Headlines

Naarmate je ouder wordt, hoor je steeds vaker de volgende uitspraak om je heen: vroeger was alles beter! Maar is dat ook zo? Natuurlijk had je tig jaar geleden auto’s en televisies die je, wanneer ze even niet wilden functioneren, met een paar vloeken en een wel gemikte klap weer in het gareel kon krijgen. Ook wat betreft muziek zijn we geneigd om het verleden te verheerlijken. Zangers en zangeressen die al meer dan veertig jaar met hetzelfde hitje op tournee zijn, worden nu legendarisch genoemd. En albums van een band die al dan niet per ongeluk een nieuw genre ontketende, zijn klassiekers. Voor de zwaardere stijlen geldt dat niet anders. Even graven in je geheugen of in je platenkast en je weet al snel welke ik bedoel.  Lees verder ›

Arteaga, een viertal uit Chili, psyched sinds 2012 vanuit Santiago om hun satanische liefde onder de mensheid te verspreiden. Zelf zeggen de bandleden onderdeel te zijn van een cult die geen enkel vertrouwen heeft in de gevestigde orde en daarom een reis is begonnen met behulp van hallucinerende middelen op zoek naar de ware Satan. De band nodigt iedereen uit om aan te sluiten: niet vanuit het kwaad, of voor het offeren van maagdenbloed, maar bedekt met de mantel der liefde.Lees verder ›

Stabbing Westward? Echt waar? ja, het klopt. Deze Amerikaanse band bestaat al dik dertig jaar, en is binnen metalkringen in Europa althans nooit echt doorgebroken. In het zog van Nine Inch Nails, in het straatje van Marilyn Manson en Static-X, maar vooral in de meer EBM & electroscene deed de band het vrij aardig in Amerika. Ik leerde de band kennen toen ik de Spawn soundtrack in huis haalde in 1997, waarop het nummer Torn Apart stond. Aardig was dat. Stabbing Westward bracht dit jaar zijn vijfde langspeler uit, na 19 jaar stilte.Lees verder ›

Uit onderzoek is gebleken dat je na je dertigste steeds minder naar nieuwe muziek luistert. En dat is zonde, want bij het luisteren naar nieuwe muziek maken je hersenen veel dopamine aan. Dit jaar geconfronteerd met mijn ‘forever 29’ nam daarom bij mij de angst toe om de rest van mijn leven te blijven hangen bij oude blackmetalfavorieten en om minder ruimdenkend in het leven te staan. Des te groter raakte mijn vreugde toen ik spontaan verslingerd raakte aan het album Heavy Pendulum van de voor mij nog totaal onbekende rockband Cave In.Lees verder ›

Motörhead mag dan al een paar jaar in de rock ‘n’ roll hemel vertoeven, toch komt er nog geregeld “nieuw” materiaal op de markt. “Nieuw” in de zin van: eerder onuitgegeven, of opgesmukt. Het album Iron Fist (40th Anniversary) combineert de twee. Het geluid van de oorspronkelijke plaat kreeg een stevige beurt, en het geheel kreeg de nodige extra’s. Enerzijds een hoop demo’s (die wel al eerder het daglicht zagen), en anderzijds een tweede cd met een optreden in de Glasgow Apollo van 18 maart 1982. Ook dat optreden werd muzikaal opgewaardeerd voor deze release. Lees verder ›

Otus profileert zich als een mystieke band. Zowel qua teksten, artwork en muziek. En ik moet zeggen, op hun tweede langspeler Torch lukt het de Italianen aardig om een mystieke sfeer neer te zetten. Dat doet de band door hypnotiserende riffs, gezongen mantras en een scala aan achtergrondgeluiden. En dat doen de mannen ook nog eens zonder allerhande maskers te dragen, wat ook wel weer een keer fijn is.Lees verder ›

Laatst was ik bij de metalen slijter en toen heb ik me op een heerlijk flesje Avandra getrakteerd. Een typisch Porto Ricaanse whisky, zo liet ik mezelf voorlichten. Op de neus aroma’s van rijp zomerfruit en vanille. Op de tong vinden we vervolgens tonen van dadels en lichte invloeden van gekonfijte citrusvruchten. De afdronk kan als lang en soepel gecategoriseerd worden. Een echte allemansvriend, die goed in de omgang is en bij ieder in de smaak zal vallen. Een enkeling zal het smaakpallet wellicht als wat veilig omschrijven, met een weinig onderscheidend karakter. Nu heb ik hier een speciale destilleerderseditie te pakken, met de genereuze naam Prodigal. Deze gelimiteerde oplage is gerijpt op Midden-Amerikaanse eikenhouten vaten, die met zorg geblakerd zijn aan de binnenkant, waardoor de goudgele substantie een lichtrokerige en complexe smaak meekrijgt. De hoogste tijd om dit flesje eens aan te breken.Lees verder ›

'Drie spijkers waren niet genoeg, wij regelen het met vijftien spijkers'. Hostia laat gelijk de wereld weten dat er iemand aan het kruis gaat. Nailed is het derde album van deze houthakkers uit Polen. Hostia treedt in de voetsporen van grindcoreband Nails, zoveel is duidelijk. 'Deathgrind' vinden de vocalist en zijn drie zakdragende bandleden. Een album met vijftien 'spijkers' en een speeltijd van nog geen 24 minuten.Lees verder ›

Zeventig jaar worden is (helaas!) niet iedereen gegund. Het is onze oosterbuur Udo Dirkschneider wel gelukt. Em omdat je dan op een respectabele leeftijd bent aanbeland mag je twee dingen doen: precies datgene waar je zin in hebt en terugkijken. En dus wordt er een album uitgebracht met liefst 33 nummers die een dwarsdoorsnede van zijn solo-carriere vormen. Maarliefst achttien solo-albums heeft dhr. Dirkschneider uitgebracht en daarvan krijg je op The Legacy dus een overzicht. Daarnaast staan er in de vorm van Wilder Life, What A Hell Of A Night, Falling Angels en Dust And Rust ook nog vier moeilijk te verkrijgen bonusnummers op deze dubbel-cd.Lees verder ›

Drie hele jaren hebben we moeten wachten op het vervolg van het magnifieke Algleymi van de IJslandse blackmetalmeesters van Misþyrming. En nu plots, uit het spreekwoordelijke niets, verschijnt het vervolg, getiteld Með Hamri. Ik zag de heren dit jaar nog aan het werk op Graspop Metal Meeting te Dessel en dit onder een loden hitte. Maar toch bleken ze me met hun ijskoude riffs en dito songs te kunnen afkoelen. Ook nu weer zullen ze de Lage Landen aandoen ter promotie van de nieuwe plaat.Lees verder ›

De Brusselse female fronted band Black Mirrors haalde in 2017 al eens onze recensielijst met zijn debuut-EP Funky Queen, gevolgd door het album Look Into The Black Mirror uit 2018 waar we bijzonder over te spreken waren. Sindsdien timmeren ze langzaam maar zeker aan de weg naar boven wat hen een deal opleverde met Napalm Records en nu een tweede album: Tomorrow Will Be Without Us.Lees verder ›

Ik heb jullie eerder dit jaar al verblijd met Av gudars ätt..., het eerste album van dit Zweedse Trolldom. Dit tweede album verschijnt in dezelfde jaargang, Swartadauþuz had duidelijk nog inspiratie over. De Zweedse muzikant die eigenaar is van de labels Ancient Records en Mysticism Productions heeft tijd over. Opnieuw vijftig minuten snelle, kosmische black metal met heel wat gevoel voor nostalgie waren het gevolg. Ik speelde weer slachtoffer van dienst.Lees verder ›

Epische bandnaam: check. Epische albumhoes: check. Epische naam voor die plaat: check. Iron Kingdom omschrijft zijn muziek als epic heavy metal en jongens en meisjes, dat meent de band echt hoor. Het Canadese kwartet bestaat pas sinds 2011, maar het maakt muziek alsof 1981 bijna ten einde loopt. We kregen bij Zware Metalen de bands nieuwste plaat aangestuurd en ik besloot er eens naar te luisteren.Lees verder ›

Natuurlijk is sterven hetgene wat we allemaal gaan meemaken op het einde van ons rijkgevulde leven. Sommigen onder ons denken er soms zelfs over na, om al eerder het Aardse te verlaten. Vaak gedreven, getriggerd door de onmetelijke miserie die hen overvalt. Te volgen, maar wat dan met al die bijzondere releases die ons in de schoot worden geworpen in ons geliefde genre? Je zou die dan gewoon niet meer kunnen aanhoren. Zo ook zou je de debuut EP van het Utrechtse Sterveling, In De Schoot Der Aarde, zo maar aan je voorbij weten gaan. Wat toch erg jammer is. Sterveling is een éénmansband rond M.vdW die we nog kennen van zijn werk in Weltschmerz, Prospectors maar ook zijn vroegere werk in Wesenwille en Wrang. Hij wordt bijgestaan voor de vocalen door R.vR die we dan weer kennen van Faceless Entity onder andere. Eén nummer krijg je te horen, ruim vijftien minuten muziek.Lees verder ›

Ligt het nu aan mij of zijn er dit jaar al uitzonderlijk veel sterke blackmetalreleases aan de eigen Belgisch/Nederlandse bodem ontsproten? Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan het veellagige Decadanse van Déhà, Het nieuwste album van de band die nooit ontgoochelt (Wiegedood), het meesterlijke II van Walg, maar ook bijvoorbeeld aan de gedurfde demo van Bokkerijders. En dan vergeet ik er waarschijnlijk nog een heel aantal. Allemaal stuk voor stuk kwalitatief hoogstaande werken die bewijzen dat onze lage landen hoofdrolspelers zijn in het moderne blackmetallandschap. En daar komt nu nog een speler bij, want uit de Westhoek (Ieper om precies te zijn) en schijnbaar uit het niets duikt er nu plots een nieuwe pikzwarte (of moet ik zeggen: koave zworte) formatie op: Dudsekop.Lees verder ›