Headlines

Bent u een groene dinosaurus die net aan een hallucinogene pad heeft gelikt? Heeft u een voorliefde voor bands als Hawkwind en Weird Owl? Bingo! U bent aan het juiste adres. Ancient River uit de Verenigde Staten brengt psychedelische shoegaze rock naar de mensen toe. De twee heren muzikanten wonen momenteel in respectievelijk Londen en Austin, maar een oceaanlengte afstand doet hen niets. Stug gaan de mannen door met het afleveren van album nummer acht alweer. De mannen hebben het album naar eigen zeggen geschreven tijdens het touren.Lees verder ›

Breaking The Silent is een band afkomstig uit Alberta, Canada. Naar eigen zeggen past de band in hetzelfde straatje als Metallica, Slayer en Anthrax. De Canadezen hebben een titelloze EP met daarop een drietal songs uitgebracht om dit te kunnen bewijzen.Lees verder ›

Meer grafherrie is wat ik graag wil en daar heb ik dan ook mijn lijst van recensies op gekozen deze maand. Ditmaal de beurt aan het Amerikaanse Ulthar, dat met het album Providence op de proppen komt. Een combinatie van death-en black metal met als thema: abstract. Oh jee...Lees verder ›

Wat krijg je als je Suffocation, Morbid Angel en wat Cannibal Corpse mixt in de blender? Juist, Living Gate. Wat krijg je als je Yob, Amenra, Wiegedood en Oathbreaker mixt in de blender? Juist, Living Gate. Wat krijg je als je Levy Seynaeve, Aaron Rieseberg, Wim Coppers en Lennart Bossu in de blender stopt en mixt? Juist, ook Living Gate.Lees verder ›

Alweer een band uit IJsland, ditmaal een nobele onbekende voor mij. Het gaat hier om Nexion, een band die naast een EP, uitgebracht in 2017, enkel de huidige plaat in elkaar geknutseld heeft. Deze eerste schijf kreeg de titel Seven Oracles met zich mee. Ik ontving dit schijfje via zanger Josh Rood. Niet echt een IJslandse naam, natuurlijk. Blijkt ook gewoon een Amerikaan te zijn maar dan één die zich blijkbaar vanuit wetenschappelijk oogpunt bezighoudt met Scandinavische religie en de historiek daaromtrent. Alzo heeft hij zich dan ook verbonden aan dit Nexion. Lees verder ›

Het Amerikaanse Obscene bestaat pas sinds 2017 en debuteerde in dat jaar met een EP. (Sermon To The Dark). Drie jaar later verschijnt het debuut. Slechts op vinyl en in een oplage van driehonderd. Zorg dus dat je er snel bij bent.Lees verder ›

Symfonische (power) metal is helemaal 'caldo' in Italië. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat Moonlight Haze Italiaanse roots heeft. Wie het genre een warm hart toe draagt en bijvoorbeeld Within Temptation, Indica of Nightwish ook lief vindt, moet dit even gaan checken.Lees verder ›

Mike Redman is een multi-talent uit de buurt van Rotterdam. Begonnen als rapper en MC vergaarde hij in de jaren ’90 vooral bekendheid in de drum-and-bassscene. Ook is hij drijvende kracht achter het platenlabel Redrum Recordz, maakt hij documentaires en houdt hij zich bezig met visuele kunst. Dit Deformer is een van zijn vele projecten. Op Inner-Outcast brengt hij zijn geliefde (break)beats samen met extreme metaldrums, zware riffs en rap. Redman zelf spreekt van “a work of passion where nostalgia creates something new” en daar zit best wat in. Want hoewel (break-)beats inmiddels al geruime tijd in ons midden zijn en ook de combinatie met metal eerder gehoord is, denk bijvoorbeeld aan de eerste plaat van Junkie XL - van wie (al dan niet toevallig) rapper Rudeboy hier ook van de partij is - of sommige tracks op de Spawn-soundtrack, horen we hier toch ook wel frisse ideeën.Lees verder ›

In een wereld waar grenzen vervagen, fysieke grenzen die verdwijnen of al verdwenen zijn. of grenzen omtrent normen en fatsoen die dreigen te verdwijnen, kan het ook niet anders dat in metalland grenzen een weinig duidelijk zijn. Ik vertel hiermee natuurlijk niks nieuws. Waar je vroeger nog gewoon black metal had en gewoon hardcore, gebeurt het wel eens dat je tijdens je reis door de wereld van de extreme muziek, bands tegenkomt die zich met de grenzen helemaal niet bezighouden. Zo ook het Duitse Bait.Lees verder ›

Het Kroatische Kevlar Bikini maakt punkmuziek. Het is het vierde album alweer. Man, wat had ik er de balen in dat Mattija Auker de band verliet een aantal jaar terug. De zoektocht naar een nieuwe zanger bleef een zoektocht. Sinds Rants, Riffage, and Rousing Rhythms besloot Mario Berta om zelf de zanger van dienst te worden, waardoor de band dikke stappen achteruit zette. Van een band die zich zeker subtopper mocht noemen, dook de band naar beneden richting de grote middenmoot. Opt-Outism blijft daar ook hangen.Lees verder ›

Violet Cold. Grote fan. Lees er kOsmik even op na. Deze beste man woont nog steeds in Baku - Azerbeidzjan (ik moet nog steeds Azerbeidzjan opzoeken om de spelling correct te krijgen). Violet Cold brengt behoorlijk veel uit, toch minstens jaarlijks nieuw materiaal, dit jaar is het Noir Kid (ook in instrumentale versie uitgebracht in eigen beheer). "Violet Cold draws styles from a wide variety of genres including ambient, noise, house, drum and bass, jazz, classical, folk, shoegaze, sludge, crust, powerviolence, post-rock, post-black metal and depressive black metal."Lees verder ›

Het jonge geweld van Corpse Mutilation is terug! Het was een hele tijd stil rond de West-Vlaamse deathmetalband Corpse Mutilation, maar hij is terug en meer dan klaar om de wereld te veroveren! Prophecies is een dijk van een plaat die, ja het mag gezegd worden, velen van jullie wel zal kunnen bekoren. Even tussendoor moet er toch één en ander verklaard worden naar jullie toe.Lees verder ›

Heel recent kreeg ik de nieuwe Revenge binnen en onvrijwillig dacht ik terug hoe fijn de extreme blackdeath ten tijde van Angelcorpse wel niet klonk. Ongemeen venijnige brute death en bezeten black metal vermengd, met typische US-deathmetalpatronen en een saluut richting furieuze Scandinavische black metal. Zo nu en dan passeert er nog eens zo een band, eentje die de nostalgie doet herleven. In 2015 viel die eer Perdition Temple te beurt, met zijn album The Tempter’s Victorious. Nog steeds doet die hier zijn rondjes.Lees verder ›

Je band Tarmak noemen zou het equivalent van podiumvrees in een titel kunnen zijn. Een zonde, want PLOW windt er anders géén doekjes om. Maar ach, ‘what’s in a name?' PLOW is het debuut van dit Gents trio en het staat als een huis. Het is een vijfentwintig minuten durende sludgy math-rockmenhir van zeer getalenteerde muzikanten.Lees verder ›

De geschiedenis van de Zweedse epische doomband Sorcerer start eind jaren ’80. Na twee prima demo’s in 1989 en 1992 valt de band uiteen. Zanger Anders Engberg duikt in de jaren daarna op in diverse bands waaronder Lion’s Share en Section A. Ook is hij nog even keyboardspeler en achtergrondzanger van de liveband van Tony Martin, wiens stem hij zo goed benadert. Bassist Johnny Hagel gaat aan de slag bij Therion, en drummer Richard Evensand komen we onder andere tegen op de drumkruk bij Therion en Soilwork. Van beide gitaristen wordt niets meer vernomen op muzikaal vlak.Lees verder ›

Uit Oekraïne komt dit viertal dat zich Grave Circles pleegt te noemen. Tome II is nog maar hun tweede release. En dan moet er natuurlijk ook een Tome I zijn, nu die plaat verscheen ergens in 2017 als een EP. De laatste release is een full length en omvat zeven nummers voorzien van een blackmetalondertoon met hier en daar een experimentele uitstap. Wat natuurlijk niet vreemd is als je ziet dat het Franse Les Acteurs De L'Ombre instaat voor de release van deze plaat. De muziek die dit viertal aanlevert, verbindt zich langs verschillende wegen eerder ook wat met de Franse blackmetalscene. Eén van die wegen is onder andere de route die zanger Baal aflegt. Hij speelt immers ook bij Peste Noire een notoir, obscure gezelschap dat vooral muzikaal indruk maakte middels het nummer La Dernière Putch van het La Chaise-Dyable album. Terug naar Tome II.Lees verder ›