Klimt 1918 – Àmor

Geschreven door op 11-06-2026 om 18:58.

Recentelijk nam ik een weekje vrij om volledig te deconnecteren van het werk. Het was, godsherejezussatanskinderen nog aan toe, echt nog wel weer eens nodig. Ik koos een gepaste locatie om me even te ontdoen van alle linken met het thuisfront en vooral het werk. Ik bezocht de Veluwezoom en nam de tijd om het Kröller – Müller museum te gaan bezoeken. Fantastisch maar werken van Gustav Klimt kwam ik niet tegen. Anderen wel: Mondriaan, Van der Leck, Van Doesburg en zo vele anderen. Je zou zelfs vergeten de meester zelf, Van Gogh, te noemen. Indrukwekkend. Er was zelfs een expositie van de Nederlandse Anouk Griffioen, impressionant. Een aanrader.

Het Italiaanse post-rock-, indie- en shoegazegezelschap Klimt 1918 heeft zich vernoemd naar Klimt en plakte er zijn overlijdensdatum achter. Daarbij merk ik op dat je inderdaad niet leest dat er een snuifje black metal in hun werk verstopt zit. Dat is inderdaad ook niet zo. Deze Italianen wisten me zo’n elf jaar geleden te voorzien van hun dromerige melancholie. Toen kwam het magistrale Dopoguera uit. Deze plaat kreeg een heruitgave in 2023. Later volgden onder andere nog Just In Case We’ll Never Meet Again (2008), Sentimentale Jugend (2016) en dan vergeet ik nog wat digitaal uitgebrachte EP’s. Je merkt het: veelschrijvers zijn het niet deze jongens van Klimt 1918. Boze tongen zouden zelfs durven stellen dat deze band misschien niet helemaal thuishoort op onze geliefde webstek. Maar naar het plebs luister ik al lang niet meer. Leve de keizer!

De Soellner-broers brengen hun nieuwste geesteskind Àmor uit via Prophecy Productions. Ze schrijven en musiceren over warmte, over het gevoel van lichamen tegen elkaar en over de urgente noden die mensen voelen wanneer ze ‘s nachts alleen wakker liggen – gevoelsmatig bedoeld uiteraard. Niemand minder dan Tony Doogan en Frank Arkwright wist de band te strikken voor de mix en mastering en dat zijn grote namen hoor. Zoek ze maar eens op.

De Italianen hebben al jaren een karakteristieke sound, die je er zo uithaalt. Al in de eerste maten, de eerste klanken zelfs, laat deze introductie tot deze nieuwste plaat een band horen die het eigen stempel heeft weten behouden. Op een dromerige wijze ontvouwt Dream Core zich en het neemt daar echt wel zijn tijd voor. Soms lijken de vocalen van Marco Soellner wel op een donkerdere versie van Neil Tennant. Luister maar naar Aventine en je begrijpt best wat ik bedoel. De plaat in zijn geheel klinkt heel dromerig en vraagt tijd om ontdekt te worden. Maar eens je de tijd genomen hebt en ruimte hebt gegeven aan de uitgesponnen gedachtegang waarmee de heren ‘s avonds in bed wakker liggen, dan begrijp je de plaat pas.

Op Eros hoor je een een alt saxofoon, de heer Domenico Vellucci weet dit in de gegeven composities meer dan prachtig en warm te integreren. Het is geen brute plaat, als je dat al verwacht, maar eentje die je meevoert en beroert. Luister naar Un Éte Invincible of even verderop naar Petricore dat in het Italiaans wordt gebracht. Afsluiten doen de heren met het machtige Mountain.

Klimt 1918 weet de breekbare kant van mij, die vaak verstopt zit achter een metersdikke laag stof, roest en vooral zwart metaal, nog altijd te vinden. Mooi toch. Dit Àmor maakt indruk door het patchwork deken van verschillende emoties over de luisteraars op een melancholische wijze zachtjes te drapperen. Aanrader!

Score:

90/100

Label:

Prophecy Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Dream Core
  2. Aventine
  3. Nihil Vitra
  4. Eros
  5. Nexus
  6. Un Éte Invincible
  7. Arcade
  8. Ámor
  9. Petricor
  10. Aftersun
  11. Moutain

Line-up:

  • Marco Soellner – Zang, gitaar, synth
  • Claudio Spagnuoli – Gitaar, synth
  • Davide Pesola – Bas
  • Paolo Soellner – Drum

Links: