Headlines

We zijn opnieuw in Zuid-Amerika, in Chili om goed te zijn. Neguss, bekend van de band Drimys Winteri heeft nog een orkestje waar hij muziek mee maakt. Opnieuw black metal met een link naar de Chileense achtergrond. Ditmaal is er echter niet direct een link met de natuur. Nu is de voedingsbodem de interactie tussen de mens en zijn omgeving.Lees verder ›

Welke drugs hebben de Amerikanen van Aether Realm genomen? Dat is de eerste vraag die ik mezelf stelde bij het aanschouwen van het promomateriaal als aanloop naar de derde langspeler Redneck Vikings From Hell. Ja, dat is echt de titel en eigenlijk omvat deze mooi waar het naartoe gaat met de muziek van dit gezelschap.Lees verder ›

Een band die zijn muziek opneemt in Thailand en laat masteren in Duitsland kom je niet elke dag tegen. Angel Vengeance doet precies dat. De vier mannen hebben zelf ook een vrij Aziatisch uiterlijk, dus ik neem voor het gemak even aan dat de heren Thais zijn. In 2017 richtten zij een band op genaamd Angel Vengeance. De muziek moest old-school power metal zijn in het straatje van Helloween, Stratovarius enzovoorts.Lees verder ›

Gadverpielekes, dat was even schrikken. Met mijn eerste slok ochtendkoffie nog in mijn bek, besloot ik de nieuwe plaat van Calligram van een luisterbeurt te voorzien. Nou, deze olijke kerels winden er geen doekjes om. Ze gaan er dusdanig met een gestrekt been in, dat ik mijn computerscherm bijna…Lees verder ›

Impalement is een Zwitserse band die met The Impalement in eigen beheer hun debuutplaat lanceert met, je raadt het goed, als eerste nummer The Impalement. Voor alle duidelijkheid: het is een marteltechniek waarbij je vrolijk een stevige staak in je poepegaatje geplaatst krijgt met als doel je eens stevig…Lees verder ›

Asenblut, de Viking/black/thrash/deathmetalband uit Duitsland is terug om de strijd voort te zetten! Het inmiddels vierde studioalbum, getiteld Die Wilde Jagd, komt deze maand uit. Bereid je voor op brute vocalen, stevige gitaren en een drumwerk dat de strijdlust in elke metaalhoofd doet opwekken. Bij het genre ‘viking metal’…Lees verder ›

En dan nu ... Het lijkt wel Temptation Island. Ik ben verliefd geworden op een melodische heavy metal / powermetalplaat. Dat gebeurde vroeger wel vaker, ten tijde van de eerste Masterplan albums, de eerste Sonata Arctica platen, of zo nu en dan een verdwaalde schijf van Vhäldemar, Thunderstone, Lost Horizon, Heavenly en zelfs Edguy, ja. Ze stierven langzaam uit. De nieuwe albums die nog indruk maakten in dit genre, behalve dan Orden Ogan en Brymir (niet meteen full-blown powermetal maar kom), raakten bij niemand nog de jaarlijst in. Tot nu. Dynazty... Ik weet het. De band bestaat sinds 2007 en is nog voor 4/5en dezelfde als toen ze gestart zijn. Ik had er eerlijk gezegd nooit veel bij gevoeld, Renatus uit 2014 was ik al compleet vergeten. Waarom dan nu plots wel? Die verdraaide Youtube-suggesties tijdens het thuiswerken natuurlijk. Zo kwam ook Beast in Black langs (daar ben ik nog niet helemaal over). Waarom Dynazty in mijn playlist terecht kwam werd me pas laat duidelijk: zanger Nils Molin is sinds 2017 ook actief bij ... Amaranthe, waar ik toevallig grote fan van ben. Fouter dan fout, ik weet het.Lees verder ›

In 2016 kwam het debuutalbum Iconostasis uit van deze Australische blackmetalband Graveir. Nu goed vier jaar later is er een vervolg met de al even onheilspellende titel King Of The Silent World. Dit ongure vijfkoppige gezelschap heeft reeds meerdere podia onveilig gemaakt met bands als 1349, Belphegor en een hele hoop andere. Mij zijn ze onbekend en ik ben dus benieuwd. Zoals zovele bands heden ten dage verschuilen de leden zich onder kappen of maken ze gebruik van maskers.Lees verder ›

Hij is al even uit, maar ik kreeg deze plaat pas recent aangeraden door een vage kennis. "Check dit man!", was zijn tekst. Irist is een zwijntje uit de stal van Nuclear Blast. Deze Amerikanen leveren met Order of the Mind een debuutalbum af. Muzikaal bevinden we ons in de wondere wereld van progressieve groove/death metal. Niet echt mijn genre ga ik eerlijk toegeven, maar Irist mag je niet overslaan als een band als Gojira tot je favorieten behoort. Irist maakt metal voor de moderne mens.Lees verder ›

Tunesië is nu in mijn ogen toch niet echt de bakermat van de black metal. Nochtans is deze EP, getiteld Balkarnin, die nu  bij mij op de draaitafel ligt, de nieuwe plaat van het uit Sousse afkomstige duo Ayyur. Een gezelschap dat de afgelopen jaren enkel maar hier en daar een EP of een split uitbracht. Geen van deze releases kreeg ik ooit fysiek in handen. En eigenlijk is dat verdomd jammer!Lees verder ›

Als een ware bom sloeg Vittra in, in menig huiskamer, alles aan gruzelementen van de voordeur tot de kast van oma in de woonkamer. Van de nok van het dak tot de oude piano verstopt ergens achterin de kelder, alles ging kapot. Dit gebeurde allemaal ergens in het midden van de jaren '90. Het was voor velen de eerste kennismaking met deze boosaardige Zweden van Naglfar met op het voorfront Kristoffer W. Olivius en Andreas Nilson.Lees verder ›

Het is eindelijk zover: de langverwachte terugkeer van …And Oceans, de Finse experimentele blackmetalformatie met zijn opvallende naam. Ik schrijf experimenteel, want eigenlijk weet ik nog steeds niet goed hoe ik deze band het best kan omschrijven. …And Oceans werd opgericht in 1995, het jaar dat Dissection Storm of the Light’s Bane uitbracht, Ulvers geweldige debuut Bergtatt het levenslicht zag en ook Dimmu Borgir debuteerde met het nog wat aarzelende For All Tid. Het is met de muziek van deze laatste band dat de eerste twee albums van …And Oceans het best te vergelijken zijn. …And Oceans’ eersteling, The Dynamic Gallery of Thoughts, werd uitgebracht in 1998, één jaar na Dimmu Borgirs Enthrone Darkness Triumphant, en beide albums liggen wat in dezelfde lijn: symfonische, melodische black metal met heel veel sfeer en overvloedig synthwerk. Toch merk je dan al bij …And Oceans dat dit geen band is die binnen de lijntjes wil blijven kleuren: songtitels in vier verschillende talen, opvallend veel afwisseling in tempo (mét blastbeats, jawel), af en toe een spacy synthmomentje en regelmatig een rustig piano-intermezzo.Lees verder ›

Progressieve metal met een uitstapje naar talloze andere genres, die voornamelijk is gezongen in de Duitse (moeder)taal. Een jenga oplossen zonder handen lijkt een makkelijkere taak. Toch is het lang geleden dat de eerste paar luisterbeurten van een album mij zo op het verkeerde been hebben gezet. Het Duitse The Hirsch Effekt heeft voor dit vijfde conceptalbum Kollaps wederom gekozen voor de herkenbare ontwerpkunsten van Alejandro Chavetta. Het bijzondere artwork licht al een tipje van de sluier op.Lees verder ›

Uit Polen komt met de kilo's kwaliteitsvolle black metal naar je toe en als je hier niet in geïnteresseerd bent, dan kan je nog altijd Poolse worst, bier of iets dergelijks in de detailhandel verkrijgen. Uit Polen komt er qua black metal ook nu en dan een release die niet kan tippen aan een Medico Peste, Owls Woods Graves of Mgła. In maart 2019 belandde zo de debuutplaat van Gruzja op mijn bureau. Niks bijzonders als ik me het goed kan herinneren. Nu blijkt Odraza in eerste instantie ook op dezelfde leest geschroeid te zijn.Lees verder ›