Headlines

Alweer het tiende album van deze Italiaanse blackmetalvrienden van Forgotten Tomb. Deze tiende langspeler van deze heren heeft zoals altijd een erg vrolijke titel meegekregen, Nihilistic Estrangement. Ik kan het werk van de heren wel pruimen, doch moet ook weer grif toegeven dat de laatste plaat die ik volledig beluisterde alweer een release was uit 2007 met als titel Negative Megalomania. Een meer recenter album met name Hurt Yourself And The Ones You Love, was ook voorzien van een paar lekkere brokken muziek waaronder King Of The Undesirables. Ook het artwork, en dat zijn we wat gewoon van deze drie mannen, was toch licht aanstootgevend. De frontcover van de huidige release ademt dan weer een totaal andere sfeer uit. Moeten we dan verwachten dat hij ook op muzikaal vlak een andere weg is ingeslagen? Voor de fans: absoluut niet! Ondanks het feit dat de platenboer stellig black/doom metal bij het genre ingevuld heeft.Lees verder ›

Ergens in 2007 werd dit obscure Britse gezelschap opgericht in Darlington, de bandnaam is afkomstig van een effectief bestaande weg ergens in het zogenaamde Lake District. Alzo is het meteen duidelijk dat de thematiek die door dit vijftal wordt gebruikt erg dicht aanleunt tegen hun historische achtergrond. Old Corpse Road gebruikt hiervoor de atmosferische black metal variant die eigenlijk een beetje onlosmakelijk verbonden lijkt met de black metal die we regelmatig te horen krijgen vanuit dit intussen van Europa losgekoppelde eiland.Lees verder ›

In 2015 was Sun van Secrets Of The Moon mijn album van het jaar. Rond de release van de plaat trok ik dan ook naar P60 te Amstelveen om de band eens live te zien om er overigens achter te komen dat P60 wel een heel prima concertzaal is. In 2016 was ik nog steeds genoeg onder de indruk van Sun om op het laatste moment een kaartje voor Graspop Metal Meeting te kopen, alwaar de soundcheck van Secrets Of The Moon (waarin de band gelukkig een volledig nummer speelde) vele malen beter klonk dan het door een matig geluid geteisterde optreden. En hoewel geen enkel album van Secrets Of The Moon als de voorganger klinkt, was toen al duidelijk dat Sun wel eens een overgangsalbum zou kunnen zijn. Want naast uithalen van razernij in No More Colours en Mark Of Cain, was in tracks als Man Behind The Sun en Hole een gevoelige hoeveelheid gotiek en droefenis geslopen.Lees verder ›

Het jaar 2020 wordt nog maar eens opgeluisterd door een opmerkelijk wederoptreden. Terwijl de wispelturige Finnen van …And Oceans elkaar eindelijk weer hebben gevonden om een vijfde album op te nemen (dat wordt dus reikhalzend uitkijken naar die release in mei), mogen we nu ook de Noorse veteranen van Tulus opnieuw tot de levenden rekenen. Officieel is de band nooit echt opgehouden te bestaan (ze waren on hold), maar dit ruikt toch sterk naar een reünie als je het mij vraagt. Maar liefst acht jaar zijn verstreken tussen het uitbrengen van het vorige album Olm Og Bitter en de release van hun nieuwste creatie Old Old Death, maar het zijn nog steeds dezelfde drie heren die verantwoordelijk zijn voor de muziek: Blodstrup zorgt voor zang en gitaren, Crowbel neemt de basgitaar voor zijn rekening en Sarke vinden we terug achter de drums.Lees verder ›

Daar zijn ze weer, de boefjes van ACxDC. Hoewel de Amerikanen altijd de do it yourself-instelling (DIY) hebben uitgedragen, is er sinds vorig jaar toch een overeenkomst gesloten met Prosthetic Records. Het resultaat daarvan is Satan Is King, het tweede volwaardige album sinds de oprichting in 2003. De nodige splits, singles en EP's zitten daartussen. De titel is een sneer naar Jay-Z (wie?) die recent een plaat aan de lieve heer opdroeg met de naam Jesus Is King.Lees verder ›

Over het vorige album van de Australische band Demonhead, Bring On The Doom, kan ik in onze archieven niks vinden. Ik kan dus met een schone lei beginnen aan Black Devil Lies, de tweede langspeler van de band, die momenteel op mijn bureau ligt.Lees verder ›

Brittannië, Brittannië, Brittannië. Thuis van zieke premiers, slechte orthodontisten en hilarische sketchprogramma’s die beginnen met “Brittannië, Brittannië, Brittannië.” Maar wat met de gewone Britten die je ruggengraat er af en toe eens langs droog langs je hol uittrekken? Hoe gaat het met hen? Lees verder ›

Iedere band moet zichzelf op de markt zetten, volkomen begrijpelijk. Als een band al in de eerste zin van zijn promotiepraatje de woorden “visionary” en “mastermind” in de mond durft te nemen, trekt mijn wenkbrauw zich echter meteen heel hoog op. Oblivion Gate is zo’n band.Lees verder ›

Lili Refrain, een Italiaanse dame uit Rome, leerde ik in 2014 kennen middels haar tweede langspeler Kawax. Het was een plaat vol darkfolk met metalen affiniteit en een shitload aan invloeden. Ik sprak toen over instrumentale progressieve space metal, peyote prairie-rock, psychedelische chillout, rituele indianendansen met Pink Floyd er tussendoor, sacrale gezang en zelfs wat Mr. Bungle/Tomahawk, ofwel uitgesproken instrumentaal, ofwel quasi a capella. Daar kan je alle kanten mee op. Ook Ulu is zo allround dat het pijn doet.Lees verder ›

Werewolves bestaat uit deathmetalhoeren, aldus het statement van deze band.  Deze heren komen uit Australië en maken black/death/grind. U kent hen van The Berzerker of Psycoptric. Dat zijn nogal namen natuurlijk, maar dat schept dan ook gelijk verwachtingen voor het niveau.Lees verder ›

In 1985 had Paul Speckmann met zijn Master een platendeal op zak met Combat Records. Daarmee stonden voor Master ogenschijnlijk alle seinen op groen om samen met andere pioniers als Death en Possessed het harde genre – op dat moment in handen van thrashmetalbands – een fikse schop onder…Lees verder ›

Veel bands die hun naam ontlenen aan de tweede wereldoorlog zijn rechtsdragend. In mijn optiek de verkeerde pijp om je klok- en hamerspel in te hangen. Toen ik de naam Bismarck voorbij zag komen, werd mijn stahlhelm dan ook gepenetreerd met de gedachte: fuck, ik hoop dat het geen…Lees verder ›

Progressieve, technische en atmosferische deathmetalbands komen veelal uit de Scandinavische landen en Amerika, maar het zal je vast niet verbazen dat ook de landen die niet voor de hand liggen met zulke bands op de proppen komen. En dat zulke bands dan ook nog weleens meerdere genres met elkaar…Lees verder ›

Voor een nieuwe plaat van het Zweedse Katatonia ben ik steeds te vinden, zeker als het toch een klein beetje voelt als een terugkeer. In 2017 laste de band immers een korte pauze in, die dus ook betrekkelijk kort bleef. De stijl van deze band is sinds de millenniumwissel uiteraard…Lees verder ›

Hoera! Mijn favoriete pagan blackmetallers ten zuiden van de Pyreneeën zijn er weer! Maar liefst drie jaar lag er tussen Tales and Legends of Wolves en Enuma Elish van het Spaanse gezelschap Itnuveth. En dat was even wennen, want de eerste vier albums kwamen vier jaar op rij uit. Gelukkig verscheen tussendoor wel de EP Pagan Martyrs en de split Black Viking Alliance / Nihil Verum Nisi Mors met Cult of Self Destruction. Maar toch, het duurde lang. Wat dat wachten heeft opgeleverd? Wel, een prettig wegluisterende, prima klinkende plaat.Lees verder ›

Deze Amerikanen uit de zonnige staat Californië verbaasde mij en mijn toen tienjarige dochter met hun album Artificial Intelligence in 2018. Een magistrale plaat volgestopt met magische, magnifieke mathcore, post-hardcore of experimentele, progressieve emo-rock. Ik kan het niet beschrijven welke stijl deze kerels brengen maar het is beklijvend. Nummers…Lees verder ›

Een woudmens en een zeemens had Nemus al. Daar baart de Duitse Einzelgänger nu een Stein-Mensch bij. Allemaal mensenrassen vervaardigd uit een element, zo zegt het concept. Onder die thematische koepel, vertelt het album een verhaal van een bergbeklimmer die in een grot belandt en daar een vloek oploopt. Hij wordt deel van de berg en is gedoemd zich eenzaam te voelen en te voeden met de zielen van andere bergbeklimmers. Je zou voor minder stenen kloten krijgen!Lees verder ›