Headlines

Krap 24 minuten heerlijke grafherrie van Grafhond, een relatief nieuwe speler in Nederlandstalig blackmetalland. Het zijn de heren Nachtvorst en Graaf Graf die elkaar gevonden hebben en hun gezamenlijke passie voor de jaren '90 black metal weer naar voren halen. Ze blijken wat genoeg te hebben van de huidige wat modernere stromen binnen ons geliefde subgenre en grijpen dus graag terug naar bands uit de tweede golf van de black metal.Lees verder ›

Voor fans van Marduk, Taake & Satyricon, aldus de promo van Uprising Records. We hebben het hier over het Deense Lotan. Melodische black metal die zich laat vermengen met zogenaamde black’n’roll, waarbij agressie de boventoon voert. Het is maar dat u het weet. Uit Denemarken komen zeker wel een aantal sterke bands, waaronder bijvoorbeeld een blackmetalband als Afsky. Laten we eens beluisteren of het prachtige Denemarken met Lotan weer een goede band rijker is!Lees verder ›

We gaan terug naar het jaar 2008. Het jaar waarin Azaghal zijn zevende album Omega ten gehore brengt. Deze Finse blackmetalband kunnen we gerust in één adem noemen met Horna, Behexen en Impaled Nazarene. Stuk voor stuk bands die het Finse geluid laten horen: namelijk compromisloze, agressieve blackmetal, veelal ontdaan van tierlantijntjes of overdreven opsmuk. Wat we zien is wat we krijgen en dat is pure, onversneden demonische black metal.Lees verder ›

Tja, de waarheid is soms hard of gewelddadig (of allebei). Allfather schreef zijn derde album niet met het oog op het huidige tijdsbeeld. Maar gewoon om in te pluggen en er eens lekker op los te schreeuwen, rammen en beuken. Want de waarheid moet immers zo nu en dan gezegd worden. Lijdende voorwerpen in dit geval zijn; gitaren, een drumstel, bas en enkele stembanden. Zoveel halen we uit de promo die bijgesloten is bij het derde album A Violent Truth.Lees verder ›

Vier jaar duurde het sinds de laatste full-length van het Japanse fenomeen Babymetal. Het deed de hoop rijzen dat de nieuwe plaat vol experimentele snufjes zou staan, waar voorganger Metal Galaxy bij zou verbleken. Ongetwijfeld zou het Japanse productiegenie Kobayashi Key toch aanvoelen dat hij bij deze post-corona comebackplaat alles uit de kast zou moeten halen om de band opnieuw te lanceren? Thematisch gezien klinkt het in elk geval leuk, met een soort van meta(l)verse-insteek dat een andere realiteit benadert van het Babymetal-verhaal. Hoe mag dat dan wel klinken?Lees verder ›

Wat een machtige plaat, dit Arde. Het Spaanse Ikarie blaast me omver en zorgt voor kippenvel met hun nieuwe werkstuk. Woede, frustratie, dreiging en melancholie wisselen elkaar af in deze trip van post metal en doom-death. De muziek is waarlijk indrukwekkend te noemen en ook qua lyrische insteek gaat de band zeer diep. De combinatie van beide verheft dit album in mijn ogen tot een kunstwerk waar ik als emotionele metalhead toch helemaal kan in opgaan. Lees verder ›

Een drietal heren die black metal creëren onder de naam Verminous Serpent, maar zeker geen onbekende zijn in de scene. Op vocalen en bas treffen we wellicht het meest bekende heerschap van deze drie, A.A. Nemtheanga (Primordial) kan eens terug naar de oude tijden van weleer met screams. Joseph Deegan kennen we dan weer van Slidhr. Bij Verminous Serpent horen we hem op gitaar. En tenslotte drummer Matt Bree, die we kennen van de black/deathband Malthusian.Lees verder ›

Polen is het land van melk en honing. Het beloofde land voor de rechtschapen blackmetalband. Zo is ook dit Terrestrial Hospice afkomstig uit dit land, meer precies uit de brede regio rond Gdańsk. Het is een duo dit Terrestrial Hospice, een duo dat actief is sinds 2018. Op de drumkruk zit niemand minder dan Inferno (Behemoth) en dan weet je het wel. Caviary To The General is album nummer twee en wordt uitgebracht door het heerlijk obscure Ancient Dead productions, eveneens uit Polen. Groezelig toch als je stipuleert dat de muziek die je verdeelt, gemaakt werd "door maniakken voor maniakken". En zijn wij maniakken? Natuurlijk!Lees verder ›

Backfire! is zonder twijfel één van de belangrijkste hardcorebands die Nederland heeft voortgebracht. De Maastrichtenaren deelden niet alleen het podium met bands als Biohazard en Madball, de albums Rebel 4 Life (1996) en Still Dedicated (2000) hebben voor velen andere bands als inspiratiebron gediend in een periode dat nieuwe orkesten als paddestoelen uit de grond schoten én beide platen zorgde voor het genre eurocore. Na een roerige periode trokken de heren uit M-Town in 2017 definitief de stekker eruit, maar het bloed kruipt (nog eenmaal?) waar het niet gaan kan. Zodoende is Angry God in 2023 een nieuw feit dat verschijnt via het Brabantse Rebellion Records.Lees verder ›

Onze Duitse vrienden van Downfall of Gaia schopten het in 2019 tot plek 33 van de jaarlijst met Ethic of Radical Finitude. Een album dat door mijn collega Michiel Hoogkamer schaamteloos de hemel in werd gesprezen met hyperbolen als 'euforie', 'voltreffer' en 'meesterwerk'. Aan de andere kant waren stemmen te horen die het allemaal maar een slaafse herhalingsoefening vonden. Heb ik van horen zeggen.Lees verder ›

Het Ierse tweemansproject Molde kwam in 2010 met een eerste release en is nu pas toe aan het tweede album. De split met Cursed Coven is de enige release die op Zware Metalen verscheen. Zonder aan zelfpijperij te willen doen was de opmerking over het gitaargeluid destijds best goed gevonden.Lees verder ›

En plots, in de vroege ochtend, staat er iemand, een collega, aan je spreekwoordelijke deur, met een pakje. Een kleine verrassing. Wat blijkt, het is de nieuwe Mork, Dypet genaamd, enkele dagen geleden uitgebracht en gelanceerd door het gerenommeerde Peaceville Records. Heerlijk toch zo een potje black metal in de ochtend! Er zijn veel dingen lekker in de ochtend, maar in de vroege uurtjes black metal luisteren wanneer iedereen in huis nog ligt te pitten, te ronken en te stinken is er wel één van.Lees verder ›

Ergens in 1997 kreeg ik via de post het fysieke exemplaar toegezonden van het eerste volwaardige album van de melodische blackmetalband Fatal Embrace. De plaat kreeg toen de titel Shadowsouls' Garden mee. Het hebbeding, en geloof me vrij het is een waar hebbeding, kwam uit via het Britse Candlelight Records en was een 'instant-replay-schijf' in mijn stereo-installatie.Lees verder ›

Auw, godverdomme! Gloeiende, gloeiende. Ik probeer hier met dit The Burden Ov Faith een stukje deathcore beet te pakken, maar wat is dat heet zeg op het moment. We bevinden ons dan ook in de tweede golf van deathcore. Het mag gezegd worden, dat is toch maar weinig genres gegeven om een tweede golf te bewerkstelligen. In dit geval is het zelfs een hele tsunami. Moeten we Lorna Shore überhaupt nog benoemen? In het kielzog trekt de band een heel genre uit het slop en naar de top van de hitlijsten. Deathcore is heet en hoe!Lees verder ›

De Denen van HateSphere brengen met Hatred Reborn hun elfde langspeler op de markt. Ik leerde de band pas kennen bij album nummer tien, voorganger Reduced To Flesh, die door collega Bart niet heel goed werd ontvangen, maar wel mijn persoonlijke jaarlijst haalde destijds. Vol goede zin meldde ik me dus aan om over dit nieuwe album te schrijven.Lees verder ›