Headlines

Er zijn heel wat jaren voorbij gegaan sinds ik als achttienjarig broekie alle Paganfests en Heidenfests afstruinde om mijn met bier volgezogen zweetlijf urenlang in de pogo moshpit te smijten. Het was midden in de folkmetalrage van de late jaren ’00 en de vroege jaren ’10 en het leven was goed. Bands als Eluveitie, Finntroll en Wintersun stonden om de beurt bovenaan de bill. Ook Korpiklaani was met zijn ophitsende hoempapafolk flink aan de weg aan het timmeren. Naarmate de tijd vorderde, boette het genre wel wat aan populariteit in. Toch bleef Korpiklaani een zeer productieve band. De onbezonnen feestelijke klanken werden stukje bij beetje ingeruild voor een wat serieuzer folkgeluid. Vandaag presenteren ze hun elfde studioalbum: Jyläh (vertaald: Robuust).Lees verder ›

Dit soloproject, Maestitium, komt net als het label die deze EP Tale Of The Endless uitbrengt, uit Zweden. Het kan meteen gezegd worden, de inspiratie wordt gevonden bij bands als Insomnium, Wolfheart en mogelijk ook nog wat andere bands waar Wolfheart - mastermind Tuomas Saukkonen in opereerde, zoals bijvoorbeeld Before The Dawn. Je vist dus uit de vijver van de melodische en soms wat symfonisch klinkende death/black metal. De heer Westrin kreeg voor de opnames van deze EP hulp van niemand minder dan de heren Flodin en Fjellstrøm op respectievelijk bas en drum. Beiden zijn bekend van eveneens respectievelijk Deathbreed en Nordjevel (tevens ex-Dark Funeral). Dan heb je natuurlijk gezorgd voor een erg degelijke en meer dan solide basis.Lees verder ›

Deze The Stars Are Dead Now is een re-release van de gelijknamige plaat die een vijftiental jaren geleden al uitkwam. Eisenwald Records brengt nu deze Coldworld-plaat opnieuw uit, voorzien van nieuw artwork. De muziek en de boodschap op deze plaat zijn echter niet veranderd. Je krijgt zo een tristesse en leegte over je heen dat het niet meer schoon is om zien. De verantwoordelijke hiervoor is G.B. Een man die ook het verdriet van de wereld op zijn schouders draagt en er wonderwel in slaagt dit nog altijd vol te houden tot op de dag van vandaag. Zo zwaar zal de last dan toch niet zijn, vraag ik me af. Of heeft hij sterke schouders, dat kan ook natuurlijk. Of? Ik zie het wat te simpel, dat kan ook natuurlijk.Lees verder ›

Op de eerste drie albums stuurde Transatlantic koersvast naar een grootse vorm die gestalte kreeg met het onvolprezen The Whirlwind. Op het vierde album Kaleidoscope leek de samenwerking tussen de heren Stolt, Morse, Portnoy en Trewavas een beetje uitgeblust. Niet dat het album slecht te noemen is, maar de…Lees verder ›

Deception was voor mij een onbekende band voordat ik het nieuwe album The Mire op mijn bureau kreeg. De muzikale reis die dit teweegbracht, is eigenlijk het grootste cadeau van allemaal. Duiken in een onbekende discografie, wat dan weer leert dat de voorganger uit 2019 de profetische titel Epidemic met zich meedraagt.Lees verder ›

In 2018 kwam het Noorse Misotheist met de gelijknamige debuutplaat. Nu drie jaar later levert hij het tweede album af, voorzien van drie eerder lange nummers. Dat is niks nieuws, want dat deed hij ook al op bovenvermeld album. De plaat schuifelt alzo net over de dertig minuten. Het Terratur Possessions label, een sub-label van Ván Records, brengt dit alles aan de man. Zij die van brute, agressieve black metal houden, met scherpe hoeken en kanten, kunnen best verder lezen.Lees verder ›

Bijna één jaar geleden. Geheel andere tijden waren het. Mondkapjes werden alleen gedragen in steden met heel veel smog. Ontsmettingsmiddel werd voornamelijk in ziekenhuizen gebruikt. Lockdown en avondklok waren begrippen uit de geschiedenisboeken. Bovenal hadden we nog concerten waar we heen konden gaan. Tijdens het laatste concert dat ik…Lees verder ›

De oorsprong van het Franse Conviction ligt in de plaats Gisors in het jaar 2013. Olivier Verron, voorheen bekend onder het pseudoniem Amduscias in bands als Bloodoffer, Bran Barr (als Fir Doirtche) en Temple Of Baal, besloot een nieuwe doom metalband op te richten. In het begin speelde hij alle instrumenten zelf, maar langzamerhand kreeg hij de nodige companen bij elkaar voor een volwaardige groep. Het doel: pure, traditionele doom in de stijl van Saint Vitus, Pentagram en het vroege Cathedral. In navolging van een promo (2013) en twee singles (2017 en 2020) ziet het titelloze debuut op 22 januari 2021 het daglicht. De plaat is opgenomen in de Vault 92 studio van gitarist Frédéric Patte-Brasseur en is ook door hem volledig gemixt en gemasterd. Het bevat 8 zware nummers die je meenemen op een trage, melancholische reis.Lees verder ›

In 2010 bracht het cult-gezelschap Sargeist, met in hun gelederen Shatraug (Horna) - een meester in de Finse black metal -, zijn derde full album uit. Het kreeg de titel Let The Devil In. Nu komt Moribund records met een heruitgave van dit album, een album dat ook al eens de revue passeerde op de redactie net na zijn release. Vandaag de dag krijgen we er wel nog twee nummers bij die weliswaar reeds verschenen op de EP Liar Of Necromancy uit 2011. Heden ten dage is de hele line-up veranderd. Buiten grondlegger Shatraug vinden we nu ook Profundus terug op de lijst, de man die we onder andere kennen van The Crescent.Lees verder ›

Deze plaat is er meer één voor zij die kicken op het complexe geheel, de veelheid aan toeters en bellen of zij die hun collectie vol hebben staan met platen van deathmetalgrootmeesters die in dezelfde stijl zitten zoals Cynic, Origin en consoorten.Lees verder ›

Pantokrator is een samenvoeging van de Griekse woorden "alles" en "heerser" en is daarmee een aanduiding voor God waarbij benadrukt wordt dat Hij almachtig en universeel is. Zoveel leert ons althans Wikipedia. Het zal hier toch warempel niet gaan over een stel metalfans die het licht hebben gezien?Lees verder ›

Even zonder gekheid: kneiterhard plaatje is dit hoor! Jonge frisse energie met slopende sludge tentoonstellen aan de wereld is een behoorlijke opgave. SNOW slaagt daar wonderwel in. Op het eerste gehoor lijkt het wat rommelig en simpel, maar hier is duidelijk over nagedacht. Dit album dien je integraal te beluisteren, waardoor je de kekke riffs in perspectief kunt plaatsen.Lees verder ›

De Italianen van Winterage komen met album nummer twee. Na het aardige The Harmonic Passage volgt The Inheritance of Beauty. Volgens de band betreft dit album een 'gevecht van de schoonheid tegen decadentie'. Dan moet je vooral vioolgedreven symfonische (power) metal gaan maken toch?Lees verder ›