Headlines

Soms weet je van niks maar dan ook helemaal van niks. Je weet niet met wie je spreekt, met wie je te doen hebt. Dat soort mensen komt nog wel eens in eerste instantie behoorlijk verward en radeloos over. Ik kwam via de heer Savelkoul, grondlegger en bezieler van Wurgilnō, in contact met toch wel een heel verward persoon. Althans dat doet het geheel uitschijnen. Ik contacteerde de brave verwarde man en ik kreeg van zijn band Verwarde Man gewoon een CD opgestuurd. Verder informatie? Tja, die is er niet.Lees verder ›

Het Amerikaanse Corpse God debuteert met Onward To Oblivion. In de line-up vinden we leden van Leprosy, Horrid Ordeal en Rottrevore. Alleen laatstgenoemde band vond eerder de weg naar Zware Metalen maar daarvoor moeten we ook alweer terug naar 2013. Zou dit Corpse God werkelijk op weg zijn naar de vergetelheid?Lees verder ›

Het uit Polen afkomstige CrossRoad komt met zijn debuut Funeral Path voor de dag. Heavy-geïnspireerde doom in de voetstappen van de legendes Pentagram, Trouble en Black Sabbath, aldus de promotekst. Dit Funeral Path heeft acht nummers (waarvan één Mech-cover) te bieden en duurt in zijn geheel vijfendertig minuten. Volgens de promo is er sprake van een unieke insteek ten aanzien van het doomgenre, wat dat dan ook moge betekenen. Ik ga er zo direct achter komen, om het vervolgens te beschrijven voor u.Lees verder ›

Het volwaardige debuut van een band die zichzelf Brat noemt is daar. Termen als grindcore, powerviolence, hardcore en death metal komen er aan te pas. Eerder stond het kwartet op de bühne met de giganten van onder andere Eyehategod en Cro-Mags. De heren en dame hebben er anderhalf jaar de tijd voor genomen om het werk op te nemen in de HighTower Recording studio, waar ook het door mij geliefde Thou terecht kwam voor het opnamewerk. Nu, genoeg over alle randzaken, op naar de muziek, want daar gaat het tenslotte om.Lees verder ›

Naar deze plaat heeft volgens mij heel extreem Nederland en België uitgekeken en hetzelfde geldt vermoedelijk voor heel wat mensen ver daarbuiten. Het melodisch, symfonisch blackmetalduo bij uitstek Walg komt met plaat IV. Het is een logisch vervolg op I, II en natuurlijk III. De twee heren staan sinds hun conceptie garant voor hoogstaande kwaliteitsvolle melodische, symfonische black metal van de bovenste plank. Noem de band gerust, maar dat is mijn bescheiden mening, de Old Man's Child van de Lage Landen. Ook nu weer fantastisch artwork, ook nu weer fantastische muziek. Lees die titels! Het lijkt wel of de Nederlandse taal onuitputtelijk is om de miserie van éénieder van ons mee te omschrijven. De plaat komt uit op 24-04-2024: wat een symboliek.Lees verder ›

Het leven gaat vaak zijn eigen gangetje en kabbelt soms voort. Soms is het eb, dan weer is het vloed en daarop golven we dan elke dag een beetje mee. Soms gaat het goed, soms zelfs beter, maar dan weer gaat het slechter en zijn er momenten dat je je bedstede niet wenst te verlaten. Merk ik op dat ik niet zo gevoelig ben voor slechte golven? Daarmee heb ik wel niet geschreven dat er geen golven in mijn dagelijkse leven zijn. Misschien brengt het Belgische (Aarschotse) progressieve dark/doommetalgezelschap Vloed wel enkele tips aan over hoe we soms De Dag beter zouden starten. De Dag is het vervolg op Darkness, een plaat die ik al beluisterde ergens in september 2020. De drie heren hebben dus hun stinkende best gedaan hierop een vervolg te schrijven.Lees verder ›

Daenacteh staat in het teken van ontwikkeling. Zo maakte Deception de overstap naar het wat beter aangeschreven label Mighty Music uit Denemarken. Een logische stap na het goed ontvangen vorige album The Mire. Verder is in de tussentijd zanger Sindre Wathne Johnsen ook te bewonderen als de frontman van niemand minder dan Blood Red Throne. Daarnaast bouwt dit nieuwe album vooral voort op de koers die op The Mire al werd ingezet en wordt nog verder doorgetrokken. De symfonische invloeden liggen er ditmaal nog dikker bovenop en zijn een stuk ambitieuzer gecomponeerd.Lees verder ›

In het Engels noemt men het leiden van een luxe en comfortabel leven "to live in clover". Heeft u weer wat geleerd naar aanleiding van mijn hardnekkige Google gedrag. De reden dat ik deze term opzocht, is omdat ik tot op de dag van vandaag In Clover alleen kende als hardwerkende Belgische hardcoreband. En geheel volgens Zware Metalen standaarden behoor ik in de introductiealinea enige achtergrondinformatie met betrekking tot de band en het album te verschaffen.Lees verder ›

De Zwitsers van Shadowpath zijn op Zware Metalen nog niet aan bod gekomen. Nou puilt de discografie van het gezelschap ook niet uit, dus dat geeft helemaal niets. Daarentegen bestaat de band sinds 2008 -en zelfs sinds 2005 al - onder de naam Spellbound. Maar het gaat allemaal niet meer om het verleden, want zie hier The Aeon Discordance is het tweede album van deze muzikanten.Lees verder ›

Mathilde is niet het boek van Roald Dahl, want dat is Matilda, maar gewoon de bandnaam van dit Zwitserse sextet dat met 32 Décembre in eigen beheer zijn eerste plaat uitbrengt. Het is me niet helemaal duidelijk wie de bandleden zijn maar vermoedelijk is de heer Prétat een belangrijk figuur, daar hij verantwoordelijk bleek voor het versturen van de promo van deze plaat. Dit heerschap kennen we nog voor zijn indrukwekkende bijdrage, althans volgens collega Veltkamp, in de eveneens Zwitserse formatie Icare en meer betreffende zijn bijdrage op de plaat Charogne.Lees verder ›

Kennen we deze Duitsers van Ad Mortem niet? Ondanks het feit dat dit In Honorem Mortis hun debuutplaat is, kwamen we hun werk toch al tegen. De split uit 2020, Iudicium Ultimum met labelgenoten Mavorim, beiden op stal bij Purity Through Fire Records, is daar het bewijs van. Het mag dan ook niet verbazen dat Baptist van dat Mavorim op deze plaat in het Duits komt meekelen. Voor die split brachten ze in 2019 een nog obscuurdere release op de markt. Eveneens onder de vorm van een samenwerking, namelijk een split met het Colombiaanse Stnzr Cult met als veelzeggende titel Ceremonies For The Apocalyptic Idolatry.Lees verder ›

Oneiric is het tweede album van de Canadezen achter de progressieve groovemetalband Kelevra. Sommigen mogen dit doodleuk als death metal categoriseren (ga metalarchives maar eens checken) maar de band laat toch ook wel een behoorlijke portie groove metal à la Gojira horen.Lees verder ›

Smerig, smeriger, smerigst, Degraved. Dat is wel een aardige introductie voor wat we kunnen verwachten van dit kwartet uit Amerika. Degraved ontstond in 2020 als duo en heeft gaandeweg twee kompanen uit de drassige, modderige regionen gevist waarin de originele bandleden graag vertoeven.Lees verder ›

De enige vermelding die de progressieve metalcoreband ERRA tot op heden bij Zware Metalen kreeg, was plek nummer 253 in de jaarlijst 2021, gebaseerd op de stemmen van alle lezers destijds. Best bijzonder als we bedenken dat de heren toch al vanaf 2009 bezig zijn en met CURE een zesde volledig album op de markt brengen. Ondanks alle wijzigingen in de bezetting (drummer Alex Ballew en gitarist en zanger J.T. Cavey zijn nog de enige oorspronkelijke leden) blijft het DNA van de band wel altijd goed bewaakt.Lees verder ›