Headlines

Ergens tussen de eeuwige monolieten van de onaardse stad R'lyeh klinkt een bekend geluid. Jawel, het is weer eens een band die zijn inspiratie put uit de werken van H.P. Lovecraft. Dit keer zijn het de Amerikaanse desertrockers L’uomo Nero. Een nieuwe formatie die hun eerste werk in de vorm van vier EP’s willen uitbrengen. Waarom ze dan niet een volledig album in één keer uitbrengen, is mij een raadsel. Maar gelukkig staat het iedereen vrij om te doen wat hij wil.Lees verder ›

In de Schwarze Szene is Schwarzer Engel (recht in de doelgroep natuurlijk) wel een dingetje ja. Op Kreuziget Mich boet mastermind Dave Jason voor de zonden van de mensheid. Da’s lief van hem, dus zullen we hem maar niet vertellen dat iemand dat een goede 2000 jaar geleden ook al eens heeft gedaan.Lees verder ›

Twee blauwe cassettes in een heel speciale uitvoering, een fotoboekje met scenes uit mentale hospitalen jaren '30 (vermoed ik), een patch en twee stickers met de opdruk "strange therapy". Het doet me puur qua uiterlijk denken aan Nurse With Wound. Het blijkt een compilatie te zijn, waar een Amsterdams label zich achter schuilhoudt genaamd Strange Therapy. Een label met als motto "Mending minds, inverting insanity".Lees verder ›

Het begint zo te zien een vast gegeven te worden dat ik tegen het einde van elk jaar stuit op nieuw onbekend vrouwelijk talent. In december 2018 ontdekte ik een binnengekomen promo van het Amerikaanse Vouna, een jaar later stuitte ik op een single van het Finse Vermilia - dat onlangs collega Joris nog fan maakte met het nieuwe Keskeneräisiä Tarinoita – en nu is het BleakHeart, tevens uit Amerika, dat zich in mijn kijker speelde. Oké, waar eerstgenoemde eenpersoonsformaties zijn, hebben we hier wel te maken met een volwaardige bandbezetting en betreft het hier ook geen eigenzinnige interpretatie van black metal.Lees verder ›

Met Extinction (2017) sloten de Australische thrashers van Harlott hun trilogie over de opkomst en ondergang van het menselijk ras af. Toch gaf frontman en belangrijkste songschrijver Andrew Hudson het vierde album een titel mee die logisch volgt. Detritus Of The Final Age laat zich immers vertalen “afval/brokstukken van de eindtijd”. Ook de muziek die Harlott op zijn vierde brengt sluit aan op die van de voorgangers, zij het niet naadloos. Hudson is namelijk bewust op zoek geweest naar een extra invalshoek. Hij heeft die gevonden en zo horen we op Detritus Of The Final Age naast de gekende felheid en agressie ook een zekere zorg en duisternis.Lees verder ›

Zo af en toe word je als recensent compleet verrast. Dan ligt er plots een album voor je neus waardoor je onderkaak op je bureaublad klapt, je ogen uit hun kassen rollen en je oren vuurrood van genot worden. Het debuterende Nederlandse Mask of Insanity krijgt het voor elkaar en levert met Damnation is Eternal een prachtplaat vol melodieuze zwartgeblakerde deathmetal af.Lees verder ›

Wat hebben The Amity Affliction, Knocked Loose, Strike Anywhere, Rotting Out en Year Of The Knife met elkaar gemeen? Allen brachten dit jaar nieuw materiaal uit via Pure Noise Records. Het label herbergt inmiddels behoorlijk wat veelbelovende bands en in dat rijtje mogen we Chamber vanaf nu toevoegen. Het viertal uit Nashville schuift met Cost Of Sacrifice zijn eerste wapenfeit naar voren en bij Tempo-Team zouden ze blij zijn met deze vier aanpakkers. De mix van noise, math- en hardcore is intens en past in dat opzicht perfect bij de collega's van Year Of The Knife , hoewel we ook invloeden van tig andere bands kunnen plaatsen bij dit debuut.Lees verder ›

Wanneer je als jarenlange Kiss-fan de mogelijkheid hebt om een cd te reviewen waaraan een ex-Kiss-lid meewerkt, dan spring je daar natuurlijk direct bovenop. In dit geval gaat het om Bruce Kulick, die een flinke bijdrage levert aan Destination van Chris Manning.Lees verder ›

Onlangs reviewde ik het zeer degelijke Martwa Aura-album genaamd Morbus Animus. Dat album kon ik maar niet fysiek te pakken krijgen, omdat het label zo Pools is als de doorsnee poetsvrouw en bestellen een drama is via de site voor mensen als mezelf. Gelukkig springt New Era Productions te hulp om alles aan te leveren van Sign of Garazel Productions. Zo ook deze EP, van het Servische Nadsvest. De eerste EP van de band, bestaande uit frontman Atterigner (tevens frontman van Gorgoroth) en Krigeist (hoofdman bij Barshasketh). Kolo ognja i železa betekent zoveel als Cirkel van vuur en ijzer en telt vier nummers, goed voor een klein half uur pure black.Lees verder ›

Een weinig zichtbaar, maar daarom niet onbestaand taboe, die Vaginal Anomalies. Eén dat ongetwijfeld al tot menig Violent Devotion To Kill geleid heeft. Lig, zit of sta je daar met je broek vol goesting en dan legt ze je daar ineens zo’n stel korstmosvormige genitaliën voor. Het zou de eerste niet zijn die z’n shit even verliest. Net zoals anglofielen dat zullen doen, wanneer ze de titels lezen die deze Mexicanen op de tracklist van hun eerste, als full album gecatalogeerde release hebben gezet.Lees verder ›

Een leuke 7" hebben we hier te pakken. Discover uit Zweden, met rauwe d-beat/crust en Earth Crust Displacement met dis-noise crustpunk. U ziet wellicht de genrelabels staan en denkt: 'Waar de fuck gaat dit over?' Laat het me uitleggen.Lees verder ›

Toen werd aangekondigd dat Carcass in 2020 met nieuw materiaal in de vorm van een volledig album (Torn Arteries) zou komen, leek dit klotejaar plots weer een lichtpunt te bevatten. Zij het dan wel eerder een bruinrood getint lichtpunt, want deze band maakt uiteraard zelden een bloedarm album. Uiteindelijk zullen we wel geduld moeten uitoefenen tot 2021 vooraleer we dat album te horen zullen krijgen. Gelukkig is Carcass wel begaan met zijn fans en zijn ze niet vies van een EP’tje links of rechts. Net toen Halloween (hoogdagen voor mezelf en ander gespuis) flink in het water leek te vallen, kroop de EP getiteld Despicable naar boven uit de krochten van de hel. Vier nieuwe songs, waarvan eentje al in 2019 onze oren mocht teisteren: Under the Scalpel Blade.Lees verder ›

Een mens heeft bepaalde behoeften. Soms hebben deze te maken met het uitwisselen van specifieke mensensappen. Als alle lijfelijke vochten zijn geëxtraheerd, richt de schurende begeerte zich soms op iets heel anders: gore riffs en smèrige vocalen. Op dat moment schuift Junior Bruce zijn portiekgordijntje opzij en laat zien wat hij in zijn mars heeft.Lees verder ›

Xenofobie is een samenvoeging van twee Oudgriekse woorden: xenos (vreemd of vreemdeling) en phobos (angst of vrees). Kort gezegd is het een irrationele angst voor alles wat vreemd is. De positieve tegenhanger hiervan is xenofilie, waarbij de voorkeur juist naar het vreemde uitgaat. Hoewel Sojourn al het tweede album is van dit Zeeuwse gezelschap is dit Xeno toch een betrekkelijke vreemdeling in de metalscene. Hoog tijd dus voor een nadere kennismaking! De grote vraag die we hier gaan beantwoorden is: wordt het xenofobie of xenofilie?Lees verder ›

Ik heb mezelf afgevraagd of ik de juiste persoon ben om de nieuwe schijf van Fates Warning te bespreken. Ik ben namelijk al een fan van deze band sinds ik het nummer Anarchy Divine (van het album No Exit) eind jaren '80 van de vorige eeuw voor het eerst hoorde in Vara’s Vuurwerk. Aan de andere kant kan ik putten uit de kennis die ik heb van de imposante discografie die deze band op zijn naam heeft staan.Lees verder ›