Headlines

Normaal heb ik niet zo gek veel met deathcore. Een paar bands vind ik wel te pruimen en eentje daarvan is Viscera, die in 2020 de coole plaat Obsidian uitbracht. Wat maakte nou dat ik deze band wel kan waarderen? Dat ligt deels aan de riffs, breaks en de aanstekelijk goede mix. Maar het ligt vooral ook aan zanger Jamie Graham die in het verleden de Heart of A Coward-klassieker Deliverance heel gepassioneerd vol brulde- en zong. Hij verdween even uit de muziekwereld, maar blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan en vormde hij Viscera. In deze band zitten ook ex-leden van Abhorrent Decimation, Martyr Defiled en Nervecell. Zoals gezegd brachten ze twee jaar geleden een goede plaat uit. Nu is de opvolger er, Carciogenesis geheten.Lees verder ›

Het in 2019 opgerichte DÆMORTHAN brengt na het releasen van de single Shadow World de allereerste EP uit: Chthonic. De bandnaam Daemorthan is een samenvoeging van de woorden Daemon (godheid), Mortician (begrafenisondernemer) en Leviathan (zeemonster). Chthonic zou kunnen verwijzen naar de hogere Griekse wezens die betrekkingen hebben met de onderwereld.Lees verder ›

Wie kent er het Noorse Lumsk nog? De kans is groot dat je er nog niet van gehoord hebt, aangezien de laatste plaat van dit gezelschap stamt uit 2007. We kunnen dus gerust spreken van een comebackplaat, met dan nog eens een nieuwe zangeres aan het roer. Komt dit nog wel overeen met het type folklore dat destijds op ons afkwam? Ergens hier in de platenkast zit de laatste release Det Vilde Kor, maar met enige hoeveelheid stof op. De folklore kende toen ook al experimentele kantjes en heel wat rustpunten, maar op de één of andere manier bleef het niet hangen.Lees verder ›

Hoezee! Een nieuwe plaat van het Friese Ûngrûn komt ons toe. De eerste vormen van glorificatie werden voltrokken in de review van de demo in 2019 (u klikt hier) en nu is de tijd gekomen om het officiële debuut van leesvoer te voorzien. Stoarmbringer en Asega manifesteren zich met Ûngrûn mee aan het front, als vaandeldragers voor de overdracht, waar inheemse mythes via verschillende geluidsdragers de digitale tijd intreden. Dit is een voorsmaakje op het komende langspeelalbum dat geen drie maar acht nummers zal tellen.Lees verder ›

Elvenking beloofde ons in 2019 dat het Reader Of The Runes verhaal een vervolg zou krijgen. Tussen 2020 en 2022 componeerden de Italianen het tweede deel en dat werd opgenomen onder leiding van Scott Atkins die eerder werkte met Cradle Of Filth en Behemoth. De keuze voor Atkins is een verrassende voor een folk/pagan/powermetalband, gezien zijn eerdere staat van dienst. Dit album markeert verder de terugkeer van drummer Symohn en gitarist Headmatt werd ingelijfd als vast bandlid.Lees verder ›

VVORSE is nog maar eens een gemetaliseerde hardcoreband uit het Hoge Noorden. Wellicht zijn die termen tekortdoend, dus toch maar even het officiële "Neo Crust Hardcore Punks" gebruiken, zodat alle verdelers tevreden zijn. De verdelers zijn in dit geval Off Records Finland Oy (zeg maar gerust Inverse Records) en het Belgische Genet Records, alwaar de oranje vinyl is verschenen waar ik zonet nog naar zat te staren. Dit is het derde album van VVORSE, als ik Discogs mag geloven. En dat doe ik meestal.Lees verder ›

Deze EP Dead Lights Beckon Me is een hernieuwde kennismaking met de Amerkanen van Blood Stained Dusk. Deze heren zijn sinds 2016 weer bij elkaar. Nadat ze werden opgericht in 1998 waren ze ruim tien jaar actief in de black/deathmetalwereld. In 2009 werden de handschoenen in de ring gegooid, om dan in 2016 opnieuw opgenomen te worden. En dit resulteerde, ruim zeven jaar later, in de EP die we nu kunnen beluisteren. Het Zweedse Black Lion Records verbaasde zich niet over de terugkeer van dit viertal en heiste ze meteen aan boord.Lees verder ›

Lang niet altijd geeft een albumhoes een goede indicatie van de muziek die er op de plaat staat. Meer dan eens heb ik mij vergist als redacteur op basis van de schoonheid of de lelijkheid van een albumhoes. Dit overkomt ons, metalheads, allemaal wel eens, dus tot zover geen bijzonderheid. Ik laat mij dan ook niet (af)leiden door een albumhoes en probeer de muziek als een op zichzelf staand werk te beschouwen. Zo ook in dit geval, waarbij ik het debuutalbum van het Braziliaanse Autrest aan een aantal luisterbeurten onderwierp. Dit doe ik op de eerste plaats voor mijn eigen luistergenot, maar natuurlijk ook ter recensie voor Zware Metalen.Lees verder ›

Nog niet eens zo lang geleden bracht het Duitse Panzerkrieg 666 hun zelfgetitelde debuut EP uit in samenwerking met Human Noise Records en zie nu, dit door oorlog en miserie geïnspireerd duo, heeft opnieuw de tijd gevonden om vijf nummers op een vervolgEP te knallen. Ditmaal kreeg het de…Lees verder ›

Soms kan ik toch niet helemaal volgen. Zo ook bij dit Britse vijftal Vnder A Crvmbling Moon. I: Oblivion is album nummer twee en als ik goed ben geïnformeerd is plaat nummer één, 0.1 Prelude in februari van dit jaar uitgekomen. Je kan het best bijzonder noemen. De muziek van dit vijftal laat zich omschrijven als doom metal met post-en blackmetalelementen. De bandleden hebben toch al behoorlijk wat ervaring als ik het zo allemaal mag geloven. Garganjua, Conjurer en Codex Alimentarius zijn maar een handvol bands waarnaar kan verwezen worden.Lees verder ›

De tweede plaat van dit Spaanse viertal Worth heeft een niet al te moeilijke titel meegekregen. Gewoon Worth is afdoende moeten de drie dames en de heer afkomstig uit Barcelona, gedacht hebben. WormHoleDeath records is de platenboer van dienst. Als band zou ik deze platenboer al wel een spreekwoordelijk…Lees verder ›

Vindt u het godgeklaagd dat de bassist ook in metalbands al eens naar de achtergrond durft verdwijnen? Beide bands op deze split, Thecodontion en Ceremented, delen deze mening!Lees verder ›

Het verschil tussen een goede en matige band is soms lastig uit te leggen. Het is een gevoel waardoor je denkt 'Ja, dit is het!'. Een voorbeeld van zo'n band, die bij mij al jarenlang het juist gevoel oproept, is Never Ending Game uit Detroit. Vanaf het moment dat Welcome To The... in 2018 uitkwam was ik volledig verslingerd aan het soort hardcore dat deze Amerikanen maken. Dit debuut overtrof de band in 2019 vervolgens moeiteloos met Just Another Day. Een stukje tekst afkomstig van dit debuutalbum is zelfs op het geboortekaartje van mijn dochter gekomen. Sommige songteksten kunnen je zomaar ineens zo goed en hard raken dat je het met iedereen wil delen. Geen grijs haartje op mijn hoofd dat er aan zou denken om de tweede volwaardige plaat niet van een recensie te voorzien. Ik heb dit jaar niet méér naar een album uitgekeken dan dit Outcry van Never Ending Game.Lees verder ›

Wampyric Rites uit Ecuador en Moloch uit Oekraïne verbinden hun lot aan elkaar middels deze split, The Serpent Cult Of Darkness, uitgebracht door de Balten van Inferna Profundus Records. Beide bands zijn veelschrijvers. Moloch slaat echter wel alles: meer dan 80 releases verspreidt over de afgelopen vijftien jaar! Het heerschap achter deze band, Sergiy Fjordsson, trekt zich wel eens vaker terug in een duister woud, een donkere kamer of een vochtige kerker om zijn zwartgalligheden op eenvoudig opnamemateriaal vast te leggen. Ook de basale en rudimentaire black metal van het Zuid-Amerikaanse duo Wampyric Rites is al menigmaal op mijn schrijftafel gepasseerd, steeds garant voor een verrassing vanuit muzikaal, dan weer productioneel oogpunt.Lees verder ›

Soms wil je gewoon een puit rock-'n-roll op je smoel. The Hip Priests is dan de boksbeugel die je nodig hebt. De heren draaien alweer een flinke tijd mee in het circuit. Hun eerste album verscheen al in 2007 en Roden Houde Blues is de zevende stud in hun muzikale spijkerjack.Lees verder ›

Je zet je tent op op een van de grootste metalfestivals van Duitsland en botst toevallig tegen iemand op die dezelfde muzikale interesses heeft als jij. Gek toch, niet? Het overkwam de Noor Øystein Hansen (hij speelde meer dan tien jaar in de IJslandse band Fortid). Hij ontmoette op dat bewuste grasveld niemand minder dan Ringo Christiaan Van Droffelaar. En zie hier nu op de draaitafel, het eerste volwaardige album van de beide heren samen. Een album waarvan de mix en master werd gedaan door Fredrik Nordström en waarvoor Baard Kolstad werd gevraagd twee nummers, van de negen welteverstaan, in te spelen.Lees verder ›