Deafheaven is nog niet klaar met touren ter gelegenheid van hun vorig jaar verschenen meesterwerk Lonely People With Power. De band was het afgelopen jaar enkele keren in Europa te zien en maakte daarbij steevast diepe indruk. Deafheaven is namelijk weer een volbloed metalband, en een die op zijn absolute piek zit wat betreft liveshows. Dat willen we nog wel eens zien. Friso Veltkamp toog naar Doornroosje om verslag te doen.
De show is al weken uitverkocht. Dat is op zich niet zo gek, gezien de populariteit van Deafheaven. Eenmaal in de zaal blijkt echter dat die populariteit verder reikt dan alleen het metalpubliek. Er staat een opvallend divers gezelschap, met liefhebbers met verschillende muzikale achtergronden. Dat is natuurlijk mooi en laat zien dat Deafheaven door de jaren heen een brug heeft weten te slaan tussen shoegaze, post-rock en black metal. Liefhebbers van die genres vinden allemaal wel iets van hun gading in het geluid van de band.
Het voorprogramma van vanavond is niet het minste: het New Yorkse Show Me The Body mag de aftrap verzorgen. Een show van deze band laat zich lastig omschrijven, maar de groep heeft in ieder geval twee unieke elementen in zijn show. Zo speelt Julian zijn riffs op een banjo en heeft bassist Harlan de lelijkste basgitaar die ik in tijden heb gezien. De tering wat is dat ding lelijk! Alsof je een pretzel hebt vergroot, die hebt laten smelten en vervolgens in een grote ketel met pastinaaksoep hebt gegooid. Wat een lelijkheid. Dat je daarmee durft op te treden…
Maar goed, het draait uiteraard om de muziek en die van dit drietal mag er zijn. De gemene deler is vooral hoekig: de ritmes, de riffs, de drumpatronen en de staccato zang. Het wordt echter allemaal perfect uitgevoerd. De noiserock komt uitstekend uit de verf, mede dankzij de aanstekelijke ritmes zoals in No God. Door de repetitieve zanglijnen van Dance to the USA wordt het geheel zelfs ietwat toegankelijk. Zeg maar een holbewoners-light versie.
Toch wordt er soms vrij hevig uitgepakt, zoals na de break in Mileage, waar een vadsige riff de boel van extra agressie voorziet. Hetzelfde gebeurt ook bij het begin van New Line. Zo blijft de dynamiek goed behouden. Dat wordt nog eens versterkt doordat de band binnen de nummers zelf af en toe wat gas terugneemt. Neem bijvoorbeeld het ‘spoken word-achtige’ begin van Arcanum. Ondertussen heeft zanger Julian ons ook aangespoord dat we met zijn allen maar een feestje moeten geven en lekker met elkaar moeten dansen. Dat dansen gebeurt vooral in de pit, waar een goede sfeer hangt, en mensen goed gaan op deze rockende ritmes. Af en toe worden er nog wel even wat windmills uitgevoerd, maar daar leent de muziek zich toch net wat minder voor.
Het is een eerlijke band met eerlijke muziek en een eerlijke presentatie. Dat siert Show Me The Body. Het hart zit ook nog eens op de goede plek van deze Amerikanen, alhoewel Free Palestine roepen in Nijmegen natuurlijk makkelijk scoren is. Maar soit. Overigens nog een opmerkelijk gegeven: de band is op en top New Yorks. De werkhandschoenen in de broek van Julian doen vermoeden dat hij rechtstreeks van de bouw komt. Zo klonk een half uur Show Me The Body vanavond ook: als een stel bouwvakkers met veel kabaal.
En dan is het tijd voor de zegetocht van Deafheaven. Vorig jaar gaf de band mijn persoonlijke concert van het jaar in Tivoli. Dat wordt vandaag dunnetjes overgedaan, of moeten we zeggen: helemaal opnieuw gedaan? Want de setlist is vrijwel identiek aan dat optreden. Mensen die erbij waren in Tivoli weten dus wat ze krijgen. Is dat erg? Helemaal niet. Want da manier waarop Deafheaven vanavond weer hun nummers live brengt, is niets minder dan indrukwekkend.
Zoals Doberman, de opener van de vorig jaar verschenen plaat Lonely People With Power. Die knalt er weer genadeloos in. Over die riff hoef ik het niet meer te hebben, maar goddomme wat straalt deze band een hoop energie en professionaliteit uit. Het is een continu rennen en gaan van de bandleden, al dan niet over de raiser die op het podium staat. En natuurlijk is daar George, met zijn waanzinnige gevoel voor timing. Hij weet vanavond wederom het publiek aan de hand mee te nemen. Een enkel gebaar is vaak voldoende om de hele zaal in beweging te zetten. De ene keer is dat een cirkelende beweging om tot een circle pit aan te zetten, de andere keer zit hij gehurkt, dwingend kijkend het publiek in, om vervolgens met een snijdende handbeweging duidelijk te maken dat er een wall of death moet komen.
De band is al anderhalf jaar aan het touren voor deze plaat en dat zie je wel. Het is een geoliede machine, zowel muzikaal als qua presentatie. Het verdient lof dat er vol voor elk nummer wordt gegaan en bovendien: dat iedereen volledig in de muziek zit. Zo trapt gitarist Kerry regelmatig in het luchtledige als uiting van emotie en is tourend bandlid Ian Waters de hele tijd vol overgave in beweging. Eigenlijk geldt dat voor de hele band. Overgave. Er staat continu een bandlid uit zijn dak te gaan op de raiser. Het staat nooit stil. Daarbij zijn de blauwe verlichting ook sfeer verhogend tijdens bijvoorbeeld het van New Bermuda afkomstige Brought To The Water. Een nummer dat bovendien een enorm enthousiaste reactie krijgt van het publiek. Die kunnen de muur van geluid wel waarderen.
George is vandaag praatgraag en komt sympathiek over. Hij spoort het publiek aan om in beweging te komen en een goede tijd te hebben, en weet en passant ook nog te vermelden dat Body Behaviour zijn favoriete nummer van de laatste plaat is. Dat is mooi: het is ook een nummer dat de blackmetalinvloeden van Deafheaven goed laat horen. Sowieso is het weer veel metal wat de klok slaat vanavond en dat slaan aan. Zoals het allesverwoestende Revelator, dat een goede pit oplevert. Maar niet alleen het geweld maakt indruk, ook de bij vlagen melancholische gitaarlijnen en rustige stukken bij Amethyst maken indruk. Het zorgt er ook voor dat de show dynamisch blijft, zoals Deafheaven dat kan. Overigens hebben de bewegingen van George bij dit nummer wel iets weg van JK Simmons in Whiplash. Het zal onbedoeld zijn.
Zoals gezegd, de setlist is bijna identiek aan die van Utrecht en dat betekent dat publieksfavoriet Dream House (van Sunbather) ook weer gespeeld heeft en een bijna extatische sfeer ontstaat in het publiek. Het is dan nog niet klaar, we krijgen namelijk Winona nog over ons heen. Deze band kan eigenlijk niet zoveel fout doen. De tourcyclus voor Lonely People With Power lijkt nu wel afgerond, maar ik denk dat velen (inclusief ikzelf) niet kunnen wachten tot een nieuwe plaat en nieuwe shows. Wat een band.
Datum en locatie
21 augustus 2026, Doornroosje, Nijmegen
Link: