Headlines

A slap in the face. Het is hoe het debuutalbum A Kingdom Built Upon The Wreckage Of Heaven van het uit Nottingham (ja, die plaats van de volksheld Robin Hood) afkomstige Outergods doorkomt. Het begin van opener Nocturnal Death geeft je nog even het idee dat alles redelijk timide start, tot de band - en dan vooral zanger Sam Strachan  - intens verbeten uithaalt. En eigenlijk is het vanaf dat moment volop uitdelen en incasseren. Strachan gaat voortdurend over zijn huig en brult, krijst en buldert de nummers op een imposante wijze aan elkaar. Zijn kreten en klanken voegen een extra laag nijd toe aan de plaat, een gevoel van walging en rancune, dat perfect bij de muziek aansluit.Lees verder ›

Nee, niet Carnation, maar Discarnation! Discarnation is een death/doommetalband uit de Gentse regio en is een tweemansformatie. Deze eerste release, deze eerste demo is er eentje die voorzien werd van zes nummers door de heren BC en KP, wie dat dan ook moge wezen. Het is er één die wordt uitgebracht in eigen beheer, vermoedelijk ook enkel digitaal. Jammer vind ik dat. Dit soort releases doet me altijd mijmeren naar lang vervlogen tijden, de tijden waarin tapes en demo's ruilen op fysieke basis schering en inslag was. Die tijden liggen al weer lang achter ons. Dat geruil gebeurt nu gewoon via de digitale weg en dat kan je een goede of slechte zaak vinden, dat doet er natuurlijk nu even niet toe. Laten we ons er gewoon insmijten, ingooien. Ik ben benieuwd welke invloeden BC en KP verwerkt hebben in hun extreme metalvariant.Lees verder ›

Regent het in Hongarije? Of meer precies nog in de regio Györ? Vermoedelijk wel. Het is de heer Mrk Takcs die met zijn band Zivar en zijn allereerste release Permeteg indruk op ons probeert te maken. Permeteg is een EP voorzien van een intro (dat is de lokale regenbui waar ik op doelde) en een outro (obscure geluiden en fluisterende boosaardige stemmen), met daartussenin gemanoeuvreerd vier eigen blackmetalnummers, voorzien van heel wat atmosfeer. De brave man zou zich geïnspireerd voelen door zijn omgeving, maar ook door zijn innerlijke demonen. En dan heb je vermoedelijk heel wat stof om over te schrijven.Lees verder ›

In 2020 bracht het Chileense Demoniac het vrij briljante album So It Goes uit. De progressieve thrash liet zich omschrijven als een kruisbestuiving tussen de onstuimige Teutoonse thrash van Kreator en Destruction en de Zwitserse precisie en techniek van Coroner en scoorde hoog in diverse jaarlijsten. De lat voor opvolger Nube Negra, oftewel zwarte wolk, ligt dan ook wel bijzonder hoog.Lees verder ›

Black Sabbath, Green Day, Blue Öyster Cult en Living Color. Het zijn zomaar wat bandnamen die een kleur in de naam hebben. Wie zegt dus dat muziekliefhebbers níet verslaafd zijn aan kleur. Geheel toepasselijk komt de Zwitserse Seraina Telli (bekend van Burning Witches) daar dan aan met haar tweede solo-album Addicted To Color.Lees verder ›

Monasteries bestaat intussen enige tijd en bracht sinds 2015 drie EP’s uit. Na acht jaar hard werken wordt de band nu opgepikt door Seek & Strike Records, toch wel een gerenommeerd platenhuis met enkele gave bands onder zijn hoede als Burn Down Eden, Draconian Reign en Orbit Culture. De hoogste tijd dus om de eerste langspeler eens op de digitale platenspeler te leggen. Monasteries brengt naar eigen zeggen technische deathcore aan de metalen man. Met de onheilspellende titel Ominous kan dit nooit veel goeds betekenen.Lees verder ›

Dikasterion is een blackmetalband, een soort van verbond, een ondergronds monster dat het noorden en zuiden van België verbindt en dit door middel van compromisloze black metal. Dit Chaos As A New World is een EP geworden die al veel langer geleden had moeten uitkomen via Amor Fati Productions, maar iedereen weet intussen hoe het komt dat dat net niet gebeurde.Lees verder ›

Dubbel zo grauw, dubbel zo grim, dubbel zo duister. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een sinistere, melancholische doch meeslepende nieuwe plaat, die simpelweg vraagt om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het (zwart omrande) gouden lot in handen krijgt. Deze keer behandelen we Et Hav Av Avstand van het uit Noorwegen afkomstige Taake. Cor (favoriete genre: zwaar, zwart, duister en boos) en Joris (favoriete genre: black metal in al zijn facetten) zijn deze keer de gelukkigenLees verder ›

Razende gestoorde black metal, krijgt u daar ook geen genoeg van? Dan hebben de heren van Imperial Crystalline Entombment wellicht goed nieuws voor u. Het Amerikaanse gezelschap met bandleden afkomstig van onder andere Aurora Borealis en Hate Eternal heeft met Ancient Glacial Resurgence zijn tweede brutale blackmetalwerk op zak. Brutaal kunt u daarbij overigens vrij letterlijk nemen, want het drumwerk van Hate Eternals drummer Mammoth is hier geen millimeter minder strak en snel. Akkoord, af en toe weet hij wel wat te temporiseren, maar het is haast onwaarschijnlijk hoe strak de bizar snelle blasts klinken.Lees verder ›

Silent Skies is nog nooit de eer te beurt gevallen om beschreven te worden op het heilige zwarte digitale weblandschap dat de naam Zware Metalen draagt. Geen gekke gewaarwording, als je bedenkt dat de muziek grotendeels bestaat uit serene heldere vocalen en pianocomposities. Dit heeft op geen enkele wijze te maken met metal, rock of überhaupt met een gitaar. Toch is het een gemis dat dit nog nooit besproken is. Silent Skies bevat namelijk veel van de emotie die we ook in de geliefde hardere genres vaker terug zien komen. Treurnis, verdriet en melancholie. Ditmaal echter in een ander muzikaal format gegoten. Daarnaast is hokjesdenken alleen voor muzikale snobs.Lees verder ›

Het Finse The Watcher brengt Kaosaura, de eerste plaat, nogmaals uit. Het blinkende hebbeding zag al het levenslicht ergens in 2019. Nu, ruim vier jaar later, beslissen ze samen met de platenboer van dienst, Spread Evil Productions, dat de tijd gekomen is om nogmaals een versie uit te brengen. Je kan het gerust gek noemen. Op dit moment vind ik ook niet terug of de band nog actief is of niet. Het kan ook zijn dat ik gewoon niet goed genoeg gezocht heb natuurlijk. Wat ik wel kan terugvinden is dat de bandleden nog altijd actief zijn of zijn geweest in bands als Sacrificium Carmen, Riivaus, Rodent Epoch en Licht des Urteils.Lees verder ›

Hân is een Zwitserse band bestaande uit leden van onder andere Guignol Noir, Tardigrada en Chotzä, met andere woorden een band die bestaat uit krijgers uit de frontlinies. De band bestaat sinds 2009. Nochtans zijn het geen veelschrijvers en dit Conquering Magnificent Halls dat uitkomt via Northern Silence Productions - en de opvolger is van Breathing The Void uit 2020 - is nog maar album nummer drie na een demo uit 2012. Die Breathing The Void nam ik in 2020 zelf even in de hand en ik schreef toen: "Een plaat in de oeroude, typische Finse traditie doch afkomstig van een band die geboren en getogen is op Zwitsers grondgebied. Erg sterk!" en dit resulteerde in een erg hoge score.Lees verder ›

Dubbel zo vet, dubbel zoveel corpse paint, dubbel zo doods. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een moddervette nieuwe plaat, die simpelweg vraagt om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het gouden lot in handen krijgt. Deze keer behandelen we Memento Mori van Marduk. Yves (favoriete genre: black) en Joost (favoriete genre: black, funeral doom) zijn deze keer de gelukkigen.Lees verder ›

Ik verwisselde eerst de letters van de band, toen ik deze voor het eerst las. Ik las Medite. En dat is Italiaans voor mediteren. Dat is niet iets wat je direct zou doen op de muziek die dit Italiaanse viertal brengt. Maar goed de band heet Metide. Metide beweert in zijn biografie een compleet pallet aan elementen in hun post metal te gooien. Van een wall of sound met agressieve gitaaraanvallen tot aan atmosferische en cinematografische invloeden en dat klopt ook wel. Erebos is het tweede volledige album en de vier hebben er de tijd voor genomen. In totaal herbergt dit album zes nummers, die bij elkaar vijftig minuten duren. Het duurde dus even, maar dat resulteert er wel in dat deze plaat niet verveelt want er gebeurt namelijk een hoop.Lees verder ›