Geschreven door Joost Aarts op 17-06-2024 om 15:06.
Het begeleidend schrijven van dit Reclaim – het tweede album van het Amerikaanse Shadow Limb – doet vermoeden dat we hier niet te maken hebben met een al te pretentieuze band. Initieel lees ik dat de band is gegroeid, tot een meer volwassen entiteit, waarbij de veelzijdigheid van de composities op dit Reclaim naar voren komt. Dit uit zich dan in een vorm van progressieve rock en metal, waarbij er meerdere lagen en texturen naar boven komen om zo tot een luisterwaardige ervaring te komen. Niet meer en niet minder, op dit Reclaim. Is dat ook wat ik terug hoor wanneer ik de plaat een eerste luisterbeurt geef? Tijdens het openingsnummer To Reclaim zeker! Maar wat er daarna voorbij komt is toch wel van een volstrekt andere orde.
We nemen een lading stoner en vermengen dit met een flinke dosis sludgevocalen. Voeg er dan nog wat progressieve invloeden aan toe, waardoor de songstructuren niet al te eenzijdig klinken en voilà, u hebt een idee hoe de vier heren van dit Shadow Limb ongeveer klinken. Zoals gezegd is het vervolg van de plaat, na dat openingsnummer anders. Veelzijdiger, georkestreerd en toch avontuurlijk. Denk aan een berg 70-er jaren muziek, maar dan in een progressieve jas. De sludge past daar wonderwel haast naadloos bij. Tja, u verwacht het niet. Een hoogtepunt is de zinderende, zeer verfijnde instrumentale passage tijdens het nummer The Maneuver. Moet ik daaraan toevoegen dat het ogenschijnlijk een koud kunstje is voor Shadow Limb om psychedelische sludge met progrock samen te voegen? U kan dan toch het best zelf naar Destitute of Riddle of Steel luisteren hoor!
Het ruim elf minuten durende Burn Scar start in de initiële fase op als een wat sobere track met viriel gitaarspel, maar ontpopt zich na anderhalve minuut tot een bijna warm aanvoelende sludge-manifestatie. De gitaren die in verschillende lagen over het drumspel zijn gedrapeerd zijn hiervoor de eerst aangewezen verantwoordelijken. De vocalen gaan dan van sludge tot een zang met vrij grove korrel. Begeesterend weliswaar, met wederom die overduidelijke jaren 70 tonen. De vrij lange instrumentale passage waarmee de band eindigt zal heel wat onderkaken naar beneden doen vallen, wat een waanzinnig gevoel voor songwriting en instrumentbeheersing! Soon is een afsluiter die niet direct uit de toon valt, maar toch weer een andere kant van de Amerikaanse band laat horen. Elektronische invloeden met zuivere zang in mineur, akoestisch gitaarwerk en genrevreemde componenten breien een melancholisch einde aan deze uitstekende, ‘niet-voor-één-gat-te-vangen-plaat’. Deze plaat zal met name de liefhebbers van sludg-erige doom aanspreken, die ook wel iets kunnen met progrock en in jazz-omgeven-metaal. De vocalen zijn zeker aanwezig, maar de instrumentale omlijsting van het geheel is van een haast adembenemend niveau. Een band die zichzelf schromelijk tekort doet vanuit de eerder aangehaalde beschrijving. Wat een heerlijke conclusie is dat dan!!
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
