Jawel, Desaster, de Duitse zatte oom van de hedendaagse blackenedthrashmetalbands komt weer aanzetten met een nieuw album. Weinig verrassend verhaalt de plaat weer vooral over satanisme, oorlog en gruwel. Een kleine bloemlezing uit de tracklist spreekt dan ook boekdelen: Exile is Imminent, Failing Trinity, Sadistic Salvation... Desaster ist zurück en heeft zich nog steeds niet verzoend met de christelijke God.Lees verder ›
Eclectisch, chaotisch, anarchistisch, apocalyptisch. De muziek van deze band laat zich moeilijk omschrijven, maar ik deed toch een paar dappere pogingen. Apocalyptisch komt nog het best in de buurt dus goed gedaan zou ik zeggen. Qua zelfkennis kan deze bandnaam tellen. Uiteraard verwijst de naam naar de vier ruiters van de apocalyps, die in één of ander Bijbelverhaal - mijn kennis is wat roestig na een hele tijd Satans muziek te recenseren - een boodschap van doem komen brengen.Lees verder ›
Na de succesvolle tour van Pumpkins United, waarbij de Helloween-bezetting van de laatste jaren werd aangevuld met oudgedienden Kai Hansen en Michael Kiske, was het natuurlijk een kwestie van tijd dat deze bezetting ook een nieuw album zou opnemen. Of dat ook een goed album zou zijn was voor mij minder vanzelfsprekend, maar aangezien de inspiratie op de laatste paar albums van Helloween een beetje leek te ontbreken kon wat nieuw/oud elan zeker geen kwaad.Lees verder ›
Vertrokken voor een nieuwe werkweek of al op vakantie? Maakt niet uit, alles beter met een blok metalvideo’s. Vandaag komen die van Dantalion, Netherbird, Spitfire, Titvn, Catarsis Incarne, After The Calm, Demigod en Times of Grace (Killswitch Engage). Lees verder ›
Het Canadese vasteland is voorzien van heel wat ondoordringbare, bosrijke regio's. In Montréal, Quebec heb je dat ook. In het geval van Maudiir, dat voor mij geen nobele onbekende is, stel ik me de vraag of de grondlegger, de bezieler van deze éénmansband, F., toch niet helemaal de weg kwijt is geraakt in die bossen. In 2020 bracht hij in eigen beheer Le Temps Peste uit. Grofweg een jaar later, in 2021, kwam hij met La Part Du Diable om nu dan beide platen samen te voegen tot één geheel met als enige nieuwe, een The Exploited-cover. Misschien is deze hele denkoefening maar weggelegd voor een paar gelukkigen, ik begrijp het niet helemaal.Lees verder ›
Progliefhebbers hebben er enorm lang op moeten wachten en het is een iets andere stijl geworden dan verwacht, maar geweldig om te horen dat Øyvind Hægeland (zang en gitaar) en Asgeir Mickelson (drums) samen weer muziek maken. Dan krijgen ze ook nog eens de hulp van basgrootmeester Steve DiGiorgio, aangevuld met Bollie Fredriksen op gitaar en Jon Phipps, die de orkestratie en toetsen voor zijn rekening neemt.Lees verder ›
Een CD uit Italië die bij ons binnenkomt is vaak dan wel erg slecht of verrassend goed. Ik besloot om met de voor mij onbekende band Édea een gokje te wagen en ik werd zeker verrast! Niet alleen over de kwaliteit, maar ook door de muzikale stroming waarin de band opereert.Lees verder ›
De laatste dag van deze week vullen we opnieuw met een bak video’s. Hier zijn Gadget, Järnbörd, Strahor, Det Kätterska Förbund, Blackjack Mountain, Eternal Ballers, Black Kalmar Skull, Arteaga, Acid Alice en My Diligent Future.Lees verder ›
De Godfather van de sludgemetal bestaat anno 2021 nog steeds en dat is verbazingwekkend. Deze heren maakten er namelijk een sport van om zichzelf steeds in de voet te schieten en verhieven zelfdestructiviteit tot een olympische discipline. Daarin stapelden ze de gouden medailles op dat het indrukwekkend werd. Drugs, arrestaties, noem het maar op... het leven van de bandleden zou een topserie op Netflix kunnen zijn. Eyehategod zou zelfs de perfecte naam blijken! Drama zou worden aangevuld met onbedoeld komische momenten, zoals die keer dat de band op Australische tournee zou gaan en pas op de luchthaven merkte dat niemand tickets had gekocht. Weg tour. Pure Spinal Tap.Lees verder ›
Een nieuwe plaat, uitgebracht door Napalm Records die ons verkocht werd als een rock/metal crossover. Oeh goodie! Nog nooit van deze band gehoord, maar dit kan niet tegenvallen. Toch? Oh God.. ik was nog zo jong toen ik deze plaat een eerste keer oplegde. Nog zo naïef. Nauwelijks veertig minuten later besef ik dat ik een boomer ben geworden.Lees verder ›
Lang voor Lordi met Hard Rock Hallelujah Europa op zijn kop zette door het Eurovisiesongfestival te winnen met een bende trollen en monsters waarde er in Noord-Amerika al een ander soort Orks rond. De zelfverklaarde buitenaardse wezens van Gwar pesten ondertussen al bijna veertig jaar lang onschuldige Aardlingen en het einde zit er nog niet direct aan te komen. Covid-19 zette wel even een rem op hun vooruitgang, want hoewel buitenaardse wezens immuun zijn voor het virus, is hun publiek dit niet. Een jaartje noodgedwongen aan de zijlijn toekijken, zonder mogelijkheid tot touren. Vervelend. Gwar gebruikte de tijd echter verstandig want de band nam een akoestische set op, waarbij enkele van zijn bekendste nummers werden heropgenomen.Lees verder ›
In een weekend dat weer overloopt van sportberichten nemen we de tijd om jullie een shitload aan metalclips te bezorgen. Hier zijn Devoided, Charlotte Wessels (ex-Delain), InseCT, Wolf X, Katabasis, Petrol Station, Prisonlife, Walls of Ashes, Human Entropy, We Butter The Bread With Butter, No Face No Case, Meadows, Amenra, Green Lung, Eyes Wide Open, Bloodshot, August Burns Red, Motionless In White, Graveslave en naturlijk ook Obscura.Lees verder ›
Een EP die stamt uit de late herfst van 2020 bespreken in de zomer van 2021? Ja! Want dit pareltje van Nederlands/Belgische ellende is blijven liggen en verdient meer aandacht. Veel meer aandacht, want de split van Faal (Breda) en Fading Bliss (Luik) is echt van een uitzonderlijk niveau.Lees verder ›
Curimus is de zoveelste Finse band die op een koude noordenwind komt overwaaien. Brutaal hard en genadeloos, net zoals hun winters. De band speelt een soort hybride mix van melodieuze death metal en thrash metal. Plak hier vervolgens de stem van Meshuggah-zanger Jens Kidman op en je krijgt een unieke muziekvorm. Het is natuurlijk niet Jens Kidman die we horen krijsen, brullen en reutelen in de microfoon. De Finse tegenhanger van Kidman luistert naar de oer-Finse naam Marko Silvennoinen en hij is kwaad. Heel kwaad als we deze plaat mogen geloven. Het was weer veel te koud de voorbije winter. Verre van een Garden of Eden eigenlijk.Lees verder ›
Kennen we Friisk ergens van? Is dat niet dat snoepje? Nee dat niet. Friisk is een vijfkoppige Duitse formatie die zich voor zijn eerste volledige album ook nog even laat bijstaan door niemand minder dan Zingultus (Nagelfar, Endstille). Dit, …Un Torügg Bleev Blot Sand is de opvolger van de EP De Doden van’t Waterkant, en de split met de Franse blackmetallers van LOTH, Kien Kummweer/Warndt. Ook ditmaal staat Andy Roszyk, Goblin Sound Studio, in voor de productie.Lees verder ›
Vorig jaar publiceerden we negen artikelen waarin we verzamelaars spraken met een collectie aan items van één specifieke band. Dit kwam tot stand na een oproep op Facebook. De serie werd goed ontvangen en daarom geven we er in 2021 graag een vervolg aan. Dit jaar gaan we alleen nog een stapje verder: een nieuwe reeks met verzamelingen, waarvan het merendeel bestaat uit verzamelaars buiten de grenzen van Nederland en België! Eerder verschenen er al collecties van onder andere Motörhead en Obituary, in de zevende aflevering presenteren we met trots een verzameling van Immortal.Lees verder ›
Ook in EK-tijden blijven we jullie voorzien van metalclips. Hier zijn in respectievelijke volgorde het Belgische Hexa Mera, Blóð, At The Gates, Steve Hackett, Robin Red, Daemonicus, Die Apokalyptischen Reiter, Cripta Blue (ft Ricky Witchwood), Six Foot Six, Vader, Lucer, Promethee, Born of Osiris, Atilla, Wolfenmond, Once Human met Robb Flynn (Machine Head), Denigrate, Lazy Man’s Load, The Five Hundred, Hail Spirit Noir, Forbidden Technique, Wolftooth, Soothsayer, Erdve, Mayhem…Lees verder ›
Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van The Prince of Darkness verscheen de docufilm Biography: The Nine Lives of Ozzy Osbourne, waarin een ‘inkijkje wordt gegeven in het leven van de man die de personificatie van rock ’n roll is en na zijn tijd als frontman van Black Sabbath een succesvolle solocarrière opstartte en uitgroeide tot een geliefde televisievader’. Aldus de korte omschrijving van de makers van de film.Lees verder ›
Voordat we overgaan naar de orde van de dag, moeten we even stilstaan bij de spectaculaire albumhoes die Interloper zijn eerste langspeler Search Party heeft meegegeven. Een cover die tegelijkertijd adembenemend mooi, maar ook intrigerend is. We zien een dame die een soort alziend oog op de rotsen krast, terwijl zij aan de rand van een afgrond bij een gigantische waterval zit. Dit alles doet denken dat het album thematisch veel verder gaat dan een groep mensen die op zoek is naar iets of iemand die verloren is (ook wel een ‘’search party’’ in het Engels).Lees verder ›
Het gaat hard voor Jinjer. Op nauwelijks enkele jaren tijd slaagde de Oekraïense band erin om uit te groeien van een zoveelste Arch Enemy-kloon tot een grote publiekstrekker. Ik heb de band een Arch Enemy-kloon genoemd. Mijn excuses Tatiana Shmailyuk! Deze band en diens frontvrouw verdienen dit niet. Muzikaal gezien verschillen beide bands trouwens enorm. De parallellen die vaak getrokken worden tussen de beide bands komen er vooral doordat frontvrouw Shmailyuk schijnbaar probleemloos schakelt tussen grunten en clean vocals. Iets waar Alissa White-Gluz van Arch Enemy ook heel sterk in is.Lees verder ›
