Headlines

Pestilential Shadows. Ten tijde van Depths stond deze heel hoog in mijn jaarlijst, dat was in 2011. Datzelfde jaar stond soort- en landgenoot Woods of Desolation met Torn Beyond Reason trouwens op één in mijn lijst. Pestilential Shadows is een afgeleide van het grote  Nazxul, een afgeleide waar het er minder vurig en occult aan toe gaat. Melancholische doom en downers verleiden het black metal initiatief vrij vaak, terwijl zowel Scandinavische als Amerikaanse invloeden genoteerd werden in de vele variatie op melodieus vlak.Lees verder ›

Na een eerste EP in 2019 brengt Morgul Blade ons nu zijn eerste volwaardige album. Je hoeft geen enorme nerd te zijn om door te hebben dat de band zich voor zijn teksten laat inspireren door J.R.R. Tolkien. Thematisch kiest de band zo voor een behoorlijk platgetreden pad. Maar doen ze een Sarumannetje (een misleid flauw afkooksel dus) of een Sauronnetje (de Duistere Heer zelve! Bij wie ik me meteen nederig excuseer voor het gebruik van een voor zijn grootsheid ongepast diminutief)?Lees verder ›

Laang 冷 is terug. De grote Taiwanees (of zijn dat ondertussen Chinezen?) leerde ik twee jaar geleden kennen met het album Hǎiyáng 海洋, een prima symfo/meloblack metal album vol coma-ervaringen, met veel hysterie en computerblasts (terror black metal - met vooral persoonlijke terreur). De eenmansband is een trio geworden en brengt zijn tweede langspeler uit via Talheim Records.Lees verder ›

Moon zou ik het liefste beschrijven als de Xasthur versie van Paysage d'Hiver. DSBM met doominvloeden, kosmisch van aard, met de nodige onderliggende grimmige ambient. Pandimensional Gnosis staat bol van de geestactiviteit, de demonische evenementen, de griezelige dreiging. Allemaal behoorlijk offbeat, disharmonisch en psychotisch, bij momenten gaat het van dissonant naar ronduit vals en zeer ongemakkelijk qua beluisterbaarheid. Ziek, gestoord, grimmig. Met een beetje goede wil kun je wat MoRT-vibes oppikken (Blut Aus Nord), oudere Ævangelist en jawel, waarom geen Leviathan en Emptiness (vooral Nothing but the Whole dan), in mindere mate.Lees verder ›

Í Myrkri is het geesteskind van heerschap Simon Gardarsson en bracht sinds zijn oprichting in 2019 maar liefst drie full lengths en een EP uit. Hij wordt hier voor het eerst bijgestaan door Skóggangr die instaat voor de teksten (volledig in het Deens) en stem en deze laatste kwijt zich uitstekend van zijn taak. Beide heren kennen elkaar bovendien van het eveneens black metal spelende Ildskær, opgericht in 2020, en ook met die band brachten de heren al een EP en een full length uit. Bezig bijtje dus, die Simon! Maar gaat dit ten koste van de kwaliteit? Lees verder ›

Todomal is een licht snobistische, progressieve doommetalband uit Spanje. Ja, dat is gelijk een oordeel inderdaad. Maar als je de muziek zelf omschrijft als: 'Stel je Candlemass en Pink Floyd voor die een dronken gevecht hebben aangaande goedkope wijn, om vervolgens een album te schrijven om excuses te maken' heb je alle hokjes aangevinkt om die omschrijving te verdienen. Het is een debuut voor deze Spanjolen. Een debuut dat toch tot één van de betere doomplaten van dit jaar gerekend moet worden.Lees verder ›

Voor vier mannen loopt 2021 anders af dan ze bij het begin van het jaar hadden gedacht. Namelijk: met een band, een platendeal, een video en een review op Zware Metalen.  Toen het zure jaar 2021 het minstens zo zure jaar 2020 afloste, bestond deathmetalgezelschap Necrotesque alleen nog maar in het hoofd van Arjan Jansen (Into the Arcane, ex-Dead End, ex-Prima Nocte, ex-Myosotis). De gitarist had een bandnaam en zijn gitaarpartijen al lang klaar liggen, wachtend op de juistegelegenheid het beest te ontketenen.Lees verder ›

Het Deense LLNN is actief sinds 2014 en heeft sindsdien twee albums en evenzoveel splitalbums uitgebracht. Het laatste album Deads en de split met Wovoka werden besproken op Zware Metalen. Voor mij is de derde langspeler Unmaker echter de eerste kennismaking met deze formatie, die hardcore, noise en sludge mixt tot een explosieve post-metalcocktail.Lees verder ›

To Sense | To Perceive had in mijn top drie van 2020 moeten staan. Geen idee wat mij is overkomen want dat is niet gebeurd. 85 punten was niet genoeg. Net zoals die andere Prava Kollektiv/ПРАВА Коллектив band Arkhtinn brengt Voidsphere (telkens) twee nummers uit, van dik twintig minuten. Atmosferische black metal, kosmisch, "out there". Trance en leegte. The Void Overtakes, The Void Overcomes.Lees verder ›

Nooit van gehoord? Jammer. Het ooit Franse (nu internationale) Monument of Misanthropy bacht in 2014 één van de meest brutale deathmetalalbums uit die ik ooit hoorde. Anger Mismanagement, met nummers als Vegan Homicide en Entering a New State, zette ik ze meteen in het rijtje samen met Benighted, Cattle Decapitation en Hideous Divinity. In 2018 kwamen de heren Jean-Pierre Battesti en George Wilfinger niet meer overeen en na een partijtje piemels vergelijken maakte Battesti van zijn Monument of Misanthropy een nieuwe band genaamd Arborescence of Wrath. George Wilfinger trok vier nieuwe leden aan en nu is er een tweede langspeler, via het Indische Transcending Obscurity Records, een label dat verstandige keuzes maakt en al jaren in opmars is. Fijn.Lees verder ›

Van de zeventig miljoen postrockbands die er zijn, vind ik er een paar eigenlijk echt er ver bovenuit stijgen. Zoals Sigur Ros, God is an Astronaut en Russian Circles. Om verschillende reden.Lees verder ›

Met het debuutalbum, Into the Qliphoth, bewezen de Zweden van Myronath twee jaar geleden dat ze in staat zijn om een meer dan degelijk blackmetalalbum in elkaar te timmeren. Myronath staat voor robuuste, melodisch-occulte muziek waarin melodie en vurige agressie mooi hand in hand gaan. Niet alle nummers op het debuut waren even beklijvend, maar de band slaagde er wel in om middels voldoende afwisseling en enkele opvallende aandachtstrekkers de interesse van de luisteraar te blijven prikkelen. Vooral afsluiter Annihilation of the Crescent Moon is nog steeds een vaste waarde in mijn 'met-de-fiets-naar-het-werk-en-terugplaylist'. Een apocalyptische, ontketende furie die de trappers een behoorlijk stukje sneller op en neer doet gaan.Lees verder ›

Ook nu brengen de Duitsers van Empyreal Sorrow de opvolger van Præy uit in eigen beheer. Ik besprak het vorige album reeds in 2020 en gaf de band, na kritisch doorluisteren, de klever met daarop: "het kleine broertje van Illdisposed." De vraag is, plakt deze klever ook op deze EP die de titel Harm(ony) Within meekreeg? De vijf heren spelen immers een goed wegslikbare melodische deathmetalvariant.Lees verder ›

Experimentele metal uit Utrecht. Ik gaf mezelf op, want ik zag de namen als Krallice en Dysrhythmia staan in de omschrijving, samen met nog een aantal andere bands die mijn niveau aan neuroticisme nog meer de hoogte in kunnen jagen, dan het besef dat het morgen maandag is. Prospectors komt alleszins zalvend uit de hoek en laat me met zijn opmerkzame brein mooie namen noteren, zoals sessiedrummer Michiel van der Plicht (Pestilence, Carach Angren, ex-God Dethroned). Gitarist Michel van der Werff is ook verantwoordelijk voor de mixing. Colin Marston voor de mastering trouwens. Joost Vervoort creëerde de oneindige, mooie hoes en het design is van Galgenvot (Nevel, Wrang, ...). En dan hebben we ook nog Matthias Ruijgrok die bas en synths beroert (met een -t).Lees verder ›