Headlines

Daar zijn ze weer, de mannen van Orbit Culture! Deze keer keert de band, met als stralende middelpunt in zijn universum zanger en songwriter Niklas Karlsson, terug met de EP Shaman. Iets meer dan een jaar geleden brachten deze Zweden de derde langspeler Nija uit, die zowel internationaal als door onze eigen Marleen goed ontvangen werd. Hierbij haalt de band inspiratie uit Metallica (de eerdergenoemde liedjesschrijver is nogal een fanboy), maar laat zich vooral niet beperken door muzikale hokjes. De basis laat zich echter kenmerken door een mix aan melodic death metal en thrash metal, met een flink industrieel randje.Lees verder ›

Is het megalomaan of gewoon praktisch om je eigen naam voor je band te gebruiken? In het geval van Roderick Van Den Brink denk ik het laatste, want het bekt niet echt lekker voor alternatieve metal/rock. Maar ach, Devin Townsend kan het ook, dus waarom niet? Alle kritiek op de naam terzijde, heeft dit soloproject wel een erg gave en nobele insteek. Buiten dat de muziek lekker knalt - maar daar komen we zo toe - is dit een non-profit soloproject. Alle opbrengsten van de Sleeping Giants-EP gaan naar het Jeugdfonds Sport & Cultuur.Lees verder ›

Wat is de mens? Is de mens een drager van rechten, en waardig genoeg om een uniek moreel aanzien te krijgen? Is de mens uniek in zijn vermogen om te denken en zijn eigen bestaan in vraag te stellen? Is wat ons mens maakt een ziel die ons in staat stelt om onze werkelijkheid te transcenderen? Of is de mens gewoon een ordinaire poepmachine? Drittmaskin (poepmachine in het Noors) geeft u het antwoord.Lees verder ›

Ondanks de vele reviews die Zware Metalen dagelijks uitkotst ga je bij de zoekfuncties onder de naam Employed To Serve weinig tot niets vinden. Dat verwijt ik al mijn collega-redacteuren overigens niet want ondanks het feit dat deze Engelse band met Conquering inmiddels al 4 volwaardige platen op zijn naam heeft staan, is het grote succes nog altijd uitgebleven. Eternal Forward Motion uit 2019 heeft weliswaar al terecht wat schot in de zaak gebracht op het gebied van naamsbekendheid en een aanstaand tour met het machtige Gojira zorgt wellicht voor nét dat laatste zetje dat de Britten nodig hebben. Dat laatste zetje kan het vijftal extra krachtig etaleren met deze nieuwste telg.Lees verder ›

Muse of the Nightside is een debuutalbum met doom en black metal of iets dergelijks. Volgens het begeleidend schrijven: "Het album verkent dat slagveld tussen het Id en het Ego - het barbaarse primitivisme dat uit elkaar is gescheurd en omgevormd tot griezelige avant-garde vormen." Gossie.Lees verder ›

Jaaaaa! Hier is hij dan! KK Downing strikes back! Het is ondertussen al ruim tien jaar geleden dat deze meneer uit Judas Priest stapte en ik heb hem al die tijd intens gemist. Aanvankelijk leek het erop dat Kenneth Keith Downing Jr. en zijn vroegere kornuiten in alle vrede en liefde uit elkaar waren gegaan, maar zoals bij de meeste echtscheidingen was dit allemaal maar schijn. De vuiligheid kwam al snel bovendrijven. Het leek erop dat Downing helemaal niet met pensioen wilde en hij gewoon moeite had met de muzikale richting die Judas Priest was ingegaan, alsook de kwaliteit van de live-optredens én de relaties met de overige bandleden. Downing had een time-out nodig, maar wilde Judas Priest niet definitief afsluiten. Hij had al snel spijt van zijn beslissing om de band te verlaten.Lees verder ›

De meeste lezers van Zware Metalen hebben schijt aan crustbands. Maar ik ga u zeggen: crustpunk heeft ook schijt aan u. Gestaag gaat een band als Illvilja door met melodieuze crustpunk maken zoals dat de Zweden betaamt. Op deze EP, genaamd Mörkret, doet de band dat bovendien behoorlijk verdienstelijk. Ten opzichte van het opgefokte Livet (2019) hoor je hier bijvoorbeeld een stuk minder d-beat en meer neerslachtigheid, black metal en melodie.Lees verder ›

Even leek het alsof CJ McMahon een heuse black/deathmetalband had opgericht toen ik Shamantic in de cd-speler deed. Saturnian Mist is echter een gezelschap van Finse heren. De mannen gaan al een tijdje mee (2006) en brachten twee andere langspelers uit in 2011 en 2015. Het is Saturnian Mist te doen om satanisme, mysticisme en esoterie.Lees verder ›

Als we ons juist geïnformeerd hebben, bracht tHE mÜRGEN dit Educational Hazard vorig jaar al uit. Toch bieden de Italianen die tweede langspeler nu pas aan bij de media. Dat moeten ze zelf weten. Wat ze ook zelf moeten weten is dit: als je je muziek aanbiedt als industrial metal, komt die meestal bij iemand terecht die dat genre lief heeft. Blijkt er dan iets heel anders te horen te zijn, dan hoef je geen hoge educatie genoten te hebben om in te zien dat er gevaar op een kraakrecensie bestaat.Lees verder ›

Wat een bekende naam heeft deze band… Denkt u dat ook al? Voor de thrashliefhebbers zal het vast duidelijk zijn dat het hier gaat om de titel van een nummer van Sepultura. Dat is ook zo gek nog niet, want The Troops of Doom is opgericht door Jairo ‘Tormentor’ Guedz. En laat dat nou de gitarist/bassist zijn op de allereerste split en het debuutalbum van Sepultura!Lees verder ›

Mark Tremonti is allang geen onbekende meer. De Amerikaanse gitarist stond niet alleen aan de wieg van Creed en Alter Bridge, inmiddels timmert hij ook flink aan zijn eigen solocarrière. Daarmee treedt Mark Alter Bridge-zanger Myles Kennedy in de voetsporen aangezien beiden overal en nergens op lijken te duiken en dat niet geheel zonder progressie en resultaat.Lees verder ›

De Britse blackmetalveteranen van Old Forest behoeven voor velen onder onze lezers geen introductie meer, maar geen recensie is compleet zonder een beetje achtergrondinformatie en dus stel ik ze graag nog eens aan u voor. Old Forest, dat zijn eigenlijk Kobold en Beleth. Kobold (onder andere gekend van In the Woods... en The Meads of Asphodel) is verantwoordelijk voor de vocalen en de synths, Beleth voor de gitaar en basgitaar. Tot 2015 nam Grond de drums voor zijn rekening, maar sinds het album Dagian wordt het slagwerk uitbesteed aan Anders Kobro, die ooit actief was in een handjevol “bekendere” bands, zoals Blood Red Throne en Carpathian Forest.Lees verder ›

Maar liefst dertien nummers staan er op de vijfde langspeler van deze uit Aarau afkomstige Zwitsers. Dit Majesty Of Silence brengt melodische black metal of zou dit toch moeten doen. De totale speeltijd van dit nieuwe album overstijgt ruim het uur. Ik ben benieuwd of ik er gedurende de hele tijd mijn volledige aandacht aan kan schenken. Volgens mijn bescheiden mening duurt een degelijke plaat immers niet meer dan een helft van een voetbalwedstrijd, vijfenveertig minuten dus. Daarbij komt dat het oog ook wel wat wil en als je dan zo een gedrocht van een albumcover ziet, dan bedruipt me toch enig ongemak en begint mijn buikgevoel me ook al te waarschuwen. Nu al?Lees verder ›