Headlines

Als je leest dat Mass Murder uit Italië komt en dat Extreme Extinction langs het titanische geluidscoloseum van Stefano Morabito passeerde, weet je eigenlijk al heel veel. Je notenzak of je lippenpaar gaat flapperen onder kolossale ladingen diepe death metal. De enige vraag die je nog kan stellen, is: leunt deze tweede korte langspeler eerder aan bij het technische type dan wel het machtige type waar de laars van Europa tegenwoordig zoveel kont mee schopt?Lees verder ›

Ergens in het oosten van Saudi-Arabië werd in 2008 deze band Al-Namrood opgericht. De bandnaam betekent niets meer of niets minder dan "de niet-gelovige": een erg krasse uitspraak als je afkomstig bent uit dit land. Al-Namrood is al lang geen nobele onbekende meer in de blackmetalwereld. Want een blik op de releaselijst leert ons dat deze Wala'at alweer de achtste langspeler is. De vorige, Ten Years Of Resistance, wist zijn weg naar onze redactie niet te vinden maar de plaat daarvoor, Enkar, uit 2017 dan weer wel. Ook dit Wala'at wordt uitgebracht door het kleinere Canadese label Shaytan productions. Een label dat zich wat toelegt op black metal met een stevige oosterse dressing.Lees verder ›

Nee, dit is niet Machine Head's poging om de draak die Catharsis heet goed te maken. Het gezelschap inhuursoldaten rondom zanger/gitarist Robb Flynn heeft onverwachts een digitale single bestaande uit twee nummers uitgebracht die, de naam zegt het al, helemaal aansluit bij de situatie in de wereld in het tot nu toe broeierige jaar 2020. Het past bovendien bij het voornemen van Flynn om met enige regelmaat nummers uit te brengen die niet per se op een album terecht hoeven te komen. En bij de rol die hij blijkbaar voor zichzelf ziet als muzikale opiniemaker in het publieke debat waarbij hij duidelijk preekt vanuit een linkse invalshoek.Lees verder ›

Tijdens het moderne leven hebben wij ons ongemerkt een aantal ongeschreven regels aangemeten. Als je als man bijvoorbeeld in een kroeg moet pissen en er drie urinoirs zijn, dan kies je nooit voor het middelste urinoir. Hierdoor hoeft de volgende volblazige persoon niet naast jouw kletterfestijn te gaan staan. Hij kan veilig, met één urinoir als denkbeeldige grens tussen jullie beiden, zijn kleine boodschap deponeren. Een andere regel is het gegeven dat als je jezelf ‘cool’ noemt, je per definitie niet meer cool bent. Als je jezelf te graag ‘punk’ noemt, ben je een poser. De grote vraag is of dit ook geldt voor bands die zichzelf ‘cvlt’ noemen. Doet dat dan automatisch af aan de ‘trve-heid’  van de muziek, of mag je jezelf gewoon zo noemen en het tegelijkertijd ook zijn? Wat maakt het ook eigenlijk uit? Het nieuwe album van Russische ambient-/folkformatie Nytt Land draagt in ieder geval de naam Cvlt. Jawel, zelfs gespeld met een ‘v’. En het is fantastisch.Lees verder ›

Een nieuw album van eigen bodem, deze keer van een melodische deathmetalband uit Den Haag, genaamd Rages Of Sin. Hij debuteert met Divergence, een album met wel erg opvallende titels. Nu is deze recensie lichtelijk afwijkend dan de vele andere die ik op mijn naam heb staan. Ik ben namelijk specifiek gevraagd door de heren om het debuutalbum te recenseren. Wees voorbereid, mijn mouwen zijn al opgestroopt..!Lees verder ›

Argesk is een jonge Britse band die extreme, keyboard-overladen, melodische black metal maakt, duidelijk geïnspireerd door hun landgenoten Hecate Enthroned en Cradle of Filth. Dat lijkt op het eerste zicht ook niet zo verwonderlijk, aangezien zijn drummer Bob Kendrick tussen 1996 en 2012 de vaste drummer was van… Hecate Enthroned, jawel. Beide bands zijn ook afkomstig uit Manchester, dus de kans op enige kruisbestuiving is hier uiteraard bijzonder hoog. Anderzijds is Argesk geenszins een Hecate Enthroned-kloon en is Bob Kendrick ook niet de bedenker of oprichter van deze band. Het zijn de andere drie bandleden die in 2017 de eerste riffs en akkoorden hebben vastgelegd in de repetitieruimte, vooraleer Bob er bij werd gehaald.Lees verder ›

We mogen de berenvoet nog eens aanschouwen. Het naar die plant vernoemde Behold The Arctopus staat met Hapeleptic Overtrove voor de vierde keer in volle bloei. Wetende dat het één van de hersenkinderen is van Dysrhythmia- en Gorguts-snarenschikker Colin Marston, mag je ervan uitgaan dat de Amerikaanse geeks ook nu weer zullen proberen om alle muziekregels te breken. Dan is het altijd bang afwachten hoe muzikaal het nog is.Lees verder ›

Soms moet je het gewoon niet te ver zoeken en kan je ook in je eigen regio prima muzikanten en vette bands tegenkomen. Zo is ook Ande, een atmosferische blackmetalband, niet ver van mijn woonplaats gevestigd. Deze éénmansband licht vanuit een stevig Noors geladen visie, zijn mening toe middels alweer de derde langspeler, Vossenkuil. De vorige albums Licht en Het Gebeente kwamen ook al in eigen beheer uit, net als deze laatste. Dan stel ik met toch wel de vraag of er echt geen label is dat de heer Jim wil ondersteunen om alzo zijn muzikale escapades over de hele wereldbol aan de man te brengen. Het kan ook gewoon de keuze zijn van de band zelf om met niemand anders dan jezelf in zee te gaan natuurlijk. Het voordeel is dat je dan alles in eigen handen hebt.Lees verder ›

BPMD staat voor Blitz, Portnoy, Menghi en Demmel en mag aan de hand van deze namen gerust een "supergroep" genoemd worden. Bobby "Blitz" Ellsworth kennen we natuurlijk van zijn zeer herkenbare zang die hij tentoonstelt bij Overkill. Mike Portnoy zou je kunnen kennen als medeoprichter van Dream Theater, maar sinds hij daar is opgestapt kan hij met gemak een alfabet maken van de bands waar hij in heeft gezeten. Mark Menghi is een van de oprichters van een andere supergroep genaamd Metal Allegiance. Phil Demmel tenslotte is het meest bekend als gitarist bij Machine Head en Vio-lence. Een flinke dosis talent en ervaring dus zo samen.Lees verder ›

Uit de ijskoude regio "le Québec", gelegen in het door de natuur ingepalmde Canada, komt deze eerste langspeler van Serment. Een band opgericht door Moribond die we nog kennen van zijn andere band Forteresse. Dan weet je dat je meteen goed zit voor black metal die zijn oorsprong vindt in de cultuur-historische achtergrond van de eerder vermelde regio in het Noord-Amerikaanse werelddeel.Lees verder ›

Het Griekse antwoord op het Noorse Solefald heet Hail Spirit Noir. Weliswaar zijn de Grieken in hun sound meer experimenteler, progressiever. Dit komt veelal door hun link met de jaren '80 elektro. De sound hiervan hier is vaak erg spacy en psychedelisch te noemen. Blijkbaar is ook Lars Nedland (Solefald, Borknagar) van de partij: hij komt wat bijklussen op het nummer Crossroads. En alzo is de brug helemaal gebouwd tussen de Grieken en de Noren. Een brug kan eveneens gebouwd worden naar Finland (Oranssi Pazuzu) of er kan een autostrade aangelegd worden, als je toch de brug met Noorwegen al hebt, met de vrienden van Ulver. Soms lijkt de zang ook qua kleur en timbre wat op die van Jonas Renske van Katatonia en dan zitten we in Zweden.Lees verder ›

Vier rustig poserende heren, een schilderijtje. Allen zijn ze afkomstig uit Kaapstad en dan zitten we inderdaad in Zuid-Afrika. Deze kerels brengen hun debuutplaat aan de man en vrouw, met de zeer diepgravende titel: The Language Of Limbs. En dat is ook wat hij doet, diep graven in de muziek. Meer nog diep graven naar die plaats waar verschillende subgenres elkaar raken. Ondanks het feit dat de plaat aangekondigd staat als een post-metal release hoor je heel wat progressieve elementen en is er tevens een stevige lading black metal voorzien. Je zou het niet zeggen als je naar de bandfoto kijkt, de heren kunnen wel degelijk alles aan gruzelementen spelen, eveneens zijn ze in staat om alles, luttele seconden later, weer vakkundig en lieflijk aan elkaar te lijmen. Blijkbaar spelen er ook wat kerels in Crow Black Sky en Wildernessking. Tot mijn schaamte en schande moet ik bekennen dat ik deze bands niet ken.Lees verder ›

Covers. Je bent benieuwd hoe de coveraar ze zal uitvoeren of je vindt het muzikale verkrachting. Het Amerikaans-Italiaanse duo waagt zich aan twee minder bekende songs van twee deathmetalgrootheden. Tot zover geweten kwam er nog geen klacht voor aanranding van de muzikale waardigheid binnen, maar daar schrikken we niet van. De antipathiekelingen hebben namelijk een redelijk grove fout gemaakt.Lees verder ›

Soms word je als luisteraar door een band in eerste instantie op het verkeerde been gezet. Dat was ook het geval bij het Spaanse Velkhanos. Op basis van de titel van het album en het artwork zou je een bruut death metal album verwachten. Dat is echter maar ten dele waar.Lees verder ›

Het Nederlandse Retribution bracht in 2005 zijn eerste EP uit, twee jaar later volgde er nog één en pas in 2009 verscheen het debuutalbum C.H.A.O.S. Daarna duurt het maar liefst tien jaar voordat de opvolger daarvan uitkomt. De band geeft als reden voor deze lange tijdspanne dat er in 2013 al is gestart met de opnames maar dat Retribution zijn publiek alleen het allerbeste wil bieden.Lees verder ›

Ik voel me wel vaker verantwoordelijk voor de introductie van merkwaardige, de moeite waard zijnde, nieuwe bands en projecten. Wanneer deze dan nog eens afkomstig blijken te zijn uit eigen land, Nederland of Azerbeidzjan (puur omwille van de schrijfwijze), is de motivatie nog hoger, verder of dieper om deze in de kijker te zetten. Deze keer gaat het om Zer0 れい, een Kortrijkzaan wiens echte naam Sebastien Dessauvage is. Sinds 2018 bouwt hij muzikale brouwsels op basis van "haunted New Age sounds, experimental Ambient and demented 16-bit Video Game nostalgia" (ik neem het even copypastegewijs over van zijn Facebook). Ik ontdekte zijn meest recente werk via Hiraeth Records uit Nederland, dat zo goed was om het album Insanity Check – Unrecoverable Reality dit jaar uit te brengen, synthwave/industrial/metal in de lijn van Master Boot Record. Zer0 れいs Hellveterra heeft iets meer affiniteit met bepaalde metalgenres dan zijn voorgaand werk, dus neem ik hem met veel plezier mee.Lees verder ›