieuw via ViciSolum Productions gereleased wordt. In het verleden een beetje kort door de bocht benoemd als Cannibal Corpse-kloon (maar wel een goeie) en sindsdien een half dozijn bezettingswissels doorgemakt. Andreas Olander, gitarist van de band, is inmiddels vertrokken en doet het goed met de blackmetalformatie Ages. Op dit album is hij wel nog te horen.Lees verder ›

Dat Zweden vlotte muziekjes kunnen produceren weet de hele wereld sinds de overwinning van Abba met Waterloo op het Eurosongfestival van 1974. Diamond Dogs mag dan muzikaal uit een heel ander vaatje tappen, toch is Atlantic Juice een plaat die swingt als een tiet. Op die ene ballade, You Captured My Smile, na dan. Moet nu iedere metalliefhebber naar de platenboer hollen? Nee, zeker niet, want Diamond Dogs kun je in de verste verte niet catalogeren als metal. Als wat dan wel? Eerder als eenvoudige, eerlijke rechttoe rechtaan rock ‘n’ roll. Met nummers die refereren naar de The Rolling Stones, The Faces of The Black Crowes, maar evengoed een snuif Sweet bevatten of al eens klinken als Status Quo in de jaren '80.Lees verder ›

Deze supergroep bestaat uit (maar liefst) Donald Trump, Vladimir Poetin en Kim Jong-un, drie leiders die de reputatie hebben nog wel eens een gevaarlijk wedstrijdje “Wie heeft de langste?” te spelen. Als zij niet bezig zijn de wereld op scherp te zetten, houden ze ervan om zich muzikaal te laten gelden. Dat doen ze dan in dit Nuclear Power Trio dat met A Clear And Present Rager de wereld tot volgzaamheid slaat middels vijf volledig instrumentale tracks.Lees verder ›

IJsland: het land van ijs en vuur. Thuis van vulkanen, gletsjers, geisers en adembenemende landschappen. Maar ook een plek waar eenzaamheid, kou en donkere dagen het gemoed bezwaren. De perfecte voedingsbodem dus voor allerlei vormen van black metal, en dat zullen we geweten hebben. De bandnaam betekent letterlijk “desolaat”, en dat is ook precies het gevoel dat hier wordt overgebracht. Auðn is deprimerend, Auðn is ijskoud, Auðn is pikzwart. En ik kan nu al verklappen dat dat op het nieuwe album, Vökudraumsins Fangi (“De droom van de gevangene”), nog veel meer het geval is dan op de vorige twee releases.Lees verder ›

Een portie vlak geproduceerde power metal speelt het Cypriotische Harmonize op Warrior in the Night. Denk aan de jaren '80 en dan zonder gilletjes en pit. Harmonize doet standaard klassieke heavy/power metal. De band begon als thrashband, maar evolueerde tot de heavy metal die nu wordt gemaakt.Lees verder ›

Ja, we mogen weer! We hebben weer doom metal te pakken. Het Zweedse Draconian is een grote speler in dit genre en produceert keer op keer zeer solide albums. Nu, vijf jaar na het laatste album, is het de beurt aan Under A Godless Veil om ons opnieuw omver te blazen. De sfeerverlichting gaat aan, de capouchon van mijn hoodie gaat op, ik pak er een biertje bij en slinger de plaat gauw aan.Lees verder ›

Er staan negen nummers op je nieuwe plaat en je noemt het een EP... Wie doet nu zoiets? Wel de kerels van Bring Me The Horizon. Wie? Ja, die kerels die met platen als Count Your Blessings uit 2006, Suicide Season uit 2008 en meer recent in 2019, Amo kwamen. Oliver Sykes en bandleden hebben op deze plaat - die de afschuwelijke titel Post Human: Survival Horror meekreeg - de hulp ingeroepen van een heel arsenaal aan vrienden en vriendinnen. Wie passeert de revue? Amy Lee (Evanescence), Yungblud (Engelse singer - songwriter), Babymetal (echt?) en Nova Twins (Engels rockduo).  Tja, dan stel ik me al meteen de vraag, is dit allemaal van doen? Is dit allemaal nodig? Gaat het niveau alzo omhoog of helemaal de tegenovergestelde richting uit?Lees verder ›

Ik ben het vergeten, maar het moet een jaar of vier geleden zijn. Ik stond toen in een oude, ondergrondse bunker in Aken te kijken naar een Duitse blackmetalband. Dat bleek Beltez te zijn. De heren maakten meteen indruk. Niet alleen door hun muziek maar ook door het immense pedalenbord dat een van de gitaristen bij zich had. Het nam zowat een kwart van het podium in beslag. Ik dacht nog, Here Jezus, wat moet er toch allemaal gedaan worden om een bepaald geluid uit een box te laten komen. Ik ben meer van de instelling 'insteken die kabel en spelen maar!'.Lees verder ›