Headlines

De Oostenrijkse band Anomalie ken ik vooral van hun eerste platen: Between The Light en Refugium. Deze twee heren, want zo staat het toch in de biografie (of is het een éénmansband met grondlegger Marrok die de lakens uitdeelt en het werk verdeelt), brengen post-black metal. Tranceformation, dat uitkomt via het AOP label, is intussen het vierde volwaardige album. Ergens in 2017 verscheen ook nog Visions. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik deze toch over het hoofd heb gezien. Op de nieuwe plaat kunnen we ons eveneens verwachten aan een gastbijdrage van Enthroned-frontman Nornagest, doch ook Rotting Christ-boegbeeld Sakis Tolis is van de partij. Beide heren kan je beluisteren respectievelijk op nummer twee en vijf van de plaat.Lees verder ›

Voordat we Sumerian Promises van Sijjin eens deftig gaan bespreken, is het goed een klein kijkje te verschaffen in de Zware Metalen-keuken (ook wel Hell’s Kitchen). Gemiddeld ontvangen we elke week meer dan honderd nieuwe promo’s. In eenzelfde periode van zeven dagen worden er maar (“maar”) 21 tot 28 recensies op de site geplaatst. Dat brengt onherroepelijk met zich mee dat een aanzienlijk deel van de promo’s steeds verder wegzakt in de donkere krochten van onze Zware Lijst zonder besproken te worden. Ook het op 12 november 2021 uitgebrachte debuutalbum van Sijjin dreigde dat eenzame lot te ondergaan. Dat konden we toch niet over onze kant laten gaan. Daarvoor spreekt de old school death metal met wat blackmetalinvloeden simpelweg te veel aan.Lees verder ›

Mijn Latijn is niet zo goed, maar na een snelle Google vertaalslag kwam ik er achter dat de naam van K Amon K’s debuutplaat Arca Ende Aeterna vertaalt naar iets in de lijn van ‘De Eeuwige Ark’. Of het hier de Arc de Triomphe of om die ene van Noach betreft, is vooralsnog niet duidelijk. Wat wél duidelijk is is, is dat we een achttal overdonderende (post-) blackmetalnummers voor onze kiezen krijgen.Lees verder ›

Net voor de beste Deense deathmetalband ooit helemaal tot bloei kwam, bracht hij in 2000 op het Deense Mighty Music het album Soul Collector uit. Mighty Music was toen effectief nog een machtig label en met Soul Collector kregen we 33 minuten lang Duitstalige death metal voorgeschoteld die ouderwetse oorlogsdeathmetalriffs combineerde met verstaanbare brute holenmensgrunts, gebeten screams, mannelijke en vrouwelijke basgitaar en vooral: Reno Kiilerich. Een drummer die in mijn ogen één van de meest indrukwekkende 'blastbeaters' ooit is en probleemloos zowel extreme black- als grindvariaties ten toon spreidt (spreidde).Lees verder ›

De laatste keer dat ik een plaat van High Roller Records in de handen had was het een gevalletje jammer. Het label heeft echter ook Fortress gestrikt, en dat is godverdomme andere koek! Neoclassical Heavy Metal, met hoofdletters, fabriceert deze band uit het verre California in de Verenigde Staten.Lees verder ›

Alternatieve rockmuziek en grunge in het bijzonder waren heel populair in de jaren ‘90. Sindsdien ging het wat bergaf met het genre. In die mate zelfs dat vaak wordt gezegd dat rock dood zou zijn. Nou, gelukkig is dit niet het geval. Neem nu Mixed Up Everything. Een Australische band uit Melbourne, bestaande uit vier broers. Deze jongens houden rock echt wel springlevend hoor.Lees verder ›

Ave Maria II. Bij het zien bedenk ik me opnieuw hoe leuk het zou zijn om een schilderij van mezelf te hebben in bloed. Toch maar eens kijken hoe dat werkt. Maxime Taccardi heeft in ieder geval weer zijn eigen bloed gebruikt om dit kunststukje te maken, voor Déhà. Déhà de overactieve Belg die - hopelijk voor hem - gelukkig wordt van iedere dag muziek maken, opnemen en de wereld in sturen, heeft onder eigen naam deze Ave Maria II uitgebracht. Dus ook Ave Maria II, zou je denken? Wel, ja, maar nee. Niet onder zijn eigen naam, wel onder één van zijn 354 andere projecten, genaamd Yhdarl. Er bestaat ook een Duitse blackmetalband genaamd Ave Maria, die in 2011 het album Chapter I uitbracht, dit geheel terzijde.Lees verder ›

Er zijn maar weinig bands die zo goed filmsamples voorzien van een bijpassende muzikale omlijsting als het Britse Maybeshewill. Het nummer In Another Life When We’re Both Cats uit 2009 draait hier nog altijd rondjes. De manier waarop de sample met de intrigerende melancholieke klanken begeleidt vind ik nog altijd fenomenaal. Deze heren uit het Britse Leicester zijn tijdelijk van de radar verdwenen. In 2014 kwam hun laatste wapenfeit uit om het in 2016 even voor gezien te houden. Blijkbaar kriebelde het toch en zijn de heren na een optreden (op verzoek van Robert Smith van The Cure) weer langzaam ideeën gaan verzamelen, die zich een weg vonden naar dit nieuwste werkstuk.Lees verder ›

Het debuut van deze Duitsers Licht An viel bij Zware Metalen niet echt in goede aarde. Opvolger Epidemie mocht rekenen op nog slechtere kritieken. Dat belooft niet veel goeds voor het derde album. In de door de platenmaatschappij bijgeleverde biografie wordt gesproken van een meer eerlijk en in-your-face en rock-gericht album. Het is dan op voorhand moeilijk om objectief te blijven.Lees verder ›

Is het een EP of toch een volwaardig album dit Triumvirat van de Canadezen van Ossuaire? Op deze geluidsdrager staan vijf nummers verzameld en dit alles bevangt je voor net iets minder dan dertig minuten. Wat we weten is dat deze Canadezen reeds indruk op me maakten met eerder werk. Zo bleek Derniers Chants, maar ook Premiers Chants, eveneens uitgebracht door Sepulchral Productions, een meer dan aangename kennismaking met de black metal die de heren produceren. Het bleek black metal te zijn die geschroeid is op de Franse leest en me deed terugdenken aan platen van bijvoorbeeld Bekhira.Lees verder ›

Duistere tijden vergen duistere muziek. Einde recensie, dank u wel! Grapje, natuurlijk, want raad eens wie met een nieuwe plaat op de proppen is gekomen? Jawel, het is het Zweedse Unanimated! Dit is slechts het vierde album in het drieëndertigjarige bestaan van de band, dus laten we gauw gaan luisteren of Victory in Blood inderdaad een overwinning is voor deze Zweden.Lees verder ›

Toen Aephanemer in 2019 het album Prokopton uitbracht, kwam de interesse in het Franse kwartet internationaal relatief snel op gang. Op het album bracht het viertal uit Toulouse een geluid dat het stempel eigen mee kon krijgen. Gepaard met fraaie video’s, opgenomen in de bergen en bossen van Frankrijk, kreeg de symfonische melodieuze death metal een weldadige, verfrissende sfeer mee. Drie jaar verder is de doe-het-zelf mentaliteit ingeruild voor een platenmaatschappij: Napalm Records brengt nu het derde volledige album A Dream of Wilderness uit.Lees verder ›

Het Canadese Délétère brengt met de Duitsers van Sarkrista dit splitalbum uit. Het kreeg de titel Opus Blasphematum mee. Wie de bands wat kent, begrijpt de keuze voor de albumtitel dan ook meteen. Ik ken vooral het werk van Sarkrista, de heren spelen black metal in de Finse traditie. Dat wil dus zeggen, eerder melodieuze riffjes die aan hoge snelheid voorbij denderen. De black metal van de Délétère, uit Quebec, staat me echter zo niet direct voor de geest. De Canadeze blackmetalscene staat erom bekend ook hun muziek te funderen op ijzige melodieuze riffjes doch vaak met een meer paganeske insteek. Het eveneens Canadese Sepulchral productions is de platenboer van dienst. Dit label kennen we van erg sterke releases van bands als daar zijn: Forteresse, Serment, Ossuaire of Sombre Héritage.Lees verder ›

Kerst. Niet iedereen houdt ervan. Helemaal de bijbehorende muziek die tijdens het einde van het jaar wordt voorgeschoteld doet menig persoon kokhalzen van wansmaak. Nou ben ik zelf wel iemand die van wansmaak houdt zal ik maar zeggen. Een lekker kerstnummer gaat er bij mij best in. Vervang je in eerdere tekst het woordje kerst door piratenmetal dan blijft mijn mening nog steeds overeind. En ja, wat mij betreft is piratenmetal een sub-genre van folk(-metal). Ik houd wel van een portie niet al te serieuze en soms tot het overdrevene vrolijke muziek.Lees verder ›

Waaah speedcore! Geen speedmetal neen, speedcore. Deze kregen we via onze muziekbrievenbus binnen, wie ben ik dan om ze te weigeren. In de review van de EP Iniquitous Discord van Acid Enema heb ik uitgebreid mijn liefde voor het speedcoregenre verklaard. Dat jullie allemaal  Legionz Ov Hell‘s Apokalyptik Revelationz moeten beluisteren, de black metal speedcore climax bij uitstek, vermeldde ik al. In de grindcorescene flirt men ook regelmatig met speedcore, zoals dat bijvoorbeeld bij Mulk het geval is. The Berzerker moet ik ook nog droppen hier. Dat er ook een heus metalloze speedcore bestaat die enige vorm van originaliteit heeft en niet per se gericht is op zieke dansfeestjes, dat vergat ik mee te geven.Lees verder ›