Headlines

Oké, even een disclaimer vooraf. Ik heb eigenlijk helemaal niks met symfonische metal. In het specifiek heb ik nog minder met symfonische metal met vrouwelijke (opera)zang. Bands als Nightwish, After Forever en dus ook Epica gaan normaliter volledig langs me heen. Het zal vast mijn muzikale bekrompenheid zijn, maar ik houd nou eenmaal van brullende dames en heren die het slijm onderuit de longen tegen de microfoon aanblaffen onder het genot van striemende drums en gitaren. En toch zijn we hier.Lees verder ›

Het Spaanse Bonecarver, verrezen uit de as van de band Cannibal Grandpa, komt na dik een jaar met de opvolger van zijn ijzersterke debuut Evil. Evenals het debuutalbum wordt de tweede poging tot algehele vernietiging van de wereld en omstreken uitgebracht via het gerenommeerde Unique Leader Records en het zal de naam Carnage Funeral dragen.Lees verder ›

Sommige bands klinken gelijk lichtvoetig. Het Canadese Eaten by Sharks is zo'n band. Misschien omdat het doet denken aan Sharky Sharky (kinderrock), of misschien is een haai gewoon niet het juiste dier voor technische death metal. Tenzij je Eaten by Sharks heet en je een album genaamd Eradiction uitbrengt. Het album duurt slechts 27 minuten.Lees verder ›

Ergens in april 2022 kreeg ik een single/EP doorgestuurd van de Zweedse band Hild. Twee gloeiend hete thrash/blackmetalnummers stonden op dit werkje verzameld. Het bleek niemand minder dan de heer Broddesson (ex-Marduk) te zijn die alles in elkaar had gestoken. Het centrale thema in zijn muziek, de Valkyries uit de Noorse mythologie, is ook nu weer de voedingsbodem. Elk nummer op deze eerste volwaardige plaat ValFreiya beschrijven het reilen en zeilen van één van deze Valkyries. Als ik even de tracklist doorlees kom ik al twee nummers tegen die ik ken van de EP Brink Of Extinction. De andere tien zijn nieuw voor me, nochtans verschenen er hiervan nog eens vier op de EP's, The Great Unrest en Obliterating Silence. Op zich geen slechte oefening om alles dan op één album te plaatsen.Lees verder ›

Het Gelderse Diggeth viert volgend jaar zijn vierde lustrum, heeft al verscheidene albums uitgebracht en op het podium gestaan met bands als Black Label Society, Exodus, Megadeth, Karma To Burn en Disturbed. Toch is Zero Hour In Doomtown mijn kennismaking met deze band. En om met de deur in huis te vallen: het is een bijzonder aangename kennismaking!Lees verder ›

De aanblik van de tracklist van Ultraman, het leidend voorwerp van deze review, temperde mijn vreugde redelijk snel. De eerste drie nummers blijken interpretaties van de openingstune, victorytune en eindtune van de Japanse serie Ultraman. Wellicht leuk voor de fans van de serie, maar de drie minuten die deze tunes bij elkaar duren, stellen muzikaal weinig voor.Lees verder ›

Hoe kan het toch dat je een bepaalde plaat over het hoofd ziet? Tja, dan zijn er nog collega's om je wakker te schudden natuurlijk. Het Duitse Ultha is sinds 2014 geen nobele onbekende. Pain Cleanses Every Doubt, Converging Sins en The Inextricable Wandering zijn de drie platen die aan dit All That Has Never Been True voorafgingen. Dit vijftal speelde recentelijk nog op het Samhain festival in Hasselt en maakte er toch een meer dan degelijke indruk. Gelukkig zijn de heren weer actief. Eind 2019 kondigden ze immers nog een pauze aan. Het heeft hen duidelijk goed gedaan. Vendetta Records is de platenboer van dienst en presenteerde deze nieuwe Ultha plaat al op één april van dit jaar, 2022.Lees verder ›

Een Belgische blackmetaldemo. Geen garantie op plezier of vertier, maar gezien Babylon Doom Cult Records hem uitbrengt gaan we er bijna achteloos achteraan. Bokkerijders is een drietal dat voor het eerst iets uitbrengt onder deze noemer, maar ze zijn allen al een tijd actief (geweest) bij bands als Ordigort, Caducity en Witch Trail. Nu maken ze bokkige (ik kon deze niet laten liggen) en bonkerige black.Lees verder ›

De bandnaam Grief Ritual doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een doommetalband of iets wat die richting opgaat. Schijn bedriegt echter, want Grief Ritual blijkt een band te zijn uit de blackenedhardcorescene. Weliswaar voorzien van een metalen randje. Op beter gezegd rand. Een band ook met een politieke boodschap, zo gaat het nummer Telluric over het falend beleid van de regering van het Verenigd Koninkrijk. Dit onderwerp heeft niet direct mijn interesse, dus laat ik mij vooral bezig houden met de muzikale invulling van Spiritual Disease.Lees verder ›

De Oostenrijkers van Edenbridge debuteerden in 2000 met Sunrise In Eden en zijn met dit album toe aan nummer tien. Steevast levert de band een goede portie symfonische metal waarbij heavy riffs hand in hand gaan met synthesizers en waar progressieve metal nooit ver weg is. Op Shangri-La wordt niet van dit stramien afgeweken.Lees verder ›

Ga je mee olifanten kijken? Die vraag kan gesteld worden om iemand uit te nodigen mee te gaan naar de dierentuin, of je vraagt een persoon om samen een LSD-trip te maken. In het geval van The Offering wordt het geen muzikaal rondje tussen de familie- en schoolreisgezelschappen, die muffe pinda's de hokken in staan te gooien, maar wordt het een kleurrijke en schizofrene luistertrip waarin je binnen de eerste twee minuten van het eerste nummer WASP (ook in dierentuinen geen gebrek aan die klootviolen rondom de overvolle prullenbakken, maar dat terzijde) door alle genres binnen de zware regionen wordt meegesleurd.Lees verder ›

Zes jaar nadat de Australische band Asylum in 2016 de EP Concealed Death uitbracht is er nu het eerste volledige album. Tyranicide is de naam en we treffen er negen nummers op aan met een totale speelduur van een krappe veertig minuten.Lees verder ›

Raven… wie kent deze niet? Opgericht in 1974 in Engeland door de broers John en Mark Gallagher. Bands die uit die tijd stammen hebben ondertussen óf een cult status, óf zijn door gebrek aan publieke belangstelling allang gestopt, óf hebben er zelf zoveel plezier in en schijt aan de verkoopaantallen dat ze gewoon stug door gaan. Raven valt zeker in die laatste categorie, maar stiekem toch ook wel een beetje in de eerste. Ik zal dat met een beetje terugwerkende kracht toelichten. Lees verder ›

Na enkele singles komt het Franse Hrafngrimr - uit te spreken als “ravengrimar”, dat bekt en leest toch net wat makkelijker en betekent "diegene die het havenmasker draagt" - met zijn eerste EP Hólmganga. De band weet er meteen zijn eigen plekje mee te vinden in het drukker wordende Noordse folkgenre, ook al zijn de vier nummers naar mijn eigen gevoel niet allen even sterk. Maar laat dit je niet afschrikken, meer nog: luister zeker eens naar het prachtige Vinátta. Lees verder ›

“Hei Elei Kuck Elei”, ik geef toe: het zijn de enige woordjes Letzeburgs die ik ken. Dat is de taal van het Groot Hertogdom Luxemburg. En die Hei Elei Kuck Elei was de titel van een nieuwsuitzending op tv. Wat heeft dat te maken met Shadow People van My Own Ghost? Vrij weinig, op het gegeven na dat My Own Ghost ook uit het kleine Groot Hertogdom Luxemburg afkomstig is.Lees verder ›