De avondjes Machine Head zijn inmiddels een begrip. De Amerikaanse groove/thrashband rond zanger/gitarist Robb Flynn treedt inmiddels al jarenlang op met avondvullende shows meestal zonder voorprogramma. Voor Nederland is 013 in Tilburg daarbij zo’n beetje de vaste uitvalsbasis en zo ook alweer even geleden op 11 mei: er zijn slechtere maandagavonden denkbaar. Remco Faasen en Wilco Lamers bekeken alles door een bril en lens.
Het leuke aan Robb Flynn is dat je exact weet wat je krijgt: de Amerikaan is een voorman van de oude stempel: luidruchtig en met veel uiterlijk vertoon is het zijn doel zichzelf en het publiek een topavond te bezorgen. Na een bliksemstart met Imperium, Ten Ton Hammer, Choke on the Ashes of Your Hate en het machtige Now We Die (kippenvel!), is er al veelvuldig om een pit geroepen en is Tilburg omgedoopt tot Killburg. Springen, vuisten en middelvingers in de lucht, schreeuwen… het hele klassieke arsenaal komt voorbij om er een metalfeest van te maken. The Blood, the Sweat, the Tears is natuurlijk al jaren bekend als The Blood, the Sweat, the Beers: ‘headbang motherfucker!’ schreeuwt Flynn.
Je zou het cynisch kunnen bekijken, het zelfs achterhaald vinden, maar het werkt voor band én fans want 013 is weer tot de nok gevuld. Is There Anybody Out There? – niet per se de favoriet van uw redacteur – komt in een waanzinnige versie inclusief peptalk van Flynn, met het refrein geprojecteerd op een wapperende Nederlandse vlag op de schermen boven drummer Matt Alston, die ook alweer sinds 2019 op de kruk zit en daarna met een korte solo The Rage to Overcome introduceert: een fijne verrassing van de legendarische debuutplaat Burn My Eyes (ik heb mijn middelbare schooltijd overleeft op dat album, Sepultura’s Chaos A.D. en heel veel chocolademelk uit de koeling in de kantine).
Crashing Around You is blijkbaar gemaakt voor crowdsurfers, daarna gaat de versnelling erop met het machtige This Is the End. Met z’n allen: This is the eeeeeeeeeend! Slaugther the Martyr komt in een lekker felle versie als een van de betere nummers van een verder maar gemiddeld album. Geen idee waarom maar we mogen vervolgens kiezen welk nummer we daarna willen horen: Blood For Blood of Aesthetics of Hate. Onder luid applaus wint het laatste nummer en dat is fijn want dit is toch wel een juweel van een track op een juweel van een album: The Blackening uit 2007. Flynn draagt het nummer op aan Pantera’s Dimebag Darell en een silhouet van de meester zelf verschijnt aan het einde van de ode. Wat mij betreft had daarna best Blood For Blood gespeeld mogen worden maar we krijgen Game Over, gelukkig snel gevolgd door het meesterlijke Old van die middelbare schooltijdplaat, weet u nog? Het plaatje mag dan al wel 32 jaar oud zijn: het is nog steeds een instant gekkenhuis in 013, met stuiteren in de zaal, crowdsurfen voor het podium en headbangen op het balkon aan toe.
Na een korte pauze keert Flynn terug met een akoestische gitaar en weet iedereen die ooit weleens een concert van de groovemachine uit Oakland heeft bijgewoond hoe laat het is: het fraaie Darkness Within, dat vooraf wordt gegaan door een praatje over depressiviteit. Hoe je het ook wendt of keert: het is goed dat de zanger/gitarist nog steeds stil blijft staan bij zo’n lastig onderwerp. Het is voor Flynn ook het moment een bekentenis te doen: hij is ‘sick as fuck’, was vannacht nog in het ziekenhuis en dacht even aan annuleren maar staat er toch. Of we wel even willen helpen met het intro meezingen waarbij bassist Jared MacEachern ook nog een duit in het zakje doet.
Daarna door met het spacey Catharsis en Outsider: op plaat niet het sterkste nummer in de collectie maar live een echte parel. Het valt natuurlijk helemaal weg bij het waanzinnige Locust en met Bonescraper direct daarna deelt Machine Head een ware mokerslag uit. BAM! BAM! BAM! doen de drums van Matt Alston en het geluid is toch al zo kraakhelder vanavond. Er volgt ook nog een werkelijk indrukwekkende wall of death van de podium tot aan de geluidstafel en op het scherm zien we hoe mensen zich gewillig in een enorme gehaktmolen laten vallen. Als er daarna een sirene door de zaal klinkt en er een loeistrakke drumsolo volgt, gaan we ons opmaken voor Bulldozer, het haast vergeten prachtnummer van Supercharger uit 2001. Daarna zingt de zaal massaal mee met From This Day en wordt nog maar eens bevestigd dat Machine Head live een absolute bazenband is. Het is on-ge-kend. Wie nu stil staat is gek, doof of dood al zag ik volgens mij lammen weer lopen en kreupelen springen. Als duidelijk is dat Davidian (natuurlijk afkomstig van Burn My Eyes) de reguliere set zal afsluiten is het niet lastig te voorspellen welke kant dit op zal gaan. Het overbekende refrein – Let freedom ring with a shotgun blast – moet tot ver over de gemeentegrenzen van Tilburg te horen zijn. Ja mensen: dit is pure, pure waanzin. Pure, pure gekte.
De koek is na twintig nummers nog niet op: als toegift volgt een deel van de Eurythmics-cover Sweet Dreams (Are Made of This) met snarenplukker Wacław “Vogg” Kiełtyka op drums. Het van Iron Maiden geleende Hallowed Be Thy Name komt niet helemaal uit de verf en moet opnieuw worden gestart (terwijl het toch met enige regelmaat op de setlist staat, al is het vanavond in Tilburg Killburg de eerste keer van de tour). Het mooie Halo sluit deze avond met Machine Head dan eindelijk toch echt af. De objectieve luisteraar zal wederom tot de conclusie komen dat Machine Head niet over voldoende materiaal beschikt om drie uur te boeien, maar een bomvolle zaal fans zal dat echt een zorg zijn. Op naar het volgende samenzijn!
Datum en locatie
11 mei 2026, 013, Tilburg
Foto's:
Wilco Lamers (Instagram)
Link: