Marilyn Manson – One Assassination Under God – Chapter 2

Het was te vermoeden dat er een vervolg zou komen op het eerste hoofdstuk van One Assassination Under God van shockrocker Marilyn Manson. Op zich was dat best een goede plaat, maar de lat ligt wat mij betreft altijd hoog als het om deze Amerikaan gaat. Het was een uitnodiging om nog eens door het materiaal van het voorbije decennium te gaan, met sterke platen als Pale Emperor en Heaven Upside Down, maar vooral ook met het baanbrekende We Are Chaos. Het ijkpunt is dus gekend.

Dit MTV-boegbeeld uit de jaren ’90 weet uiteraard dat hij een plaat best opent met een track die voorzien is van sterk videomateriaal. Unalive herbergt zeker wat nostalgische vibes op dat punt en de sfeer druipt ook van deze clip. Een knappe sfeerschepper, om meteen daarna over te gaan naar één van mijn hoogtepunten op deze nieuwkomer: Don’t Answer The Door. Dit is niet het type Nod If You Understand-haatspuwerij van de vorige plaat, maar wel de typisch slepende diepgang die de man zo typeert. Vocaal past het ook allemaal erg goed bij de lekkere baslaag van de track. Die haatspuwerij komt er dan wel met Front Toward Enemy, maar dit komt naar mijn gevoel echt niet over. Bij Nod If You Understand van de vorige plaat had je echt zin om de boel kort en klein te slaan, maar dit komt eerder over als agressieve muziek voor tieners die boos zijn op de wereld. Dat is een gevoel dat uiteraard ook wel vaker opkomt bij Manson en niet enkel live te voelen is.

Ik moet Manson wel feliciteren met de dynamiek op deze plaat, want All The Vilest Things breekt enorm met het vorige nummer en is misschien wel het beste van de plaat. Een speelse bas en akoestische gitaar, new wave-atmosferische synths en catchy vocalen waarbij Manson verder experimenteert met een zwoeler timbre. Hier en daar krijg ik zelfs een ouder Anathema-gevoel bij de opbouw van het nummer en de vocale input. Eentje die los de Manson-playlist in mag dus en het niet slecht zou doen bij de nummers van We Are Chaos. Op None of the Suns is die atmosferiek en dansbaarheid zeker ook te vinden, al komt de track minder sterk binnen, net als bij nog enkele fillers die erna komen.

Meldenswaardig is zeker nog de mix van stevigere gitaren en atmosferische synths op het vrijgegeven Exit Wound, een nummer met lekker wat dreiging, maar ook met zweverige passages waar Manson prima zijn draai weet te vinden. Afsluiten doet de man echter met een track die meer diepgang kent. ‘I won’t go quietly in the night’ geeft de intro aan en zo hoort het ook bij een plaat van deze man. Niet dat het muzikaal hard is, maar het is sowieso een nummer dat onder je huid kruipt en een emotionele opbouw heeft.

‘I guess you never prayed to God. If you did why are you staring at the Devil today?’ Een interessante vraag, want waarom staren we ons nog blind op Marilyn Manson anno 2026? Met dit tweede deel van One Assassination Under God geeft de man daar een uitgelezen antwoord op, want na een carriere van meer dan dertig jaar heeft Manson écht nog wel bestaansrecht. Dit is niet de beste plaat van het voorbije decennium, maar met gemak beter dan de voorganger en zeker een aanschaf waard. Fans van de jaren negentig zullen het zich eveneens niet beklagen.

Score:

80/100

Label:

Nuclear Blast, 2026

Tracklisting:

  1. Unalive
  2. Don’t Answer The Door
  3. Front Toward Enemy
  4. All The Vilest Things
  5. None of the Suns
  6. Lucifer’s Teardrop
  7. The Arsonist
  8. Exit Wound
  9. … Enantiomorph

Line-up:

  • Marilyn Manson – Zang
  • Tyler Bates – Gitaar, bas, synth, guitarviol
  • Gil Sharone – Drums

Links: