Een veelbelovend debuut kan verwachtingen voor toekomstige releases flink opschroeven. Ook, of misschien wel juist, wanneer de opvolger tien jaar op zich laat wachten. Het Zweedse Hyperion wist in 2016 met het album Seraphical Euphony de aandacht te trekken door melodieuze black metal te verweven met de kracht van death metal en een uitgesproken gevoel voor harmonie. Met Elysia verscheen op 6 november via Willowtip Records de opvolger. Volgens de band krijgt de vertrouwde formule ditmaal een nog gelaagdere invulling. De vraag is of en hoe het Zweedse vijftal die ambities weet te verenigen met de overtuigingskracht van hun eersteling.
De muziek van Hyperion ontvouwt zich als omvangrijke vertellingen, waarin elke melodie en tempowisseling een nieuw hoofdstuk inluidt. De rijkgeschakeerde arrangementen voeren je langs uitbundige passages, onheilspellende wendingen en momenten van bezinning. De band zoekt veelvuldig naar momenten, zoals halverwege Nefarious Sacrament of the Immorals en Perennial Transcendence, waarop de felheid wijkt en de ingetogenheid het overneemt. Op de sterkste momenten bouwen die contrasten de spanning eerst op en winnen de daaropvolgende uitbarstingen aan impact. En toch ontkom ik niet aan de indruk dat de overgangen naar ingetogen passages op enkele momenten ook te abrupt zijn aangebracht. De ingetogen passages sluiten dan te weinig aan op het voorafgaande geweld, waardoor de opgebouwde spanning verloren gaat. Ook tekstueel zoekt Hyperion het in grootse vertellingen, die uiteenlopen van het beleg van Troje (Iliou Persis) tot een onheilspellende veroveringstocht door de ruimte (Fides Novem).
‘Minder is meer’, luidt de bekende stelregel die architect Ludwig Mies van der Rohe omarmde. Ook Hyperion had daar op momenten zijn voordeel mee kunnen doen. Wat minder herhaling en een selectievere inzet van de symfonische en akoestische uitstapjes hadden de sterkste melodieën meer ruimte gegeven. Juist door enkele ideeën te schrappen, had de overgebleven rijkdom aan kracht kunnen winnen. Doordat die keuzes uitblijven, dreigt Elysia te bezwijken onder een stortvloed aan ideeën en arrangementen.
Score:
79/100
Label:
Willowtip Records, 2026
Tracklisting:
- Rapturous Overture
- Nefarious Sacrament of the Immorals
- Fides Novem
- Iliou Persis
- Paraphrosynia
- Perennial Transcendence
- Vigil of Longing
- Epic of Tribulation
- Epoch’s Eventide
- The Primordial Wellspring
Line-up:
- Erik Molnar – Gitaren, synthesizer
- Joel Hagroth – Gitaren
- Mikael Malm – Gitaren
- Raul Vicente – Basgitaar
- Mauritz Flodin – Drums, orkestraties
Links:

