Headlines

Verandering van spijs doet eten, zegt een Nederlands spreekwoord. Letterlijk betekent het dat je je eetlust behoudt, als je varieert in je voedsel. En dat klopt ook wel. Want hoe lekker je bijvoorbeeld ook een perfect gegaarde (rare!), op de barbecue klaargemaakte biefstuk met chimichurri of een verse pizza quattro formaggi met een licht krokante, dunne korst ook is, als je het elke dag eet, gaat het toch echt vervelen. Als je het spreekwoord wat breder trekt, is het eigenlijk op van alles van toepassing. In het kort komt het erop neer dat afwisseling het enthousiasme kan aanwakkeren.Lees verder ›

Al eerder bespraken we bij Zware Metalen werk van dit uit België afkomstige viertal. Pestifer is de naam die wij al jaren geleden in de gaten moesten blijven houden. Dat doen we sowieso al bij een band van eigen bodem, maar voor deze band bleef het oog bijzonder scherp. Waarom zult u zich afvragen. Nou, lees eens de eerder verschenen recensies van Age of Disgrace en Reaching The Void. Akkoord, deze waren niet op alle punten positief, maar vooral het gitaar- en basspel werden dik onderstreept.Lees verder ›

De werken van Lovecraft, Barker en Alighierie zijn blijkbaar de voedingsbodem voor dit Caedeous. Een symfonische blackmetalband uit Portugal rond mastermind Paulo J Mendes. Hij beschrijft op deze plaat de eeuwige strijd tussen goed en kwaad, engelen en demonen en natuurlijk de hemel en de hel. Deze strijd gaat hij toch niet helemaal alleen aan. Blijkbaar kreeg hij hulp van Annihilator-bassist Rich Gray die ook voor de baspartijen meegewerkt heeft aan dit werk. Daarnaast zette de heer Gray zich ook nog eens achter de opnametafel en draaide hij aan de knoppen.Lees verder ›

De kinderachtige bandnamengenerator heeft weer overuren gedraaid. Küntsquäd met het album Küntsquäd is hier. Deze band is overgewaaid uit Australië. Land van de kangoeroe, koala, en krust. De bandleden zwommen voor zij met deze band en zwemmen al enige tijd rond in de Australische scene. Zo zong vocaliste Paula Condell in 1991 al bij Velvet Hammer. U heeft van beide nooit gehoord, maar dat komt omdat u niet in Australië woont. Old school vibes ga je op dit album zeker horen.Lees verder ›

Er zijn minstens zes bands die zich Necronomicon noemen. Dit vijftal uit Amerika heeft, om zich daarvan te onderscheiden, de toevoeging 'Ex Mortis' achter de bandnaam geplakt. Het gaat om vijf vrienden die hun voorliefde voor oude horrorfilms in muziek om willen zetten en benadrukt daarbij dat het gaat om film die je destijds op VHS af moest spelen. Een nogal omslachtige manier om jezelf als old-school in de markt te zetten als je het mij vraagt.Lees verder ›

Met een bandnaam als Gorgonchrist mag je eigenlijk niks meer verwachten dan gore crustpunk. En dat krijgen we dan ook. Op hun debuutalbum Fish in a Mountain wordt er tussen de misplaatste grappen en grollen door bescheiden op los gehakt.Lees verder ›

Stilleklang is een Duitse éénmansformatie onder leiding van Fabian Veith. De brave man speelt atmosferische black metal met een melancholische inslag en wat post-blackmetalgevoelens en heeft in het eveneens Duitse Schattenpfade label een broeder gevonden om zijn verdriet te delen. Tranen met tuiten moet de man geweend hebben om zijn plaat klaar te krijgen, denk ik als je de titel analyseert Tränen Der Vergangenheit, Part I. Vermoedelijk komt er dus nog een deel II. De plaat, waarvan nu sprake, is al een poosje uit maar het Schattenpfade label onder leiding van de heer Adam vroeg me dit blinkende hebbeding toch eens onder de loep te nemen. Zeer binnenkort zal er omwille van dezelfde reden ook een schrijfsel verschijnen van de meest recente plaat van de Duitse pagan-blackmetalband Ahnenkult.Lees verder ›

We graven ons opnieuw in, met name in het verhaal, het literaire werk van Charles Robert Maturin, Melmoth The Wanderer. Een werkstuk dat al geschreven werd in 1820. Dit Triade III: Nyx is het laatste en dus afsluitende deel van een drieluik en ook de opvolger van magistrale werkstukken als daar zijn Triade I: Eos en Triade II: Hemera. De Zwitserse driemansformatie Aara heeft afdoende inspiratie gevonden om de tekstuele en muzikale atmosferische blackmetalomlijsting te finaliseren. De vorige delen maakten al behoorlijk wat indruk, zoals ik al schreef.Lees verder ›

Hoog tijd om nog eens volledig de blackmetalunderground in te duiken, deze keer met de debuutplaat Nachtherrscher van het - wat had u gedacht - Duitse Ungeheuer. Deze kwam vorig jaar al eens uit op cassette, maar heeft nu op plaat zijn weg naar de buitenwereld gevonden via Ewiges Eis Records. Al even geleden dat ik Ewiges Eis Records mocht verwelkomen op Zware Metalen, van in 2018 - toen met Nordfrost - vermoed ik. Maar nu dus met Ungeheuer. Black metal met karakter, ik zal het herhalen.Lees verder ›

Zijn wij mensen zonder eigen wil? Zonder eigen inbreng? Zonder verlangen? Zonder zin of goesting? Of is er juist wel veel verlangen naar iets of iemand, zodat het omslaat in begeerte? Misschien zijn dit wel levensvragen die zich bij de heer W. Damiaen in zijn hoofd afspelen. De heer W. Damiaen kennen we natuurlijk van zijn drumwerk onder andere in Laster, maar we kennen hem ook van het knoppenwerk in de Catacomben Studio's voor heel wat bands, zoals bijvoorbeeld Grafjammer en, heet van de naald, het Belgisch-melodische blackmetalgezelschap nether.Lees verder ›

De Horla is het vervolg op In De Kwelm ut 2019 en wordt je gebracht door het Belgische (Aalsterse) Kludde. Een kludde is een soort Vlaams mythologisch waterwezen dat in staat bleek niets vermoedende reizigers bij de lurven te vatten. Nog niet zo lang geleden kreeg ik de debuutplaat Van De Mare Bereen van het eveneens Belgische Nachtmaer te beluisteren. Een erg sterke blackmetalplaat van een band die ook die Vlaams-mythologische insteek gebruikte. Wat niet vreemd is natuurlijk, want de man achter dit Nachtmaer bleek niemand minder dan Snoodaert te zijn. Hem vinden we al jaren terug in de line-up van Kludde.Lees verder ›

In het promoplaatje van dit soloproject wordt het brein achter deze operatie, Tess de La Cour, door zichzelf bestempeld als ‘de Koningin van de Zweedse Darkwave’. Een flink label om jezelf op te plakken als je het mij vraagt. Maar als je bedenkt dat het hele album door één persoon is ingespeeld, dan kan je daar alleen maar respect voor hebben.Lees verder ›

De band Putrid Yell bestaat sinds 2012 maar slaagt er na een paar demo's en splits nu pas in een volwaardig album af te leveren. De vijf Chilenen doen dit dan wel meteen goed via Pulverised Records. Consuming Aberration is de titel van de plaat die vol en bol staat van de death metal in de goede oude stijl van de jaren '90-kettingzaagdeathmetal in combinatie met de cogumelo-vereringsmachine die de jaren '80 Zuid-Amerikaanse death/blackmetalmuziek zo kenmerkt.Lees verder ›

Beyond The Black heeft begin dit jaar weer laten zien nooit lang stil te zitten. De band bracht hun vijfde album uit met de gelijknamige titel, en dit na een bestaan van slechts negen jaar. De band stond vorig jaar nog op Graspop en heeft daarnaast in het najaar een Europese co-headliner tour ondernomen met Amaranthe, tijdens dewelke Nederlandse en Belgische fans nogmaals de kans kregen de band live te zien. Wie hierbij aanwezig was, heeft van een fantastische show kunnen genieten waarin Beyond The Black bewees op de grote podia thuis te horen.Lees verder ›

Verdammt noch mal! De Duitse rockers van Kärbholz volg ik al een aantal jaar en keer op keer blijkt dat de vier heren uitstekende muzikanten zijn die een goed nummer in elkaar weten te draaien. Maar wat ze op dit achtste album flikken, is opnieuw een flinke stap vooruit.Lees verder ›

Over instituten van Teutoonse thrash gesproken. Oh, u had het daar helemaal niet over? Deze recensie wel. Het Duitse Holy Moses werd al in 1980 opgericht en stond op een van de eerste edities van het inmiddels legendarische Dynamo Open Air. Die van 1989 om precies te zijn, samen met onder meer Armored Saint, Forbidden, Sacred Reich en Savatage. Dat de discografie van de band inmiddels niet van bijbelse proporties is, is dan ook bijna een wonder (u ziet, het is net Pasen geweest). Het is vooral te wijten aan de negen jaar die tussen dit Invisible Queen en zijn voorganger Redefined Mayhem ligt en een zes jaar durende sabbatical na 1994. Holy Moses blaast dit jaar zijn laatste thrashkaarsje uit en doet dat onder het motto dat ik eerder deze week veelvuldig op een popzender voorbij hoorde komen: “You better throw a party on the day that I die”. De band houdt namelijk op te bestaan met een nieuw album en een laatste rondje langs de fans dat op 27 december 2023 in Hamburg tot een feestelijk einde moet komen.Lees verder ›