Headlines

Hoewel het eerste deel van de bandnaam anders doet vermoeden komt ook aan Aeon Zen een einde en het is aan dit Transversal om de band ten grave te dragen. Dat doet de plaat met de klasse en waardigheid die je bij een dergelijk afscheid eigenlijk steeds hoopt te ontmoeten. Hier is geen sprake van een achteloos legen van het demodressoir, maar veeleer van een liefdevolle laatste omarming waarin nog eenmaal het geleden leven wordt gevierd en gevoeld.Lees verder ›

Dat thrash metal al lang niet meer alleen uit de Bay Area komt, is inmiddels algemeen bekend. Het Finse Prestige debuteerde in 1988 met een demo. Het waren de hoogtijdagen van de thrash en bands in dit genre schoten als paddenstoelen uit de grond. Meestal werd er vervolgens zo om de twee jaar een album uitgebracht. Prestige doet het wat dat betreft rustiger aan: Reveal The Ravage is pas album nummer vier.Lees verder ›

Het jaar 2019 doet ons inmiddels vooral nog denken aan het jaar waarin de wereld een tikkeltje minder vreemd was én het coronavirus grip op de mensheid kreeg. Ook verscheen aan de start van dat jaar het prima When The World Becomes Undone, het derde album van A Pale Horse Named Death. De ironie.Lees verder ›

Requiem draait al een kleine vijfentwintig jaar mee en is met Collapse Into Chaos toe aan album nummer acht. De bijgeleverde biografie rept van een band die, op basis van het verleden en de huidige toestand, ziet dat de wereld ten onder zal gaan en al het leven af zal sterven. Dat klinkt ongeveer net zo voorspelbaar en cliché als de paringsdans van een korhoen: het komt met regelmaat voorbij en geneukt wordt er toch wel.Lees verder ›

Een tijdje geleden kreeg ik een heel nette CD in de bus. In een mooi glanzend zwart hoesje, met een stilistisch heel geslaagde coverafbeelding. Een wit geitje loopt erop door het bos en komt daar een vierhoornige bok tegen. Daarboven prijkt het grillige logo van Argesh, gekroond met de omega, de Griekse letter die het einde symboliseert. Daarin prijkt een mystiek pentagram.Lees verder ›

Het Caudijnse Juk was een vernedering die de Romeinen ondergingen in de tweede Samnitische oorlog. Gezien de jaartallen op de albumtitels op La Forche Caudine, refereert Dawn of a Dark Age direct hieraan. La Forche Caudine (De smederij van Caudium) is het zevende werk van de Italiaanse multi-instrumentbespeler Vittorio Sabelli. Hij wordt bijgestaan door een leger aan gastmuzikanten. Het resultaat is muziek voor een zeer, zeer select publiek.Lees verder ›

Tundra, dat is een Italiaanse blackmetalband. Opgericht in 2002, bekend van zijn gitarist Pesten, die eigenaar is van Slava Satan Records. Slava Satan Records bracht in 2019 ook deze langspeler uit, The Darkening Sky, die nu opnieuw op cassette door het Nederlandse Knekelput Recordings wordt heruitgebracht. De naam Tundra passeerde al enkele keren op Zware Metalen, bijvoorbeeld tijdens de split met Korium en de recente compilatie van Knekelput Recordings, Deze nieuwe langspeler is de vierde in de geschiedenis van de Italiaanse band, qua splits ligt het aantal veel hoger.Lees verder ›

Een Franse band met een Franstalig album in onze lijst met te recenseren albums: dat valt op en trekt als taalliefhebber snel mijn aandacht. Vlug even googelen: o ja, dat klinkt helemaal niet slecht. Et voilà, Le Berceau Des Dieux (in het Nederlands: de bakermat / wieg van de goden), het debuutalbum van Tentation (vertaald: verleiding) staat op mijn lijstje.Lees verder ›

In een wereld die onder hoogspanning lijkt te staan (komt al dan niet door de stand van de planeten, naar ik begrijp) plant Full Of Hell met Garden Of Burning Apparitions nog maar eens een vlijmscherp mes tussen de schouderbladen van onze “pale blue dot” en begint te draaien. De dolk van dienst is net als op voorganger Weeping Choir gesmeed uit een ijzersterk amalgaam van ouderwetse maar digitaal verstoorde deathgrind, hardcore en elektro. Meer is er niet nodig om in korte tijd - de plaat duurt net geen 21 minuten -  stevig wat schade aan te richten.Lees verder ›

De Québécois van NecroticGoreBeast zijn terug! Normaal gesproken is dit soort gore 'Excremental Hemorrhage Fisting' smeerlapperij het terrein van mijn collega Kris Hadermann. Helaas beschik ik niet over eenzelfde taalvirtuose pen, dus u zal het moeten doen met mijn boerenbeschrijving. Aan de andere kant is dat in het geval van NecroticGoreBeast niet zo'n probleem. De band maakt een vorm van brutal death metal die klinkt alsof een stel boeren gier in een gierput aan het rondpompen is.Lees verder ›

Alda was vroeger een struise dame die werkte in de lokale superette en was ook een koopgrage overbuurvrouw. Alda blijkt nu ook gewoon een blackmetalband te zijn uit de Verenigde Staten van Amerika. Meer nog de heren en de dame in kwestie, blijken afkomstig te zijn uit Eatonville, Washington. Wie goed oplet weet dat dit maar op een steenworp afstand ligt van Portland, Oregon. En laat dat net de regio zijn waar de heren van Uada actief zijn. Jake Superchi van Uada heeft Alda geholpen met het opnemen van deze plaat.Lees verder ›

Voor fans van Demon King, Bleak Flesh en Chaos Sanctuary... zo lees ik in de meegeleverde informatie bij de derde plaat van dit Amerikaanse duo Death's Eminence. De heren Carlin en Knoerl staan in voor de muziek en de teksten doch ook voor een gedeelte van de productie. De mix en het masteren hebben ze uit handen gegeven. Ik moet zeggen veel indruk maakt het productionele aspect niet.Lees verder ›