Creativiteit kent geen grenzen. Het is even vanzelfsprekend als het verfrissend is. Waarom zouden we blijven wegzinken in het moeras van de halsstarrige stagnatie en krampachtig vasthouden aan traditionele paradigmata, als er ook muziek bestaat die erin slaagt om onze horizon te verruimen en ons tot nieuwe inzichten brengt? Muziek die durft te vernieuwen eist zijn plek in de muziekgeschiedenis op. Wie durft af te wijken van de norm creëert vaak (niet altijd) iets unieks, iets nieuws dat het pad van de muzikale kunst verder vormgeeft. Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven, The Beatles, Mayhem… Er is een reden waarom net zij iconische namen in onze muziekgeschiedenis zijn.
Ik schrijf deze overpeinzingen terwijl ik luister naar Gefaalde Oogst, een nummer van het debuutalbum van het Belgische duo Bacht’n de Vulle Moane. Op repeat, jawel, omdat het zo verslavend, vernieuwend en verfrissend is.
Wat ligt verscholen aan de achterzijde van de (volle) maan? Als wetenschapper zou ik kunnen antwoorden dat de Russen er al een foto van maakten in 1959, maar dat de eerste zachte landing op dit deel van onze enige satelliet pas plaatsvond in 2019. Als kunstliefhebber zou ik echter vooral willen wijzen op de betekenis van de achterzijde van de maan als een metafoor voor het onbekende, het mysterieuze en onbereikbare. En die beschrijving past perfect bij Bacht’n de Vulle Moane, een band die nieuwe horizonten probeert te verkennen, meer specifiek door de “woeste intensiteit van black metal te combineren met de pulserende oscillaties van elektronica”. Uiteraard zijn zij niet de eersten die black metal vermengen met elektronische muziek, getuige heel wat uitstekende industrial blackmetalbands als Aborym, Mysticum en Blacklodge, en uiteraard de Finse grondlegger van de stijl, Beherit (die geldt als de belangrijkste inspiratiebron voor Bacht’n de Vulle Moane), maar de aanpak van deze Belgen verschilt in heel wat aspecten van hun illustere voorgangers en is in die zin uitermate uniek, vooral doordat ze voorbij de grenzen van genres kijken en zich niet vastpinnen op definities of classificaties. Om die reden is het belangrijk te weten dat de muziek van Bacht’n de Vulle Moane niet geclassificeerd kan worden als black metal, industrial metal, ambient of EBM, maar het wel elementen uit al deze genres samenbrengt.
Het moge duidelijk zijn dat de drijvende krachten achter deze merkwaardige band, A.A.K. en SCM (Apovrasma, ex-Matavitatau), niet binnen de lijntjes kleuren. Hun onderlinge samenwerking en de manier waarop hun muziek tot stand komt is volledig synergisch: beide heren hanteren zowel de gitaar als de synths en de computer (voor programmering) en alle nummers worden zoveel mogelijk samen gemaakt door de creatieve ideeën van beide bandleden te integreren tot een coherent geheel. Deze gelijkmatige inbreng en nauwe interactie was op het debuutalbum Klaagrituelen (2024) goed te horen door de harmonische opbouw en aangename flow die in alle nummers terugkwam. Elke track op Klaagrituelen was een levendige, repetitieve, maar tegelijkertijd continu veranderende stroom die je meevoerde doorheen het duistere, mysterieuze en zeer gevarieerde landschap Achter de Volle Maan. Wat Bacht’n de Vulle Moane op het debuutalbum creëerde was dan ook vooral immersieve muziek die zich een weg baande tussen uptempo atmosferische black metal (Klaagrituelen) met knipogen naar onder andere Darkthrone (Gefaalde Oogst), een opzwepende, sterk gelaagde synthcompositie die inderdaad de woeste intensiteit van black metal in zich draagt (Wolfgebroed), minimalistische synthwave met dat typisch archaïsche Stranger Things-geluid (Zwart Water, Grijze Golven) en een transcendente, kosmische afsluiter met betoverende keys (Het Woord). Werkelijk fascinerend.
Van een band wiens creatief proces vooral gestoeld is op het integreren van spontane ideeën en een constante wisselwerking kan je zeker niet verwachten dat ze twee keer na elkaar precies hetzelfde gaan doen, en dat blijkt al heel duidelijk uit opener Dor, dat de luisteraar in net geen acht minuten meeneemt op een indrukwekkende tocht door een zeer gevarieerd, ja zeg maar gerust schizofreen muzikaal landschap; eerst pikzwart en loodzwaar, daarna spookachtig en mysterieus. Dit is onderdompeling next level, die initieel wel wat volharding vergt van de luisteraar, maar de aanhouder uiteindelijk beloont met een verderzetting in mistige sereniteit, die aanspoort tot reflectie. Bacht’n de Vulle Moane voorziet het openingsnummer van een heel breed palet aan stijlen, technieken en indrukken, waarbij het bijna tot in het extreme varieert in intensiteit en expressie. Het lijkt wel alsof de band in één nummer ineens de volledige fundering wil leggen voor de verderzetting van het volledige album, zo rijk is Dor namelijk. Het nummer start met dreigende, dronende feedback, om van daaruit het tremolo met dat typisch mechanische, scherpe geluid, dat we kennen van Klaagrituelen, te laten opborrelen. Het is aan het einde van dit crescendo dat de sonische aanval op de zintuigen begint en hoewel de stijl van Bacht’n de Vulle Moane hier heel duidelijk in kan herkend worden, klinkt het hier toch veel rauwer, harder en donkerder dan op Klaagrituelen. De drums beuken zich in ware Mysticum-stijl verwoestend een weg naar de onderwereld, de gitaren krijgen een extra laagje elektrisch gezinder mee (waardoor het net dat tikje onbehaaglijker wordt) en SCM klinkt hier ook veel dieper en zwaarder. De spanning en intensiteit worden nu zodanig strak gehouden dat het beklemmend wordt, tot de elektrische zindering plots alleen overblijft. Persoonlijk vind ik dit geluid bijna ondraaglijk om naar te luisteren, maar ik vermoed dat dat net de bedoeling is. De langdurig resonerende golven van mystieke synthnevels, die wat doen denken aan de eerste minuten van van Zwart Water, Grijze Golven, zorgen in het tweede deel van Dor gelukkig voor het nodige tegengewicht.
Maar laat jezelf niet teveel in slaap wiegen, want er blijft een duidelijke spanning in de lucht hangen, die (bijna) naadloos overgenomen wordt door Hellegat, dat opbouwt met diepe, dreigende synthstoten (die associaties oproepen met eighties horror/sci fi series) en scherp, repetitief tremolo. Het zijn echter de dansbare electro-beats, duistere synthesizerpartijen en newwave-drumritmes die het hoogtepunt van dit vreselijk verslavende nummer vormen. Dit is pure nostalgie naar de gothic electro fuiven die ik in mijn studentenjaren frequenteerde. De manier waarop alle elementen hier in een natuurlijke flow samenkomen, elkaar absorberen en verder evolueren naar iets episch-bombastischs en ritmisch onweerstaanbaars is gewoonweg geniaal. SCM scandeert zijn teksten hier weer hees en furieus als vanouds, terwijl de messcherpe, melodische tremolo’s en overstuurde synths samen met het nostalgische drumwerk versmelten tot een muzikale melting pot met een indrukwekkende gelaagdheid en een heel dynamische en voortdurende metamorfose. Dit is echt een heerlijk nummer, dat elke concertzaal zeker op zijn kop zal zetten.
Tot nu toe was er nog maar weinig echte black metal te horen op dit tweede album, maar daar komt nu toch eindelijk verandering is. Toch is Het Is Nooit Stil al even schizofreen als het openingsnummer en opent het mijmerend met eighties synths (of een Stranger Things vibe, als dat eerder je referentiekader is), akoestische gitaar en rauwe, hese vocalen die eerder op de achtergrond acteren. De voortdurende dreiging die al van bij het begin in de muziek hangt bouwt stelselmatig op en wordt nog versterkt door onrustige electro-synths, waarna Het Is Nooit Stil volledig explodeert in… verpletterende industrial black metal! Bacht’n de Vulle Moane gaat nu helemaal los en vuurt meedogenloze salvo’s van dissonante thema’s dwars doorheen de donderende blastbeataanslag. Mysticum op speed! Dit zijn drie minuten intens genieten voor elke blackmetalliefhebber. Nee, het is duidelijk nooit helemaal stil bij Bacht’n de Vulle Moane, tenminste nooit voor lange duur.
Contrasten, ik schreef het al, zijn het handelsmerk van dit duo. Wat dacht u bijvoorbeeld van een streepje loungy jazz? En waarom zouden we dat dan niet abrupt laten overlopen in snelle, dissonante, lo-fi black metal die kraakt van de distortie? Wie een pot met goud verwacht Op Het Einde Van De Boog is eraan voor de moeite. Dit is woest, lomp, bruut en beestachtig. De manier waarop de synths hier af en toe subtiel, en naar het einde toe meer prominent, in worden verwerkt is echter nog maar eens een bewijs van de genialiteit van A.A.K. en SCM. Ze geven dit nummer uiteindelijk een monumentaal, bombastisch geluid mee.
Afsluiter Angstenzuur (Ten Oorlog Tegen De Wereld) is wat de vreemde eend in de bijt op Verdwazing Der Dwazen, maar opnieuw lopen twee op zich heel verschillende genres in elkaar over. Waar het nummer nog start met door iconische (heringesproken) samples geflankeerde, dreigende, op doom metal gerijpte black metal, transformeert het gaandeweg naar trage, repetitieve noise, die ondersteund wordt door met overtuiging gedeclameerde, zelfgeschreven poëzie. Aan het einde blijft enkel lege ruis over.
Met Verdwazing Der Dwazen zet Bacht’n de Vulle Moane duidelijk een volgende stap in zijn ontwikkeling. Waar op Klaagrituelen de elektronica en de black metal binnen één nummer nog redelijk organisch geïntegreerd werden, kiest dit Vlaamse tweetal deze keer voor sterke contrasten, nog sterkere indrukken en zelfs dansbare beats. Verdwazing Der Dwazen is in die zin nog een stuk veelzijdiger, gedurfder en complexer dan zijn voorganger, en net daarom de moeite waard om aan te schaffen of ten minste een luisterbeurt te gunnen. Je zou een dwaas moeten zijn om dat niet te doen.
Muziek die durft te vernieuwen eist zijn plek in de muziekgeschiedenis op. Wel dan; geschiedenis geschreven zou ik zo zeggen. Een boeiend album van een al even interessante band. Deze plaat komt uit via het Duitse Into Endless Chaos Records en het kleine, Belgische De Pankraker Records.
Score:
87/100
Label:
Into Endless Chaos Records / De Pankraker Records, 2026
Tracklisting:
- Dor
- Hellegat
- Verdwazing Der Dwazen (Min Erte Bloedt)
- Het Is Nooit Stil
- Op Het Einde Van De Boog
Line-up:
- A.A.K. – Gitaar, synths, programmering
- SCM – Gitaar, synths, programmering, zang
Links: