Headlines

Wanneer death en doom bij elkaar komen ontstaan er vaak hele mooie of oerlelijke dingen. Een walgelijke druipende audio-manifestatie is vaak op een volstrekt andere wijze genietbaar in vergelijk met de helder geproduceerde variant waar ook etherische gezangen in voorkomen. Zo vinden we dan ook uitersten binnen dit genre, of spectrum zoals u wilt. Nou mag u eenmaal raden in welke categorie Funeral Leech valt. Juist ja, de viezige categorie, inclusief druipende horror-eske riffs, geknuppelde drumaanslagen en uitzonderlijk diepe vocalen. We hebben het allemaal al eens eerder voorbij horen komen in die zin. Maar op dit tweede album, The Illusion Of Time, van deze Amerikanen hoor ik toch ook wel wat andere aanknopingspunten. Lees verder ›

Soms is duidelijkheid troef. Soms ligt in de eenvoud de essentie en vaak ook de oplossing. Heel soms is het ook zo dat je van geen hout pijlen kan maken en dat je iets voorgeschoteld krijgt, op muzikaal vlak dan wel te verstaan, dat je moeilijk in een bepaald hoekje kan stoppen. Het uit Arnhem afkomstige Spit laat op zijn onlinekanalen uitschijnen black metal te spelen, maar toch niet helemaal. Wat moet je daar dan mee als luisteraar? Tja, één devies: luisteren! En dat is ook net datgene wat ik ga doen. For The Masses is de tweede release van dit viertal: een EP die volgt op een demo die ook dit jaar is verschenen.Lees verder ›

Order Of Nosferat is een Duits/Fins gezelschap bestaande uit twee heren die toch al jaren meegaan in de ondergrond van de black metal. Anzilla kennen we van zijn bijdrages in onder andere Iku-Turso. Count Revenant voor zijn werk in Sarkrista. De eerste brave man is een Fin, de tweede een Duitser en aangezien Sarkrista wat platen heeft uitgebracht via Purity Through Fire Records klinkt het ook niet onlogisch dat plaat nummer vijf van dit Order Of Nosferat via hetzelfde label aan de man wordt gebracht.Lees verder ›

In 2023 kwam dit Duitse vijftal afkomstig uit Annaberg-Buchholz nog met een drietrack-EP, Verfaulte Welt, nu hebben de heren een platencontract getekend bij Purity Through Fire Records voor hun eerste volwaardige langspeler Der Wald Zwischen Den Welten. Het is een plaat vol atmosferische black metal geïnspireerd door de Groten Der Aarde zoals daar zijn Falkenbach, Windir, Drudkh of het Duitse Horn. Nochtans vertellen en verhalen deze Duitsers over de bergen op de grens met Tsjechië, de zogeheten Ore Mountains, UNESCO erfgoed, graven ze nog wat dieper onder de korst van Moeder Aarde en scheppen ze zo oudere verhalen en sages terug bovengronds.Lees verder ›

Halverwege februari van dit jaar verbouwde de Amerikaanse hardcoreband Knocked Loose op een vrijdagavond vakkundig de Patronaat,  samen met een uitverkocht huis aan vrijwillige kluskampioenen. Na de release van het vorige album A Different Shade Of Blue ging het vuurtje al lekker lopen, maar in aanloop naar You Won't Go Before You're Supposed To overtreffen de heren dat nog eens dunnetjes. In eigen land razend populair en inmiddels is het viertal ook een graag geziene gast in alle contreien van de wereld. De alsmaar toenemende hebzucht naar brutale breakdowns van luisteraars in het core-genre draagt daar zeker aan bij en laat Knocked Loose daar nou met speels gemak en kundigheid op inspelen.Lees verder ›

Heraldic Blaze is een duo bestaande uit de Amerikaanse multi-instrumentalist Argent Pale en de Noorse gitarist Peregrinus die we maar al te goed kennen, en samen breiden ze Blazoned Heraldry in elkaar. Het mag niet als een verrassing klinken dat ook hier weer het Duitse label Purity Through Fire is opgesprongen. Net als op de vorige platen van projecten en bands van de heer Peregrinus trouwens, zoals daar zijn Kvad, Unholy Craft, Solus Grief en Hjemsøkt.Lees verder ›

Wat is de invloed van de omgeving op de muziek die er gemaakt wordt? Het is een interessant vraagstuk. Bepaalde bands laten zich beïnvloeden door ofwel het muzikale dan wel het leefklimaat. Zo kun je van een aantal bands duidelijk horen dat ze bijvoorbeeld uit New York, New Orleans of Texas komen. O Zorn! komt uit Long Beach, Los Angeles, en heeft zich laten inspireren door de façade achter de aldaar heersende Hollywoodcultuur, waar de straten worden bevolkt door drugsverslaafden, criminelen en daklozen.Lees verder ›

De vogeltjes fluiten, de lucht is blauw, eerdaags zal ik je vertellen, ik hou van jou. Klinkt zoet, toch? En enigszins gerijmd en gedicht, zonder dat ik mijn hemd heb opgelicht. Goed, alle flauwekul terzijde nu, want Riitasointu start zijn debuutalbum met een intro waarin u wel degelijk vogels hoort fluiten. De lucht zal dan ook nog wel blauw zijn, maar de rest van mijn korte rijm komt er niet meer aan te pas. We hebben hier te maken met een werk dat geïnspireerd is door het schrijfwerk van de Finse schrijver en dichter Aleksis Kivi. Die kent u vast niet, maar als ik zo eens ga rondspeuren kom ik er al vrij snel achter dat hij een schrijver des vaderlands is. Reden genoeg om zijn woorden te gebruiken voor het debuut Pedon Leikki, dat tevens een ode is aan de oude regio Tavastia, geografisch gezien een regio die een stuk ten zuiden het middelpunt van Finland ligt.Lees verder ›

De lente is begonnen, dus het is hoog tijd om wat ziltige golven te berijden. En wat is daarvoor betere begeleidingsmuziek dan de zwartgeblakerde surfrock van Kólga? Ik zou het niet weten hoor. In dit Amerikaanse zeecollectief zitten niet bepaald jonkies. Zo zijn leden van Wrekmeister Harmonies, Sabbath Assembly en Dead To A Dying World onderdeel uit van deze band.Lees verder ›

Hoewel er in 2023 relatief weinig Belgische blackmetalalbums uitkwamen (er zijn uitzonderingen, maar de grote namen waren alvast niet erg productief), mag men in België toch terecht trots zijn op zijn meer dan voortreffelijke zwartemetalenfamilie. Wanneer de organisatoren van Unholy Congregation of Hard Rock Fest Avelgem (twee kleinere, Belgische festivals met een jarenlange traditie om Belgische bands op hun affiche te zetten) op zoek moeten naar kwaliteitsvolle Belgische black metal, is het daarom ook nooit lang puzzelen voor henLees verder ›

Stel je even voor dat je op een zaterdagavond door het donkere en regenachtige Gent rijdt. Je zit met een grote glimlach achter het stuur. Daar kunnen natuurlijk vele redenen voor zijn. De mijne is omdat ik zojuist met slechts vijftig tot zestig anderen naar Final Form heb gekeken in een typisch Belgisch jeugdhuis. Die tent is volledig afgebroken, het wereldkampioenschap turnen verbleekte er qua lenigheid van de dansers bij, het opstootje van Ben Saddik en Verhoeven is slechts kinderspel bij de gebeurtenissen op de dansvloer, maar uiteindelijk is er meer gelachen dan bij de gemiddelde cabaretier.Lees verder ›

Vier kerels uit de regio Parma, Italië, goed gekend in de lokale ondergrond, doch ook ver daarbuiten, steken hun koppen bij elkaar en houden Tulpa boven de doopvont. De heren hebben de afgelopen jaren afdoende ervaring bij elkaar geharkt door hun deelname in bands als Whiskey Ritual, Forgotten Tomb, Mother Augusta en zelfs Kirlian Camera. De melodische black metal van dit drietal laat zich inspireren door het spirituele, meer nog door het concept/de idee rond samsāra.Lees verder ›

Extreme metal van Oekraïense origine gecomponeerd en uitgevoerd door bandleden van White Ward en ​Soen? Black, melodische death en progressieve metal worden gecombineerd met folkinstrumenten en traditionele gezangen. Het debuut van Waidelotte heeft de titel Celestial Shrine meegekregen inclusief bijpassende hoes. Verder zijn er naast de eerder genoemde bands onder andere nog leden op dit debuut te horen van Naoni Orchestra, Тінь Сонця en Solar Kollapse.Lees verder ›

Aristarchos is een blackmetalentiteit uit Glasgow, Schotland. Wie of wat er achter steekt, is mij toch niet helemaal duidelijk. Martyr Of Star And Fire is de opvolger van Aristarchos, de debuutplaat. Vendetta Records is de platenbaas. Tja en dan zie je al van mijlenver aankomen dat er vermoedelijk heel wat kwaliteit in deze band zit. De band graaft diep in het zijn en het niet zijn, in het bestaan en in het niet bestaan. Maar ook kijkt hij naar licht en duisternis. Luistert hij naar geluid en stilte. Je kan stellen dat de band het zoekt in de extremiteiten van het zijn en alzo misschien geconfronteerd wordt met iets wat er ook niet is, en zo kom je terecht in een alomvattende leegte. Je beseft je dat je als mens deel uitmaakt van iets veel groters en dat niet alles materieel is, niet alles vast te grijpen is.Lees verder ›

Op hun zesde langspeler Nell’ Ora Blu nemen de heren van Uncle Acid & the Deadbeats ons mee terug naar het zwoele tijdperk van de Italiaanse Giallo. Een film (en muziek) genre waarin misdaad en horror op een artistieke manier in beeld werden gebracht.Lees verder ›

Een toepasselijker titel dan Killing For Revenge had het nieuwe album van Six Feet Under niet kunnen hebben. Gebrand op revanche na het abominabel ontvangen Nightmares Of The Decomposed misschien? Neen: uiteraard zal de heer Barnes ontkennen dat die aanname hout snijdt. Niemand binnen onze redactie durfde zijn vingers in 2020 aan het ding te branden in ieder geval. Toch is er leven na de dood. Het negatieve weegt in veel gevallen zwaarder dan het positieve, want links- of rechtsom heeft dit gezelschap in het verleden natuurlijk ook wat prima platen uitgebracht. Vergevingsgezind als we zijn rapen we onze botten bij elkaar, geven we Killing For Revenge een eerlijke kans en zijn we vooral benieuwd wat we deze ronde krijgen voorgeschoteld. Net als bij de vorige plaat speelt ook nu (oud) kameraad Jack Owen (ex-Cannibal Corpse) de gitaarpartijen in en om zijn oude band extra uit de tent te lokken, komt het artwork deze keer uit handen van Vince Locke; de artiest die dat ook al meerdere keren deed voor.. juist ja.Lees verder ›