Hyperion – Elysia

Een veelbelovend debuut kan verwachtingen voor toekomstige releases flink opschroeven. Ook, of misschien wel juist, wanneer de opvolger tien jaar op zich laat wachten. Het Zweedse Hyperion wist in 2016 met het album Seraphical Euphony de aandacht te trekken door melodieuze black metal te verweven met de kracht van death metal en een uitgesproken gevoel voor harmonie. Met Elysia verscheen op 6 november via Willowtip Records de opvolger. Volgens de band krijgt de vertrouwde formule ditmaal een nog gelaagdere invulling. De vraag is of en hoe het Zweedse vijftal die ambities weet te verenigen met de overtuigingskracht van hun eersteling.

Ook op het nieuwe album combineert de band melodieuze black en death metal, maar ditmaal is het geheel, precies zoals de band op voorhand beloofde, complexer en gedetailleerder uitgewerkt. Nummers als Paraphrosynia, Perennial Transcendence en The Primordial Wellspring tonen aan dat de band rijker is geworden aan melodieën, dynamische contrasten en symfonische arrangementen. Op Elysia word je overladen met in elkaar grijpende gitaarpartijen, tempo- en sfeerwisselingen en orkestrale inkleuring. Het samenspel van melodieuze gitaren en orkestrale partijen geeft de muziek een weidse, meeslepende klank die de kracht van de felle passages vergroot. Daarmee komen de Zweden verder los van het geluid van hun debuut, waarop ze vooral teerden op “de betere restjes van overgebleven nostalgie voor Zweedse en Noorse meloblack van net voor de eeuwwisseling.” (dank, Bart!)

De muziek van Hyperion ontvouwt zich als omvangrijke vertellingen, waarin elke melodie en tempowisseling een nieuw hoofdstuk inluidt. De rijkgeschakeerde arrangementen voeren je langs uitbundige passages, onheilspellende wendingen en momenten van bezinning. De band zoekt veelvuldig naar momenten, zoals halverwege Nefarious Sacrament of the Immorals en Perennial Transcendence, waarop de felheid wijkt en de ingetogenheid het overneemt. Op de sterkste momenten bouwen die contrasten de spanning eerst op en winnen de daaropvolgende uitbarstingen aan impact. En toch ontkom ik niet aan de indruk dat de overgangen naar ingetogen passages op enkele momenten ook te abrupt zijn aangebracht. De ingetogen passages sluiten dan te weinig aan op het voorafgaande geweld, waardoor de opgebouwde spanning verloren gaat. Ook tekstueel zoekt Hyperion het in grootse vertellingen, die uiteenlopen van het beleg van Troje (Iliou Persis) tot een onheilspellende veroveringstocht door de ruimte (Fides Novem).

Zoals wel vaker is de kracht van het album, de complexere inkleuring, tegelijkertijd de achilleshiel. De muziek op Elysia is op momenten overvol. In nummers als Fides Novem, Paraphrosynia en Epoch’s Eventide raakt de balans soms zoek door de lange, druk gearrangeerde passages en de opeenstapeling van ideeën. Sommige motieven worden te vaak herhaald of te ver doorgevoerd. Ook de akoestische gitaar, piano en atmosferische passages krijgen soms meer ruimte dan de composities verdragen. Die elementen brengen weliswaar afwisseling tussen felheid en ingetogenheid aan, maar voegen tegelijkertijd zoveel kleuren en stemmingen toe dat de samenhang en zwaarte eronder lijden. Elysia vraagt veel van de luisteraar doordat de complexiteit geregeld de herkenbaarheid verdringt. Het helpt daarbij ook niet dat het album vierenzeventig minuten duurt. Die ruime speelduur geeft de band volop gelegenheid om ideeën uit te werken, maar legt ook het gebrek aan dosering bloot.

‘Minder is meer’, luidt de bekende stelregel die architect Ludwig Mies van der Rohe omarmde. Ook Hyperion had daar op momenten zijn voordeel mee kunnen doen. Wat minder herhaling en een selectievere inzet van de symfonische en akoestische uitstapjes hadden de sterkste melodieën meer ruimte gegeven. Juist door enkele ideeën te schrappen, had de overgebleven rijkdom aan kracht kunnen winnen. Doordat die keuzes uitblijven, dreigt Elysia te bezwijken onder een stortvloed aan ideeën en arrangementen.

Score:

79/100

Label:

Willowtip Records, 2026

Tracklisting:

  1. Rapturous Overture
  2. Nefarious Sacrament of the Immorals
  3. Fides Novem
  4. Iliou Persis
  5. Paraphrosynia
  6. Perennial Transcendence
  7. Vigil of Longing
  8. Epic of Tribulation
  9. Epoch’s Eventide
  10. The Primordial Wellspring

Line-up:

  • Erik Molnar – Gitaren, synthesizer
  • Joel Hagroth – Gitaren
  • Mikael Malm – Gitaren
  • Raul Vicente – Basgitaar
  • Mauritz Flodin – Drums, orkestraties

Links: